DE OPWEKKING KWAM

Een predikant vertelt dat hij jarenlang om een opwekking smeekte, maar deze kwam niet. Tenslotte riep hij in zijn wanhoop de gemeente bijeen en maakte hen deelgenoot van zijn bezorgdheid. Hij zei: „Ik heb alles gedaan wat ik kon. Nu ligt het aan u allen om over uw verhouding tot God na te denken.”

Toen stond een grijze ouderling op, die in de gemeente erg gezien was. Hij zei: „Dominee, ik verbaas me er helemaal niet over dat er geen opwekking komt; dat zal niet eerder gebeuren dan dat broeder M. en ik weer met elkaar gaan praten."

En voor het oog van alle aanwezigen liep hij het middenpad door, naar waar deze broeder zat en zei tegen hem: „Broeder M., wilt u mij vergeven? Tien jaar lang hebben wij niet tegen elkaar gesproken. Laten we toch weer vrede sluiten."

Dat deden ze en hij liep weer terug naar zijn plaats en begroef zijn hoofd in zijn handen.

In de grote stilte die was ingetreden, stond een ander hoog geacht gemeentelid op en zei: „Dominee, ik geloof dat wij geen opwekking in deze gemeente zullen krijgen als ik in iemands gezicht mooi blijf praten, maar achter diens rug slechte dingen van hem vertel. Wilt u mij dat vergeven?"

Twintig minuten achtereen stond de een na de ander op, vrouwen en mannen om allerlei met elkaar in orde te maken. Toen kwam de Geest neer als een machtig ruisende wind. De opwekking was er!

Uit: „De Stem in de Woestijn".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen