HET VOLKSGERUCHT

Toen de Duitse stoomwals over Nederland trok, verbleef ik in het klooster van Wittem in Zuid-Limburg. Ik was toen nog theologie-student. Wij mochten maar twee keer per week het klooster verlaten om een wandeling te maken. Het kwam net zo uit dat we van 10 tot 14 mei binnen moesten blijven.

Maar in die vier dagen stapelden zich gerucht op gerucht. De meest dolle verhalen kwamen door de kieren van de deur het klooster binnen en werden gretig geloofd, verhalen waarbij onze vaderlandse soldaten stuk voor stuk als helden optraden. De verhalen werden ook zo geloofwaardig gemaakt, doordat allerlei getuigen met naam en toenaam werden vermeld en doordat de verhalen doorspekt werden met heel konkrete details.

Zo werd verteld dat in Vijlen, een dorp op tien kilometers afstand van ons klooster, een soldaat zijn machinegeweer op een Duits vliegtuig had gericht en natuurlijk geraakt. Het vliegtuig zou op een huizenrij zijn gestort met als gevolg zeventien doden. Onze eerste wandeling was dan ook naar Vijlen. Maar niemand wist daar iets over een neergeschoten Duits vliegtuig, over vernielde huizen en zeventien doden. Alle inwoners van Vijlen bleken nog springlevend te zijn.

Ik had het daar erg moeilijk mee. Ik betrok dat namelijk op de Bijbel. En ik dacht: als wij in onze tijd, wij, theologie-studenten, die toch een behoorlijk kritische opleiding hadden gehad, al zo gemakkelijk misleid kunnen worden door dergelijke volksgeruchten, hoe kan ik dan de zekerheid hebben, dat de Bijbelschrijvers niet door allerlei volksgeruchten zijn misleid. Omdat zij Jezus liefhadden, zullen zijn discipelen ook gretig allerlei goede geruchten over Hem hebben geloofd.

In „Mijn weg naar het Licht" heb ik geschreven, hoe de Here mij door die twijfel heen heeft geholpen. Maar nóg heb ik wel eens dergelijke aanvechtingen en ik denk dat ook andere kinderen Gods wel eens aldus door de Boze besprongen worden. Ik weet niet hoe zij dan tot de overwinning komen. De Here gaat met ieder Zijn eigen weg. Maar ik kan steeds weer door die duisternis heen komen tot het Licht, wanneer ik mij de diepten en de rijkdommen van de kennis van Christus realiseer. Als ik Hem zie, dan kan ik alleen maar uitroepen: „Ja, Here, Gij leeft! Gij zijt opgestaan uit de doden, want ik zie U vóór mij. Ik zie de glimlach van Uw ontferming naar mij toegekeerd. Ik zie dat ik geborgen ben in U, mijn Borg en Middelaar. Ik zie Uw liefde voor mij".

En wat mijn zekerheid bevestigt, is de ervaring dat de Christus die in mij leeft, dezelfde is als die ik beschreven vind in de Bijbel. En ik weet het, dat het dezelfde Geest is die de Bijbelschrijvers geïnspireerd heeft, die ook in mij de gestalte van Christus levend maakt. Het is één levendmakende Geest, die ook in mijn hart getuigt dat ik een kind van God ben en die mij doet roepen: Abba, Vader!

Ik heb mij vaak afgevraagd: Waaruit putten zij, die een meer rationeel geloof hebben met nauwelijks enige bevinding, toch hun kracht, wanneer de duivel hen met twijfels bestormt in de zin zoals ik hierboven beschreven heb? Welk weerwoord hebben zij dan?

Zoals ik zojuist heb uiteengezet, is mijn geloof sterk doortrokken van bevinding en daarom ben ik niet in staat om een goed antwoord te geven aan hen, die een meer rationeel ingesteld geloof hebben. Misschien kan iemand van de lezers dat wél. Graag geven we daarvoor plaatsruimte in ons blad.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen