indringende vragen

We hebben hier op de Wartburg regelmatig onze Bijbelstudies met de aanwezige ex-priesters. We nemen daarbij als leidraad de Heidelbergse Katechismus. Maar we grijpen dan steeds naar de Bijbelteksten, waarnaar die katechismus verwijst. En dan nemen we niet die ene tekst, maar het hele gedeelte, waarin die tekst te vinden is. Vaak worden we dan stil voor dat machtige Woord van God. We laten het op ons inwerken. En dan kan ieder zeggen, welke indruk dat Bijbelgedeelte op hem heeft gemaakt, wat de Heere hem daardoor heen heeft willen zeggen. Dat is heerlijk om zo samen te luisteren naar wat de Heere tot ons zeggen wil. Dan proef je de vervulling van de belofte, dat waar twee of meer in Christus naam vergaderd zijn, Hij in ons midden is.

Een Spaanse ex-priester stelde enkele vragen en opperde enkele ideeën, die ik zeer helder en indringend vond en ik vroeg hem daarom dat op schrift te stellen. Hij heeft dat gedaan en ziehier zijn gedachten:

Het historische geloof van de rooms-katholiek

Het geloof van de r.-k. massa is een historisch geloof in het feit van de menswording, de dood en de opstanding van Christus. De r.-k. hiërarchie beschouwt zichzelf als de wettige bewaakster en bewaarster van die geloofswaarheden, en zij geeft in ruil daarvoor aan haar kerkleden de geopenbaarde waarheden of de waarheden, die door de traditie worden doorgegeven en waarin zij moeten geloven. Het kerklid moet zijn leven inrichten naar die schematische en koude waarheden en naar de wetten die daaruit voortvloeiden, wil hij althans genade en vergeving der zonden ontvangen en zalig worden.

Dit historische geloof brengt de rooms-katholiek er van zelf toe om zijn zaligheid te gaan zoeken in de werken. De rooms-kathokieke kerk, met haar hiërarchische struktuur, en als bewaakster van geopenbaarde waarheden, heeft aldus de gelovige beroofd van een geloof in de levende Christus, een geloof dat direkt is en bevindelijk (een geloof dat men ervaart), een geloof dat ons onderricht, versterkt en troost door de tegenwoordigheid van de Heilige Geest in ons. Een christen die zijn heil verwacht van zijn werken, van zijn dagelijkse leven, vervalt vanzelf tot somberheid of tot onverschilligheid. Hij ervaart in zijn eigen vlees dat hij niet vrij is, dat het beginsel van het kwade in hem sterker is dan het beginsel van het goede. Het is een trieste strijd om zijn leven in overeenstemming te brengen met de wet, die de kerk hem voorhoudt als van Godswege geopenbaard.

Het direkte geloof in Christus als persoonlijk bezit

Er zijn ook christenen, die de waarheden niet direkt van de kerk willen ontvangen, maar van de Bijbel en tot op zekere hoogte ook nog wel direkt van Christus, zoals Hij Zich in Zijn Woord openbaart. Maar zij beschouwen die uit de Bijbel gedistilleerde waarheden als een persoonlijk bezit. Maar dan worden die waarheden een dood kapitaal, waarover ze menen te kunnen beschikken, een orthodoxie, waarmee ze menen te kunnen pronken tegenover mensen die er anders over denken en waarvoor ze zelfs fanatiek kunnen vechten.

Maar ook bij hen zijn die waarheden tot struktuur geworden. Daarom zijn ook zij onderhevig aan allerlei invloeden, aan humanistische en vrijzinnige theorieën. Daarom hebben ook zij er behoefte aan om hun plaatselijke gemeenten uit te bouwen tot machtige kerkverbanden, die wat betekenen in deze wereld.

Het direkte en bevindelijke (experimental) geloof in de persoonlijke Christus

De waarachtige christen van vandaag en van alle tijden heeft een direkt en bevindelijk geloof in de levende Christus, die hem waarlijk vrij maakt, hem onderricht, versterkt en vertroost door de tegenwoordigheid van de Heilige Geest. Dat geloof is een innige en persoonlijke levensgemeenschap met Christus en de Heilige Geest, die ons de zekerheid geeft dat wij Gods kinderen zijn.

Dat geloof is pure openheid naar boven, naar Christus. In dat geloof gaan we elke dag opnieuw, in besef van volstrekte afhankelijkheid, naar Christus en zeggen het elke morgen: „Heere, hier ben ik weer. Geef mij ook vandaag opnieuw Uw dagelijks brood, dat is Uzelf, het levende brood dat uit de hemel is nedergedaald". De waarachtige christen durft elke dag zich zo voor Christus te ontledigen en alles radikaal van Hem alleen te verwachten. Dat geloof is steeds zichzelf opnieuw in de weegschaal stellen om niets meer van zichzelf, maar alles te verwachten van Christus alleen.

Wanneer wij als gelovigen altijd weer zouden leven in die afhankelijkheid van Christus, dan zouden wij elkaar ook moeten kunnen vinden in de levende eenheid, waarom Christus gebeden heeft. Waarom kunnen de protestanten niet op Christus alleen vertrouwen en op Zijn leiding door Zijn Woord en Geest? Waarom hebben ze machtige synoden en grote kerkverbanden nodig om de kudde bij elkaar te houden? Komt dat daaruit voort dat velen van hen het geloof ten diepste, precies als de r.-k. kerk, beschouwen als het aannemen van een stel waarheden op grond van het gezag van de kerk (ook al schermen ze met het beginsel: De Schrift alleen)?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen