ANDERS DENKEN

Op populaire wijze probeert R. H. Matzken in zijn boek „Anders denken" een uiteenzetting te geven over het nieuwe denken, dat als een macht der duisternis zich aan het stellen is tegenover het denken van Gods kinderen, het denken van de Bijbel (Uitg. Gideon, Hoornaar, 223 pag. ƒ 9,90).

Hij toont aan, hoe de wortel van dit nieuwe denken de zogenaamde dialektiek is. Het dialektische denken is voor het eerst grondig uitgewerkt door de filosoof Hegel. Zijn visie is deze: Er is in de geschiedenis een voortgang, een evolutie, naar de openbaring van de Absolute Geest. De geschiedenis is dus geen zich voortbewegen naar een altijd wijkende horizont. Door middel van de filosofie begrijpt de menselijke geest zichzelf steeds meer en groeit zo heen naar de goddelijke Geest, die eeuwig, en toch tevens bewegend, in zichzelf rust.

Die ontwikkeling nu gaat volgens Hegel via these naar de antithese en mondt uit in een synthese, die op haar beurt weer als these een antithese voortbrengt die weer naar een verdere synthese voortleidt.

Het gevolg van dit denken is:

1. Niets is zonder enige waarde; niets gaat geheel verloren; het vindt zichzelf verrijkt terug in de antithese en daarna nog rijker in de synthese. Daarom kan men dus nooit iets radikaal veroordelen, zoals de Bijbel dat doet.

2. Niets is dan ook absoluut in de geschiedenis. Er zijn geen absolute waarheden, tenzij dan de Grote Waarheid, de Absolute Idee, die boven alles staat en alles tot zich trekt. Christenen die iets met geloofszekerheid beweren, begrijpen zichzelf dan ook niet. Het christendom wordt gewaardeerd als een positieve bijdrage in de ontwikkeling van de geest, maar wanneer mensen daaraan vasthouden, dan zijn ze een remming tegenover de voortgang, de evolutie van de geest in de geschiedenis. U begrijpt dat dit dialektische denken in wezen zeer vijandig staat tegenover het christendom en zeer gevaarlijk is. Juist omdat in dit dialektische denken er toch nog enige waardering bestaat voor het christendom, is het zeer moeilijk om eraan weerstand te bieden. De dialektiek geeft de gelovige christen een gemoedelijk schouderklopje: „Heus, jouw vorm van godsdienst heeft zijn waarde gehad. En het is goed dat je je daarin helemaal hebt ingeleefd. Maar nu zou je toch onderhand zo intellektueel hoogstaand moeten zijn, dat je inziet dat dit maar een voorbijgaande vorm is geweest, die een belangrijke bijdrage heeft geleverd in de ontwikkeling van het menselijke denken. Je moest nu toch inzien dat het christendom, in zijn oorspronkelijke betekenis, een overwonnen standpunt is. Je bent achterlijk als je daarin blijft steken. Je bent bovendien een rem vo.or de ontwikkeling en op de duur een gevaar voor het mensdom. Je steekt een spaak in het wiel van de ontwikkeling." Matzken toont aan dat dit dialektisch denken in onze tijd het meest demagogisch tot ontwikkeling is gebracht in het maoïsme.

Van harte bevelen wij dit boek ter bestudering aan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen