Heilszekerheid

Vreugde om de zekerheid des heils; dat is niet zo maar een zucht van verlichting, omdat IK niet naar de hel ga, maar een altijddurende staat van geluk vóór mij heb. Zulk een vreugde zou niet de naam van „vreugde" waard zijn. Ze is in de grond een geraffineerd egoisme en zelfzucht is nooit bron van echte vreugde. De zelfzuchtige mens kan alleen maar wat „genotteren" om zijn eigen pleziertjes. Hij wentelt zich in zijn eigen lekkere bestaan. Hij koestert en kust alleen zichzelf. Nee, de heilsvreugde is geheel anders. Zij richt zich op de Persoon van Christus. Ze is geborgenheid in Hem en daarom diepe dankbaarheid. Ze is leven in Christus. Ze is liefde. Ze is gemeenschap van persoon tot Persoon.

De heilsvreugde ontstaat uit de verrassing van het totaal onverdiende geschenk dat ik helemaal niet waard ben; uit de toorn, die openbloeit in barmhartigheid. Deze wending van verdiende straf naar rijke genade vertedert elke zondaar, die wedergeboren werd. Daar kan hij alleen maar van zingen.

Daarom is heilsvreugde altijd aanbidding; aanbidding van de geheel Andere. Ze is lofzang op Gods barmhartigheid.

Heilsvreugde is leven in de Geliefde, die mij vanaf de grondlegging der wereld verkoren had; Wiens oog mij gevolgd heeft op mijn verkeerde paden; Wiens zoeken nooit moede werd, totdat Hij mij^eindelijk overweldigde in de liefde die door Zijn Heilige Geest in mij werd uitgestort. „Geloofd zij de God en Vader van 'onze Heere Jezus Christus, die naar Zijn grote barmhartigheid ons heeft wedergeboren tot een levende hoop door de opstanding van Jezus Christus uit de doden" (1 Petr. 1:3).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen