WAAROM MOGEN ZIJ NIET TROUWEN?

In „Woman" van mei 1973 lazen we in een antwoordrubriek voor lezers:

„Sommige brieven die ik ontvang, zijn bijzonder boeiend en springen uit de stapel correspondentie tevoorschijn vanwege hun aparte karakter. Zo ontving ik een brief van een lezeres uit India. Ze is 26 jaar en heeft „a wonderful boy", een pracht van een jongen, ontmoet op haar kantoor. Ze zijn gek op elkaar en willen trouwen. Maar hij is hindoe en zij is een parsi-zoroaster. Haar ouders zijn tegen dit huwelijk gekant, omdat in dat geval de kinderen nooit lid kunnen worden van de parsigodsdienst en hij evenmin, ook al is hij bereid om daartoe over te gaan.

Het meisje — ze is enigst kind — heeft steeds een goede verstandhouding met haar ouders gehad; ze heeft steeds getracht een goede dochter te zijn; en ze ziet er heel erg tegenop, wanneer ze haar ouders verdriet zou moeten aandoen. Wat moet ze doen?

Ze heeft alle respect voor haar eigen parsi-godsdienst, maar ze gelooft tevens dat zij en haar hindoe-vriend één en dezelfde God aanbidden. Waarom kunnen ze dan niet samen trouwen?

Als christen vond ik het heel moeilijk te antwoorden op haar oprechte brief. Ik behoor tot een verschillende kuituur en een verschillende godsdienst. Maar ik heb haar geschreven, dat er volgens mij één levende God is voor alle mensen en dat de ware godsdienst geloof is in deze levende God; een geloof dat zichtbaar wordt in een vertrouwende en liefhebbende gehoorzaamheid aan Zijn wil. Ik heb haar aangespoord om trouw te zijn aan haar eigen geweten en aan haar eigen geestelijk inzicht, trouw ook aan de liefde van haar hart. Ik hoop dat dit antwoord van mij juist is geweest. — Kanunnik Bryan Green."

Was dat antwoord inderdaad juist?

Wij proefden in dit stukje de bewogenheid van deze kanunnik met dit diepe menselijke probleem van de liefde, en wij delen geheel en al deze bewogenheid. De liefde tussen een jongen en meisje is iets heel moois en het is erg, wanneer die liefde niet verwezenlijkt kan worden in een huwelijk.

En tóch was zijn antwoord niet juist. Als christen moeten wij getuigen van Christus tegenover iedereen. Deze kanunnik (een kanunnik is een lid van een rooms-katholiek of anglikaans kathedraal kapittel) heeft in dit antwoord de unieke zending van Jezus Christus verloochend. Dat is voor een christen een van de ergste zonden; dat is de zonde van de apostel Petrus.

En vervolgens: óm zijn antwoord blijkbaar te verdedigen, plaatste Green deze tekst naast dat stukje: „een ieder die liefheeft, is uit God geboren" (1 Joh. 4:7). Dat is een verschrikkelijk tekstmisbruik. Als je zo de Schrift hanteert, dan kunnen zelfs „de dames van de roze buurt" daarmee hun „liefde"-bedrijf goed praten. De Bijbel leert juist dat wij uit onszelf God en onze naaste nooit waarachtig kunnen liefhebben. Daarvoor is nodig dat we eerst uit God (weder-)geboren worden. En daarom kunnen we het wél zo zeggen: Als iemand waarachtig liefheeft met de liefde zoals de Bijbel die bedoelt, de liefde van 1 Kor. 13, dan is dat een duidelijk teken dat zo iemand uit God geboren is. Maar we mogen het niet omkeren en zeggen: Iemand die blijkt een (erotische) liefde voor een ander te bezitten, bewijst daarmee tevens dat hij uit God geboren is. Dat is helemaal tegen de bedoeling van Johannes, de apostel van de zuivere liefde, die uit het geloof voortkomt. Dat is Schriftverdraaiing.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen