De beeldende taal van de oosterse mens

De geur van de bloem

12 nov. — Intussen ben ik geland in Bombay. Br. Pulikunnel stond mij op te wachten. We gingen naar ons hotel en spoedig doken we in de paperassen, en bestormden ons vele vragen, die om een spoedig antwoord schreeuwden.

Maar we hadden ook samen onze Bijbelstudies. Pulikunnel kan het Evangelie echt op oosterse, beeldende manier duidelijk maken. Zo vertelde hij:

De wet is vóór onze bekering als een bloem, die buiten voor je venster te bloeien staat. Je kunt er door het raam naar kijken. Je kunt uit boeken en van-horen-zeggen weten dat die bloem een heerlijke geur verspreidt. Maar je bemerkt er niets van. Tussen jou en die bloem staat het venster, onverbiddelijk.

Maar als je tot bekering bent gekomen, dan plaatst God Zelf die bloem in het huis van je ziel. Dan kun je ze van nabij bekijken en haar schoonheid bewonderen. De geur vult dan je gehele huis. Dat is Gods wet, die dan in ons hart is geschreven.

Op weg naar de top

Een ander beeld. Het christelijk leven is als het beklimmen van een berg, bv. de Mount Everest, de hoogste bergtop van de Himalaya's. Daar ginds, hoog, heel hoog, glanst die lokkende top. Je wilt daar naar toe, want daar ben je vrij van het aardse, ver boven deze wereld, die alles in zijn zwoele omklemmende en verstikkende greep houdt, in de greep van de zonde.

Je probeert, maar rolt telkens weer terug naar de voet van de berg. Het is het gewicht van je zondigheid, die je steeds weer naar de aarde terugtrekt.

Daar op de top van de berg der heiligheid zetelt Christus. Hij is als een magneet, die ons naar Zich toetrekt. We willen zo graag worden als Hij, zo vol zichzelf-vergetende liefde. We willen zo graag bij Hem komen, bij Hem zijn.

De top is naast ons

Hier kon ik echter deze vertroosting aan toevoegen: Christus is niet slechts daar ginds op de top. Hij wenkt ons niet slechts naar Zich toe door Zijn sublieme voorbeeld. Maar die top, Christus, is ook naast ons, zelfs in ons, wanneer wij tot bekering zijn gekomen en Hem in geloof hebben aanvaard als onze Zaligmaker. Die gelovige aanvaarding van Christus is reeds een gevolg van het trekken van Iemand anders, nl. van de hemelse Vader (Joh. 6:44), een trekken dat gebeurt onder de werking van de Heilige Geest en waaraan niemand weerstand kan bieden. En die heiligheid van de top, die heiligheid van Christus, is nu reeds ons genadige bezit. Die heiligheid wordt ons van boven af toegerekend door het barmhartige oordeel Gods, dat berust op het volbrachte werk van Christus.

Br. Pulikunnel is reeds tot het inzicht gekomen van het volstrekte genadekarakter van het Evangelie, maar — dat heb ik al vaker bij gewezen rooms-katholieken bemerkt — ze moeten (én mogen) dat genadekarakter nog op verschillende terreinen ontdekken. En dat is voor hen dan een voortdurende verrassing, terwijl zij die in de Reformatie zijn opgegroeid, vaak aan die onuitsprekelijke rijkdommen van Gods genade gewend zijn geraakt.

Het is ook voor ons belangrijk om met deze nieuw-bekeerden in gesprek te zijn. Wij kunnen gemakkelijk eenzijdig worden. We halen dan soms een streep door de geweldige oproep tot radikale levensheiliging, zoals die vanuit de Bergrede uit de mond van de Heere tot ons komt. We halen de spanning uit ons leven dan weg door de opmerking: „We zijn nu eenmaal zondige mensen" en gaan ondertussen rustig door met een leven vol egoïsme en liefdeloosheid. We proberen niet eens meer de berg van de heiligheid te bestijgen. We blijven maar aan de voet liggen, want, zo redeneren we dan, we hebben immers toch reeds de toegerekende heiligheid van Christus in ons bezit — bijna zou ik zeggen: in onze zak —, waarom je dan nog inspannen? Maar dan gaan we lijnrecht in tegen de Schrift, ook tegen Paulus, die met zoveel nadruk de rechtvaardigmaking van de goddeloze heeft verkondigd.

Te voet of met de lift?

Nog een ander voorbeeld van br. Pulikunnel. Wanneer je naar de vijftigste verdieping van een wolkenkrabber moet, dan is er de mogelijkheid van het klimmen langs de trap. Dat is uitermate vermoeiend, maar je zult die vijftigste verdieping toch bereiken, wanneer je althans normaal gezond bent. Zo kun je ook proberen God te bereiken langs de weg van de wet, maar dat is uitermate vermoeiend en je zult — in tegenstelling met die vijftigste verdieping — God nooit langs de trap kunnen bereiken.

De Heere heeft echter een andere mogelijkheid gegeven. Dat is de lift naar Hem toe. Die lift is Jezus Christus. Wij mogen in Hem stappen en dan brengt Hij ons naar de Vader. Wij hoeven slechts in de lift te blijven. Maar dit blijven in de lift, in Jezus Christus, is niet een lui neerliggen. Want het geloof, waardoor je instapt in Jezus Christus, is levend. Je moet zorgen door het geloof voortdurend in Christus te blijven, zoals Christus ook de opdracht heeft gegeven: Blijf in Mij, zoals de rank in de wijnstok en alleen dan zult ge veel vrucht dragen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen