EINDE: Gesprekken met Willem"

„Dat dat meisje het heel fijn gevonden heeft op zo'n weekend, begrijp ik echt wel. Ik heb zelf vroeger ook wel weekends en vakantiekampen meegemaakt en ook geleid. Heel dikwijls hoorde ik dan iemand zeggen: thuis praat je eigenlijk nooit zo openlijk over die dingen; wat is zo'n weekend fijn! En dan durfde men zich ook wel eens echt geestelijk bloot te leggen. Je had als jongelui onder elkaar veel plezier (dat ook) en als je dan thuis kwam, kon je verzuchten: jammer dat het voorbij is.

En het is ook fijn om met elkaar over deze dingen te spreken, maar dat neemt niet weg dat ik nooit gezegd zou hebben (ook nu nog niet): we waren allemaal broers en zusjes en: je voelde duidelijk dat Christus bij ons was."

Het bovenstaande is een gedeelte uit een bijzonder sympathieke brief die ik ontving. Ik zou daar het volgende op willen antwoorden:

1. We moeten oppassen dat we bepaalde termen niet altijd dezelfde zwaar geladen inhoud geven. Dat doet ook de Bijbel niet. Paulus spreekt zelfs over de dwaalleraars van de Galatenbrief als over „valse broeders". De Bijbel is geen handboek van de dogmatiek, waar je in het begin een aantal definities vindt van de termen die gebruikt worden. De Bijbel is een gesprek van de Heere God met de mens. Dat gesprek gaat over de meest ernstige dingen en is daarom volstrekt levend en dus ook wisselend in het woordgebruik. Wanneer wij als ouders onze kinderen vermanen of opbeuren, dan gaan we van te voren ook niet precies de betekenis van die woorden die we gebruiken, omschrijven. Ik dacht dat we daar altijd mee rekening moeten houden. Dat maakt de Bijbel juist zo boeiend.

2. Mogen we werkelijk in zo'n geval niet zeggen: „Ik voelde dat Christus bij ons w a s ? " Christus kan op vele wijzen bij ons zijn, vermanend, vertroostend, oproepend tot bekering enz. Mogen we de woorden van Christus: „Waar twee of drie in Mijn Naam vergaderd zijn, daar ben Ik in het midden van hen" (Matth. 18:20) niet zien als een belofte!

3. Veel belangrijker vind ik het volgende:

Ik zou zulk een uitdrukking meteen gebruikt hebben als een aanleiding tot een gesprek. Ik zou tot een r.-k. lezer gezegd hebben: „Weet u wat de diepste zin is van het broeder en zuster-zijn? Eigenlijk kun je dat alleen zeggen van mensen die tot bekering zijn gekomen, want die zijn kinderen Gods en dus broeders en zusters onder elkaar". Dan zou je daar weer op door kunnen gaan en uiteenzetten, waarom de predikant dan toch in de kerkdiensten de hele gemeente aanspreekt met „broeders en zusters" enz. Je zou ook de vraag kunnen stellen: „Willem zegt zo maar dat ze voelde dat Christus in hun midden was, maar waar zou ze dat op kunnen steunen?". U ziet dan heb je direkt al stof genoeg om door te stoten naar de diepten van het Woord Gods.

Ik heb echter méér gemerkt dat men die bedoeling van de „Gesprekken met Willem" niet heeft begrepen en daarom leek het mij maar beter om ermee te stoppen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen