O……

O mens die vermoeid en belast zijt, in de naam van Jezus mag ik u uitnodigen: Ga tot hem! Jezus richtte die uitnodiging tot mensen op wie de wetgeleerden allerlei lasten hadden gelegd, te zwaar om te dragen, lasten die niet van God maar van mensen kwamen, van hun verkeerde interpretatie van de Bijbel, van allerlei konklusies die zij daaruit meenden te mogen trekken.

Misschien hebt ook u zulk een last te dragen. Misschien heeft men ook u van Jezus teruggehouden — uit allerlei goede bedoelingen, uit angst bijvoorbeeld voor de goedkope genade die in zo vele kerken gepredikt wordt. Als dat zo is, vergeet dan niet dat u waarschijnlijk tegelijk een diep ontzag voor de grootheid Gods hebt meegekregen en wees daarvoor dankbaar.

Zelf heb ik jaren geleefd onder de prediking van de verdoemenis. Ik heb in de r.-k. kerk intense angsten gekend voor God. En tóch is dat geen verloren tijd voor mij geweest. Onder die enorm zware wetsprediking van de verdoemenis heb ik iets leren zien van de onvergankelijke heiligheid Gods.

Ook voor Paulus zijn de jaren, waatin hij als farizeeër ijverde voor de voorvaderlijke overleveringen, hem tot winst geweest. Juist daardoor heeft God hem gevormd zodat hij de grootste prediker van de „genade alleen" is geworden. Wat zijn de mensen arm die leven van een goedkope genade! De vraag is dan ook, of ze werkelijk wel begenadigd zijn. Ze hebben nooit de huiver gekend voor de onverbiddelijke wet Gods. Ze hebben in hun geweten nooit de radicale aankkcht van die wet gehoord, die aanklacht die niets van hen overlaat dan één hoop ellende. Daarom kennen ze ook niet dat bevrijdende gevoel, wanneer die druk ineens wordt weggenomen en zij in de vriendelijke, oneindig ontfermende ogen van de Vader kijken.

Stof van jongsaf

O vermoeide mens, ga toch tot Jezus. Mag ik uw bevende hand nemen en die op het woord der belofte leggen? Misschien zult u tegenstribbelen, bang u een „gestolen" Christus toe te eigenen. Dan zou ik u willen vragen: Zie naar de Christus die de Bijbel ons tekent en niet naar Hem zoals mensen Hem soms voorstellen. Luister dan ook niet naar mij, maar overtuig u vanuit het Woord Gods.

Misschien zult u zeggen: Ik heb wel enig zondebesef, maar het is slechts oppervlakkig.

Weer vraag ik dan: Waar staat ergens in de Bijbel dat er een bepaalde intensiteit van ons berouw nodig is? Zeker, ik ben het direct met u eens, Jezus is alleen gekomen om zondaars te redden. Iemand die dus geen enkel zondebesef heeft, komt voor Zijn genade niet in aanmerking.

Maar er staat van Hem toch ook geschreven: „Het gekrookte riet zal Hij niet breken en het rokende lemmet zal Hij niet uitblussen." (Matth. 12:20). En we zingen toch immers:

„Geen vader sloeg met groter mededogen

op teder kroost ooit zijn ontfermende ogen

dan Isrels Heer op ieder die Hem vreest.

Hij weet wat van Zijn maaksel zij te wachten

hoe zwak van moed en klein wij zijn van krachten

en dat wij stof van jongsaf zijn geweest" (Ps. 103:7, ber.)

Dat is juist de barmhartigheid Gods dat Hij geheel en al neerdaalt in onze ellende, ook in ons zwakke zondebesef. Krachtens Zijn rechtvaardigheid zou de Heere alleen maar afschuw van ons moeten hebben, omdat wij wel enige spijt over onze zonde hebben, enige droefheid over onze ongerechtigheid, maar veel te oppervlakkig. Maar Hij dooft de walmende vlaspit niet geheel uit en maakt het gebroken riet niet helemaal stuk. Hij kent onze zwakke krachten, ons beperkte inzicht en „dat wij stof van jongsaf zijn geweest."

Bovendien, welk mens kan ooit de volle diepten van onze zonden peilen? Niemand van ons heeft zulk een diep berouw dat dir God zou kunnen bevredigen, want om de volle zwaarte van onze zonden te kunnen zien, zouden we de Heiligheid van God moeten kunnen omvatten, die wij door onze zonde beledigd hebben.

Op grond van Uwe grote barmhartigheid

En bij ieder mens groeit de eerbied voor God en daarmee ons besef van onwaardigheid en zonde, naarmate wij meer begenadigd worden met bevindingen. Het is vooral het zien van de liefde Gods in Jezus Christus waardoor ons hart gaat schreinen in zelfaanklacht. Tegenover die onmetelijke liefde zien we pas goed onze eigen zelfzucht en krijgen we een afschuw van onze zondige zelfhandhaving.

Maar we moeten beginnen met geloof, zonder te zien, en aldus God verheerlijken in Zijn trouw. In vreze en beven moeten we het steeds herhalen: „Heere, ik geloof in Uw belofte, dat Gij het eeuwige leven zult schenken aan hen die in Uw Zoon Jezus Christus geloven. Het is voor mij onbegrijpelijk dat Gij zulk een genadig God zijt, dat Gij niets van mij vergt, geen boetedoening, geen tegenprestatie, doch slechts gelovig vertrouwen, ootmoedige overgave aan Uw ontferming.

Heere, ik weet dat ik Uw begenadiging niet waard ben. Ik ben mij lang niet bewust genoeg van de diepte van mijn schuld tegenover U. Maar ik weet dat Gij door Uw Heilige Geest in mij de vernieuwing wilt bewerken, wanneer ik in Uw belofte geloof. Ik weet dat Gij mij dan iets van heiligheid wilt laten zien en dat ik daardoor tegenover Uw licht de duisternis van mijn ziel ga zien. Heere, ik smeek U, open de ogen van mijn ziel. Laat mij zien wie Jezus Christus is, want in Hem zal ik U zien. , , 0 Heere, hoor! O Heere, vergeef! O Heere, merk op en doe het… Om Uw Zelfs wil ,o mijn God. . Hoor naar het gebed van Uw knecht en naar zijn smekingen.. want wij werpen onze smekingen voor Uw aangezicht niet neder op (grond van) onze gerechtigheden, maar op (grond van) Uw barmhartigheden die groot zijn."

(Uit Daniël 9 : 17-19)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen