Christus, het leven in ons

In de Bijbel komt maar één keer voor, voorzover ik mij herinner: „Christus leeft in mij" namelijk Gal. 2:20. En uit de gedachtengang van Paulus blijkt dat we dat leven van Christus in ons niet moeten verstaan als een soort vermenging, zoals wijn met water kan vermengd worden. Dus niet als een vage Christus-mystiek, die we in de rooms-katholieke theologie vaak aantreffen.

Christus verblijft als Middelaar aan de rechterhand des Vaders en zal pas als zodanig tegen het einde der tijden wederkomen naar deze aarde, naar de Zijnen.

Hoe leeft Hij dán in ons? Door het geloof. Door het geloof zien wij naar Hem, die buiten ons is, Christus die voor ons pleit bij de hemelse Vader (Hebr. 7:25). Alleen daardoor kunnen wij heilszekerheid hebben. De grond van onze zaligmaking moeten we dus niet zoeken in onszelf, want die zullen we er niet kunnen vinden. In onszelf vinden we alleen maar redenen voor veroordeling en vervloeking.

We kunnen ook niet steunen op onze religieuze gevoelens, want die zijn aan vele wisselingen onderhevig. We kunnen onze hoogtepunten hebben en vertoeven op de bergen der heerlijkheid Gods. Maar we kunnen ook onze diepe inzinkingen hebben en wandelen door een dal van duisternis, waar de schaduwen van de dood vallen. Maar juist in die benauwdheid is het zo belangrijk dat we niet hoeven te proberen onszelf uit het drijfzand van onze al of niet vrome gevoelens naar God op te trekken. We hebben één vast punt buiten ons, dat is Christus. Door het geloof kunnen en mogen wij ons altijd aan Hem optrekken. Langs de weg van het geloof leeft en werkt Hij in ons.

Laat ik meteen er aan toevoegen, dat wij door het geloof dan ook in gemeenschap treden met de levende Christus en Zijn machtige heerlijkheid. En daarom is dat geloof een middel, waardoor onze gehele menselijke persoonlijkheid tot ontwaken komt. Alles in ons trilt in heilige spanning en we worden vervuld van immense vreugde, doordat wij Christus zelf, en in Hem de Vader, zien. Ons verstand, onze geest, ons willen en voelen, alles in ons wordt gegrepen door die aanschouwing van Christus in het geloof. We zien daardoor ook steeds dieper onze eigen onreinheid tegenover Zijn reinheid, onze eigen ongerechtigheid tegenover Zijn gerechtigheid. Maar daarom ook wordt onze dankbaarheid steeds groter, omdat Hij in onze plaats ons heeft willen redden van de eeuwige dood en ons het eeuwige leven heeft geschonken.

Zo kunnen we ook begrijpen, dat deze geloofshouding alle roem alleen aan Christus brengt en door Hem aan de hemelse Vader. Allerlei rijke innerlijke bevinding, liefde, troost, verrukking en vreugde, het komt allemaal tot ons, niet vanuit een of andere bron in ons, maar uitsluitend uit die Rots der eeuwen buiten ons, uit Wie het levende water naar ons toestroomt langs het kanaal van het geloof.

„Want uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave; niet uit werken, opdat niemand roeme" (Ef. 2:8-9).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen