WIJZANGEN VAN TAGORE

Om u enig idee te geven van de poëzie van Rabindranath Tagore laat ik hier enkele verzen volgen uit zijn „Wijzangen" (vertaald door Fred. van Eeden).

In de vroege morgen werd er gefluisterd dat wij in een boot zouden uitzeilen, Gij en ik alleen, en geen ziel ter wereld zou iets afweten van onze bedevaart naar geen land en geen doel.

In dien strandeloze oceaan bij Uw stilluisterende glimlach zouden mijn zangen wellen in melodieën, vrij als golven, vrij van alle gebondenheid door woorden.

Is de tijd nog niet gekomen? Zijn er nog werken te doen? Zie! de avond is op de kust gedaald en in het kwijnende licht komen de zeevogels naar hun nesten vliegen. Wie weet wanneer de kettingen los zullen zijn en de boot in de nacht zal verdwijnen, als de laatste gloor der ondergaande zon?

Hebt ge Zijn stille schreden niet gehoord! Hij komt, Hij komt aldoor.

Elke seconde en elke eeuw, elke dag en elke nacht. Hij komt, Hij komt aldoor.

Menig lied heb ik gezongen in allerlei stemmingen, maar alle tonen ervan verkondigen altijd: Hij komt, Hij komt aldoor.

In de geurige dagen van zonnig april, door het bospad, komt Hij, komt Hij aldoor. In de sombere regens der juli-nachten, op de donderende wolkenwagen, komt Hij, komt Hij aldoor.

In smart op smart drukken zijn schreden op mijn hart, en de gouden aanraking van zijn voeten doet mijn vreugd oplichten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen