CONVENTRY EEN MONUMENT VAN DE VERZOENING

Toen ik de nieuwe kathedraal binnentrad, kwam het groen van het grote wandtapijt als een vreemde zoetheid op mij af en zette zich in mij vast. Het gebouw is de uitdrukking van een intens modern kunstbeleven. Het zou jammer zijn geweest, wanneer ze voor datzelfde geld — of misschien nog meer — de oude kathedraal hadden hersteld. In deze strakke schoonheid herkent de twintigste-eeuwse mens zichzelf. Hierin kan hij volop ademen. De wanden weerkaatsen wat er in hem leeft.

Op 14 nov. 1940 's nachts werd Coventry door Duitse bommenwerpers zo meedogenloos gegeseld, dat het hart volledig uit de oude stad werd weggesneden. Wij kunnen ons nog wel de storm van verontwaardiging herinneren die toen via de Engelse zender ook naar ons overwaaide, verontwaardiging om de vernieling vooral van die prachtige oude gothische kathedraal.

Vanuit de puinhopen is echter een onverwachte bloem opgebloeid: een poging om haat niet met haat te vergelden, een poging tot verzoening. Twee half-verkoolde binten van het dak werden met ijzerdraad aan elkaar vastgebonden tot de vorm van een kruis, dat op een stenen altaar werd geplaatst, met daarachter het opschrift: „Vader, vergeef".

En toen men de nagels uit de middeleeuwen die de balken hadden samengeklonken, de volgende morgen op de stenen vloer van de ruïne zag liggen, kwam men op het idee om twee van die zware nagels aan elkaar te smeden, ook tot een kruisvorm. Dat kruis bevindt zich nu op het hoogaltaar.

MAAR (1)

Op zichzelf is deze poging tot uitbanning van de haat, van de wraak, ontroerend. Het heeft ons aller volle instemming. We zien daarin bevestigd, wat Paulus schrijft: „Want ik heb een vermaak in de wet Gods naar de inwendige mens". Iedereen erkent dat zelfzucht, liefdeloosheid, bitterheid, haat en wraakzucht lage en gemene ondeugden zijn.

Maar Paulus moet er helaas onmiddellijk aan toevoegen: „Maar ik zie een andere wet in mijn leden die strijdt tegen de wet van mijn gemoed en mij gevangen neemt onder de wet der zonde, die in mijn leden is" (Rom. 7:22-23).

De echte verzoening komt nooit tot stand door menselijk pogen. Dat de geallieerden na de laatste oorlog niet opnieuw aan Duitsland een vernederend en financieel vredesverdrag hebben opgelegd zoals na de eerste wereldoorlog, is niet het gevolg van een meer verzoeningsgezinde verhouding, maar van louter politieke berekening. Men had geleerd van de periode na de eerste wereldoorlog. Duitsland is nu eenmaal het hart van Europa en een ziek Duitsland maakt heel Europa ziek. Bovendien was daar de dreiging van het kommunistische oostblok. Een zwak en uitgeput Duitsland zou in het nadeel werken van de westerse geallieerden.

Paulus verzucht: „Want hetgeen ik wil, dat doe ik niet, maar hetgeen ik niet wil, dat doe ik". „Want ik weet dat in mij, dat is in mijn vlees, geen goed woont; want het willen is wel bij mij, maar het goede te doen, dat vind ik niet; want het goede dat ik wil, doe ik niet, maar het kwade dat ik niet wil, dat doe ik" (Rom. 7:15, 18-19).

En aan het einde van dat aangrijpende hoofdstuk roept Paulus uit: „Ik, ellendig mens, wie zal mij verlossen van het lichaam van deze dood?". En dan luidt zijn antwoord: „Ik dank God, door Jezus G ristus, onze Heere".

MAAR (2)

Maar.. zo zal iemand zeggen: Hebben de christenen in de loop der eeuwen dan een voorbeeld gegeven van echte verzoeningsgezindheid?

Tot onze beschaming moeten we zeggen: neen. Christelijke volken hebben even hard meegedaan aan wrede oorlogen, kolonialistische uitzuigerij, gemene politieke berekeningen enz. Christelijke kerken hebben elkaar ook soms beoorloogd met meedogenloze middelen. Christelijke schrijvers hebben soms gebruik gemaakt van aperte leugens om een medechristen verdacht te maken en zo zijn theologische opvattingen des te gemakkelijker te bestrijden.

Dat is allemaal waar. Ik wil daar echter een ander „maar" tegenover stellen: Die christenen waren geen echte christenen. Dat is onmogelijk. Ds. Hendriksen zei het op de toogdag van Hoogeveen heel kernachtig: „Een liefdeloze christen is een onmogelijkheid, evengoed als een vierkante cirkel. Het geloof werkt immers door de liefde, zegt Paulus. Een geloof dat geen liefde uitwerkt, is dus geen geloof ,althans geen zaligmakend geloof".

Zeker, ook de echte christenen hebben hun zwakheden en zonden. Maar hun levenshouding kan nooit die zijn van liefdeloosheid, haat en wraakzucht.

De echte christen wordt omgevormd naar het beeld van Christus die steeds weldoende rond ging. Hij zal steeds trachten vrede te stichten en verzoeningen tot stand te brengen.

Lees de berichten over de opwekking in Canada. Daar hebben waarachtige verzoeningen plaats. Zo hoort het onder christenen toe te gaan. Maar als het geloof verzwakt en afsterft, koelt ook de liefde af en komt de bitterheid en de vijandschap in heftige en onverzoenlijke vormen naar boven.

Lezer, hoe is uw levenshouding? Leeft u in vrede met de naaste?

Voor degenen die hun abonnementsgeld over 1972 nog NIET betaald hebben. In de praktijk is nl. gebleken dat velen zulk een accept-girokaart wel gemakkelijk vinden. Ze wachten met betaling, totdat ze die in het blad aantreffen.

Degenen echter die hun abonnementsgeld over 1972 al reeds WEL betaald hebben, worden verzocht deze girokaart als niet-verzonden te beschouwen. Zij kunnen ze rustig in de prullemand werpen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen