Getuigenissen

Getuigenissen kunnen door de Heere gebruikt worden. Dat blijkt duidelijk uit de Bijbel. Vier keer vinden we in het Nieuwe Testament het verhaal van de bekering van Paulus. Paulus zelf vertelt die geschiedenis, zo lezen we in Handelingen, en hij schrijft er uitvoerig over in de brief aan de Galaten. En als Paulus zegt dat we zijn navolgers moeten zijn (1 Kor. 11:1), dan, zo meen ik, is daarin ook begrepen dat ook wij even als hij dat deed, mogen getuigen van wat de Heere aan ons gedaan heeft. Maar dan moet in elk geval aan één voorwaarde worden voldaan n.l. dat door zulk een getuigenis een woord Gods duidelijker voor ons oplicht en dat betekent weer dat door zulk een getuigenis Christus in het middelpunt wordt gesteld en niet de mens.

Zo hoorde ik iemand in de na-samenkomst te Arnhem getuigen: „Ik leefde er maar op los. Ik trok mij van niemand iets aan, in elk geval niet van God. Maar de Heere heeft mij tot Zich getrokken. En toen kwam ik tot de vreselijke ontdekking, dat ik zelfs niet een klein stapje in de richting van God heb gedaan. De Heere heeft alle stappen, ook de laatste, moeten zetten naar mij toe om mij te redden". Door zo'n getuigenis zie je dan ineens weer heel scherp de Bijbelse leer van de soevereine genade Gods in Jezus Christus. Dan staat je even klaar en duidelijk in de praktijk van het leven voor ogen het diepe beginsel van de reformatie: „Door genade alleen". Dan begrijp je ook weer iets meer van het getuigenis van Paulus. Hij was op weg naar Damascus om daar Christus te vervolgen in de Zijnen. En dan houdt Christus hem staande en vraagt hem: Saulus, Saulus, waarom vervolgt gij Mij?

Ik weet heel goed dat de hoogmoed zo geraffineerd kan zijn en dat de mens zelfs in openbare schuldbelijdenissen nog zichzelf kan zoeken. Maar dat wist Paulus ook. Hij was een mens als wij. En toch heeft hij voortdurend zijn getuigenis gegeven. Want, al staat dat getuigenis dan vier keer in het Nieuwe Testament opgetekend, je krijgt de indruk dat Paulus dat verhaal duizenden keren verteld heeft. En dat is ook te begrijpen. Uit zijn getuigenis bleek immers dat hij een oprechte Jood was, een farizeeër die het heel ernstig nam met de wet, de voorvaderlijke overleveringen. Door dat te laten zien, was er kans dat hij een aandachtig gehoor zou krijgen van de farizeeërs van de andere Joden. En uit dat getuigenis bleek vervolgens dat het bij hem niet ging om een overreding door mensen. De farizeeërs konden niet zeggen: Paulus, je hebt je gewoon omver laten praten door die volgelingen van Jezus. Paulus kon daarop antwoorden: Integendeel, ik was op weg: „Blazende nog dreiging en moord tegen de discipelen des Heeren".

Nogmaals, we moeten oppassen voor de menselijke ijdelheid, daardoor zijn wij geneigd onszelf altijd te laten gelden, ook in onze getuigenissen. Paulus heeft die diepverdorven trek in de mens duidelijk genoeg getekend in de eerste hoofdstukken van zijn brief aan de Romeinen. Maar laten we niet paulinischer willen zijn dan Paulus zelf. Als Paulus des ondanks voortdurend getuigt van wat de Heere aan hem gedaan heeft, laten ook wij dat dan doen, in ootmoed en wijzend op Christus alleen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen