KINDERASIEL IN LIMA

De lucht is grauw en blijft grauw. Ik zag geen stukje blauw gedurende mijn verblijf van vijf dagen in Peru. Men vertelde mij dat dit in de winter maanden lang zo aanhoudt.

In die wijk wonen zo'n 50.000 mensen in de uiterste armoede. De leider van het weeshuis (beter: van de weeshut), Guillermo Izarnotegui, was mij met zijn zware vrachtwagen komen afhalen in mijn hotel in Lima.

In deze wijk van 50.000 mensen zijn er maar twee protestantse kerken. Br. Izarnotegui is voorganger van een gemeente, die tot de Alianza Christiana behoort. Hij is tegelijk de leider van dit asiel voor verweesde kinderen.

Elf kinderen leven hier intern. Nog vijfentwintig anderen zijn extern, maar verblijven hier verder de hele dag. Ze slapen bij mensen, die daarvoor ruimte hebben in hun hart en in hun huis. Het zou ideaal zijn, zo zegt br. Izarnotegui, als elke kerk hier in Peru zulk een asiel had, zulk een vluchthaven voor verschopte kinderen.

Sommige kinderen zijn inderdaad wees. Van anderen leven de beide ouders nog, maar vader heeft moeder in de steek gelaten en moeder heeft geen geld om eten voor ze te kopen.

Er zijn hier twee kinderverzorgsters. Ze zijn beiden door hun man verlaten.

Ze zijn echter oprecht tot bekering gekomen en tot geloof in Jezus Christus.

Ze hebben elk twee kinderen, maar die zijn in de groep opgenomen.

Het is één grote familie.

Er is hier in deze wijk van 50.000 inwoners geen bakkerij.

Ze moeten het brood in de stad gaan halen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen