Teruggeworpen op onze laatste stellingen

De aanval die Kuitert en consorten op het christendom richt, heeft ook enig voordeel nl. dat wij daardoor worden teruggeworpen op onze laatste stellingen en dat is de Schrift Alleen — Sola Scriptura. Verlaten we dit uitgangspunt en begeven we ons op het terrein van menselijke redeneringen, dan worden we meteen onder schot genomen door de moderne theologen, waaronder mensen met scherp ontleeden redeneervermogen zoals Kuitert. We geven daarvan één voorbeeld.

De vrouw in het ambt

Kuitert heeft heel goed gezien, dat de synodes (van de gereformeerde en van andere kerken) die de vrouw in het ambt toelaten, heel duidelijk in strijd zijn met de Schrift, met name van Paulus. Hij buit dat dan ook uit tot en mét. Tijdens die konferentie heeft hij dat wel drie keer aangehaald. Hij zei:

„Dat (nl. het feit dat het gezag van de Bijbel alleen maar traditiegezag is. H.J.H.) blijkt al uit het aanvaarden door de gereformeerde kerken van de vrouw in het ambt. Dat gaat niet alleen dwars tegen de teneur (= strekking, geest), maar ook dwars tegen uitdrukkelijke teksten van de Heilige Schrift in, zeker tegen Paulus in".

Je zou verwachten dat iemand die de Schrift als norm voor leer en leven aanvaardt, daaruit de konklusie zou trekken: Synode, u moet dat besluit, dat zo duidelijk ingaat tegen Gods Woord, weer intrekken. Kuitert gebruikt dit echter om zijn eigen ingaan tegen de Schrift te verdedigen, in de trant van: Jullie zijn heel duidelijk tegen de Bijbel ingegaan in dit wat minder belangrijke punt; waarom nemen jullie het mij dan kwalijk, als ik de weg van Gods Woord nog wat verder verlaat? En tegen deze redenering kan geen enkel synodelid iets inbrengen, zolang ze het besluit omtrent de vrouw in het ambt niet herroepen. Hij vervolgt:

We zeggen nee tegen Paulus

„Zijn de gereformeerden overstag gegaan toen ze de vrouw in het ambt toelieten? Is dat hun grote misser, de eerste stap op het hellend vlak? Ja, zo spreken veel mensen, die de eigensoortigheid van traditie-gezag niet onderkennen en traditie-gezag omtoveren tot gezag als externe autoriteit, zo noem ik dat dan maar even. Maar in werkelijkheid zijn de gereformeerde kerken daarmee helemaal niet op het hellende vlak en doen ze precies wat de kerk (N.B. hier had moeten staan: de dwalende kerk - H.J.H.) door alle eeuwen heen te allen tijde - wat langzaam of wat sneller - hééft gedaan" (9:3).

Verderop:

„Blijkbaar is het gezag (van de Bijbel) toch niet van die aard, dat we tegen sommige dingen niet nee zouden durven zeggen. Officieel zeggen de gereformeerde kerken nee tegen Paulus, als hij het ambt voor vrouwen verbiedt" (26:1).

Terug naar de Schrift alleen

Moge onze konklusie niet zijn, dat we Kuitert volgen op zijn weg van de afbraak van het Schriftgezag, maar wél dat we ons persoonlijk en kerkelijk leven opnieuw aan een toetsing vanuit de Bijbel moeten onderwerpen. We moeten ons de vraag durven stellen: Zijn onze persoonlijke en kerkelijke gewoonten en verordeningen wel in overeenstemming met het Woord Gods? Of zijn het toevoegselen aan de Bijbel, of erger: gaan ze er misschien tegen in?

In de eindslag tegen de antichrist kunnen we alleen maar standhouden met het wapen van Gods Woord. Elk ander, menselijk wapen zal ons dan uit de hand geslagen worden. Evenals Christus zullen we de Boze alleen tegemoet kunnen treden met: „Er staat geschreven".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen