PARADIJSHEIMWEE

Tijdens mijn vakantie las ik twee boeken, die eenzelfde thema behandelden. Hubert Lampo: „Terugkeer naar Atlantis" (uitg. Meulenhoff, Amsterdam). De hoofdfiguur zegt tegen het einde van het boek: „Soms kan ik onmogelijk de gedachte van mij afzetten dat er een andere wereld bestaat, dan deze waarin wij leven, een land dat wij in de oertijd van ons bestaan gekend hebben. Het is zoiets als de hemel, niet boven of niet onder of niet op de aarde, maar elders nog, zonder dat het rechtstreeks iets met de dood te maken heeft. Het is een land dat vlak nabij is, maar tevens verder van ons verwijderd is dan de verste onder de sterren aan het uitspansel, waarover je lezen kunt dat hun licht duizenden keren miljoenen jaren nodig heeft om tot bij ons te komen.

..„ Het is als een heimwee, dat ik nauwelijks onder woorden kan brengen, een heimwee waarvan men nooit weer geneest als het je eenmaal te pakken heeft, en dat soms eensklaps kan omslaan in het vreemde gevoel dat er een geheime weg naar dat Atlantis (paradijs) bestaan moet, een weg die je vinden kan, als je tenminste de moed bezit om hem met je hele wezen te willen vinden" (p. 158).

En toen ik dat las, zou ik zo wel de schrijver (die blijkbaar geen christgelovige is) en alle lezers van dat boek willen toeroepen: Die weg is er. Die weg naar het paradijs is Jezus Christus. Hij heeft gezegd: „Wie in Mij gelooft, heeft eeuwig leven" (Joh. 6 : 4 7) . Hij ontsluit met Zijn verzoenende offer het paradijs voor een ieder die zich in geloof aan Hem toevertrouwt. Daarom kon Hij tegen de MOORDENAAR zeggen: „Heden zult gij met Mij zijn in het paradijs".

Het tweede boek is van prof. Klaas Popma en heet: „Het paradijs is dichtbij" (uitg. Voorhoeve, Den Haag). Het is een soort allegorie, waarin de schrijver het voorstelt alsof de hof van Eden destijds niet verwoest is, maar slechts verplaatst, onbereikbaar echter voor mensen, die van Adam afstammen en in hem gezondigd hebben. In dat paradijs wonen zondeloze mensen. „Wij hebben geen Verlosser nodig, omdat we buiten de verleiding zijn gebleven. Wij stammen af van de paradijskinderen, en ze zijn daar gebleven, toen de eerste mensen verdreven werden" (p. 13). Soms echter betreden mensen van deze zondige wereld toch dat paradijs.

De hoofdfiguur van het boek trouwt zelfs met een paradijsmeisje en krijgt kinderen bij haar. De spanningen die daardoor ontstaan, is het thema van dit boek. Een van de problemen is de dood. Ook de paradijsmensen sterven, maar: „De mensen daarginds (in het paradijs) zijn niet onsterfelijk, alleen, ze hoeven niet te sterven. En de mensen hier (op de zondige aarde), die moeten sterven, dat is iets heel anders. En in het laatste paradijs, dan kunnen we niet meer sterven, dat is wéér iets anders", (p. 140).

Een boeiend boek over een mooie droom, de paradijsdroom die we allemaal op een of andere manier met ons meedragen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen