God spreekt tot mij… tot mij, heel persoonlijk

Wat mij in de getuigenissen in Canada steeds weer opviel, was dat direkte tweegesprek tussen de Heere en de Zijnen door Zijn Woord. U hebt dat ook kunnen beluisteren in de getuigenissen die we in ons blad hebben afgedrukt. Telkens hoort u daar: „En toen zei de Heere DIT en toen DAT tegen mij".

Het zal iedereen wel duidelijk zijn dat hier niet mee bedoeld is dat de Heere hen direkte openbaringen gaf, buiten Zijn Woord om. Nee, deze mensen lazen de Bijbel heel intens en betrokken die woorden direkt op zichzelf. Zij beleefden het Woord Gods diep-persoonlijk gericht tot henzelf. Zij ondervonden dat dit Woord scherper is dan enig tweesnijdend zwaard en alles in ons open legt en de overleggingen van ons hart schift en laat zien, wat er achter al onze daden en gedachten schuilgaat, wat ons diepste en eigenlijke motief is. Wij allen hebben vanaf de zondeval de neiging om ons voor God te verschuilen, wanneer Hij roept: „Adam, waar zijt gij?"

In die getuigenissen herkennen wij onszelf — althans laat ik het hopen dat dit zo is. Ook wij hebben meteen ons antwoord klaar, wanneer de Heere ons de zondigheid van ons leven laat zien. Ook wij redeneren dan met Hem — of misschien doen we dat niet eens meer! — en we proberen Hem ervan te overtuigen dat Hij dat allemaal zo nauw niet moet nemen: We mogen toch wel IETS hebben voor onszelf! en kijk eens naar zoveel anderen. De Heere kan Zijn vermaning beter tot dat soort mensen richten, maar niet tot ons, trouwe kerkgantot mij, heel persoonlijk gers, dominees, ouderlingen, diakenen, werkers in de evangelisatie, huisbezoekers enz. Hoevelen zijn er niet die beslist bedanken voor een kerkelijk ambt, omdat ze er geen zin in hebben, er geen tijd aan willen geven. Dan ben ik toch in elk geval anders! Zo redeneren we dan. Wat zou onze dagelijkse Bijbellezing veel vruchtbaarder worden, wanneer ook wij dat Woord Gods zouden laten spreken direkt tot onszelf. Wij zoeken in de Bijbel misschien te veel naar diepe theologische gedachten, naar vrome overdenkingen, naar vage religieuze stemmingen en vragen ons wellicht niet voldoende af: Wat wil de Heere tot mij zeggen door die of die tekst?

Zeker, de Bijbel is een onuitputtelijk rijk boek en we mogen zoeken naar de achtergronden van wat God zegt, we mogen de zin van de profetieën nagaan, maar wat missen we ontzettend veel, wanneer ons Bijbellezen niet uitloopt op een gesprek van de Heere met ons en van ons met Hem! Het is juist dat leven in het tweegesprek met de Heere, dat „wandelen met God" (Gen. 24:40; ps. 116:9 enz.), wat zo'n grote vertroosting en kracht voor ons is. Daardoor weten en ervaren we dat wij niet alléén gaan door het leven, maar de Heere nabij is, ons omringt met Zijn barmhartige liefde, ons steeds weer reinigt van onze zonden, ons steeds dieper inleidt in het sterven aan de zonde en ons aldus steeds krachtiger doet opstaan tot het nieuwe leven in Christus.

„Henoch dan wandelde met God; en hij was niet meer, want God nam hem weg" (Gen. 5:24).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen