Wat is geloven ?

Wij leerden vroeger dit antwoord van de catechismus van buiten: „Geloven is het aannemen van waarheden, die God heeft geopenbaard en door Zijn Kerk te geloven voorhoudt". Dat was ook geheel volgens de opvatting van het concilie van Trente en van het eerste Vatikaanse concilie.

Tegenwoordig zijn de meeste r.-k. theologen tot de overtuiging gekomen, dat de begripsbepaling van het geloof door die twee concilies beslist eenzijdig was. Zo schrijft dr. O. Schreuder in een artikel over „geloof" in Catholica: „Na de tijd van Vaticanum I is men teruggekomen van deze intellektualistische benadering van het geloof. De geweldige opleving van de studie van de Heilige Schrift heeft hierin een grote rol gespeeld, evenals het kontakt met de Reformatie, die in onze eeuw een aantal belangrijke denkers heeft voortgebracht. Niet alleen in protestantse, maar ook in katholieke kring is de bezinning op het geloven diepgaand beïnvloed door theologen als Karl Barth, Rudolf Bultmann, Emil Brunnef, Paul Tillich en anderen.

De bijbelse visie dat geloven een levenskeuze en levenshouding is van de hele mens, is weer tot leven gekomen. Heel de 20ste eeuwse theologie verzet zich tegen de versmalling van het geloof tot het aanvaarden van waarheden. Geloven is een zich reserveloos verlaten op de kracht, de betrouwbaarheid en de welwillendheid van God. Deze houding krijgt in onze wereld gestalte, doordat men zich durft te engageren ( = een verband met iemand aangaan. Red.) op de wijze die aan Tezus eigen was: zonder vrees, zonder zich te laten verlammen door nood en bedreiging, en met een vertrouwen in de toekomst, die alle menselijke prognoses ( = vaststellingen en berekeningen vooraf. Red.) overstijgt. Dat is de wijze, waarop een mens laat zien dat God met ons is" (a.w. deel I kol. 887).

Jammer

Het is jammer dat Schreuder niet doorstoot tot de eigenlijke reden, waarom wij op God kunnen vertrouwen, nl. het plaatsbekledende lijden en sterven van Christus. Hij schrijft: „Sommige theologen achten het niet van wezenlijk belang, of het verkondigingswoord al dan niet slaat op wat werkelijk geschied en feitelijk uit het gebeurde gebleken is. Het gaat erom, dat de verkondiging aanzegt dat men zich radikaal op God mag verlaten. Wie dit inderdaad doet, zal de zekerheid beleven, dat de verkondiging het terecht zo gezegd heeft. — Andere theologen menen dat de verkondiging alleen maar zo mag funktioneren, als zij toch ergens in de geschiedenis kan wijzen op een werkelijk gebeuren, waarin God getoond heeft wie Hij is, en heeft laten zien dat men op Hem kan bouwen" (a.w.).

Rust voor ons geweten

Hoe kunnen we ons veilig geborgen weten bij God, indien tussen Hem en ons nog altijd die schuld is, waaraan niet is voldaan? Is het geen aanmatiging, wanneer wij denken dat de heilige God ons zou willen aanvaarden, zonder dat deze schuld vereffend wordt? Hoe kan ons geweten ooit echte rust vinden onder zulk een prediking?

Maar, Gode zij dank, de Bijbel verkondigt ons de grote liefde Gods, die Zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgegeven heeft, zodat niemand meer beschudiging kan aanbrengen tegen de uitverkorenen Gods (Rom. 8:31-35).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen