EN OPWEKKINGSBEWEGING

Prof. Graafland maakt duidelijk onderscheid tussen twee soorten opwekkingsbewegingen: „degenen die duidelijk anti-kerkelijk, sectarisch zich opstellen en de bewegingen die er (geweest) zijn om juist het ingezonken kerkelijk leven te vernieuwen en zo een positief-kritische houding tegenover de kerk hebben ingenomen. Op deze wijze zijn ze de kerk zelf tot een grote zegen geweest en zijn ze dat nog” , (p. 14).

„Deze (tweede soort) opwekkingsbewegingen komen voort uit een diepe liefde voor de kerk”. „Onlosmakelijk brengt dit met zich mee dat men bij alle kritiek die men heeft, toch weet van een diepe solidariteit met de kerk. Een solidariteit in de schuld van de afval en dwaling en wereldgelijkvormigheid. Tegelijk ook een solidariteit (lotsverbondenheid - H.J.H.) in het verstaan van de noodzakelijkheid tot vernieuwd geloven, tot daadwerkelijke bekering. Men zoekt de oorzaak van het verval niet bij de ander alleen, maar ook bij zichzelf. Men richt de oproep tot bekering niet alleen tot de ander, maar verstaat dat deze zelfde oproep tot henzelf is gericht. Men kondigt niet alleen het oordeel aan over de anderen, maar voegt zichzelf onder dat oordeel” (p. 19).

Heel kernachtig heeft de Canadese opwekkingsbeweging deze laatste gedachte aldus geformuleerd: „Opwekking is: Gods vinger wijst naar MIJ!”

Prof. Graafland noemt dan enkele kenmerken, waaruit blijkt dat dergelijke opwekkingsbewegingen daadwerkelijk de vernieuwing van de kerk beogen. „Het wordt duidelijk uit de prediking die sterk het appèl tot persoonlijk geloof en persoonlijke bekering kent. Het wordt duidelijk uit een intensief gezamenlijk onderzoeken van de Bijbel en het biddend verstaan daaruit wat Gods wil is. Het wordt duidelijk uit een intense gemeenschapsbeoefening onder elkaar, zodat er een diepe verbondenheid is in de Heere. Dat geeft men gestalte in het vormen van gebedsen Bijbelkringen, van openhartig onderling gesprek. Het wordt ook daaruit duidelijk dat men voelt, dat men niet met het Evangelie binnen de besloten muren van de kerk kan blijven, maar dient uit te gaan in de achterbuurten en de stegen, in de kroegen en koffiebars, in de drugcentra, onder de verslaafden en onder de intellektuelen, om te getuigen van de Heere en van Zijn liefde tot verloren zondaren” (p. 20).

Prof. Graafland wijst ook op een aantal spanningen die zulk een positief-kritische houding tegenover de kerk met zich meebrengt. „Immers, als we met deze kritische gezindheid toch midden in de kerk en in de Gemeente willen staan, moeten we er op rekenen dat dat zeker niet altijd in dank zal worden aanvaard. Integendeel. Wij zullen op tegenstand stuiten. We zullen als lastposten worden beschouwd en behandeld. Zij zullen ons misschien wel zoveel mogelijk op dood spoor willen zetten, willen buitensluiten. Daarop moeten wij rekenen. Wij moeten er ook op rekenen dat er dan onzerzijds het grote gevaar bestaat om dan juist de negatieve kanten in onze opstelling te veel voedsel te geven. Wij voelen dan de neiging in ons opkomen om de kerk er maar aan te geven, omdat wij het niet langer meer zien zitten.

Wij worden het moe. Wij zien geen reële toekomst meer in en voor de kerk. Dergelijke spanningen zijn er dan. Nu blijft het er toch om gaan het kritische en het positieve met elkaar te verbinden. Om bij alle tegenvallers toch de solidariteit niet op te geven. Om moed te houden voor de kerk, ook al worden we wel eens pijnlijk ontmoedigd” (p. 22).

„Het gaat er vooral om, dat de kerk en de opwekkingsbeweging elkaar roepen, elkaar vinden en elkaar vasthouden, omdat zij elkaar nodig hebben” (p. 30).

Uit deze enkele citaten kunt u reeds opmaken, hoe uitermate belangrijk dit boekje is. Ik zou het graag in handen zien van ieder kerklid. Wij beleven donkere tijden. Een stormvloed van duistere machten komt op de kerk en op ons allen afzonderlijk af. Wij kunnen daartegenover geen weerstand bieden met een dode rechtzinnige leer. Het leger van de boze geesten in de luchten rondom ons heen (zie Ef. 6:12) is daarvoor te sterk, te talrijk en te slim.

Wij kunnen daartegen alleen weerstand bieden door „de gehele wapenrusting Gods" aan te doen, door een „ten allen tijde bidden in de Geest”, en door te strijden met „het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord” (Ef. 6:10-20). En we hebben daarbij elkaar nodig als broeders en zusters, die elkaar bemoedigen en terechtwijzen in de Heere. En op al deze bijbelse aspekten wordt in dit prachtige boekje gewezen. Daarom nogmaals: van harte aanbevolen!

Wij ontvingen twee giften van ƒ 2.000,— van N.N., waarvan één gift van ƒ 2.000,— „voor de arbeid in Kerala”. Langs deze weg berichten wij de goede ontvangst van deze giften met onze hartelijkste dank.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen