AALDERS OF VAN RULER?

Het februari-maartnummer van „Wapenveld" werd voor het grootste gedeelte (40 blz.) gevuld met een uitermate boeiende uiteenzetting van de onlangs overleden prof. dr. A. A. van Ruler (prijs ƒ 3,75, adm. „Wapenveld", A v. Schendelplein 63, Delft), over „Ultragereformeerd en vrijzinnig".

Ik meen dat het in onze tijd voor het orthodoxe protestantisme steeds meer gaat over de keuze tussen de visies van Van Ruler en Aalders ofwel een aanvulling van beider visies.

Persoonlijk kan ik het niet helemaal eens zijn met de visie van Van Ruler, althans niet met de konsekwenties die hij daaruit trekt.

Hij staat m.i. veel te onbevangen tegenover het diepe bederf van de zonde. Onbegrijpelijk vond ik wat hij schreef: „De zonde huist niet in het aardse, in het stoffelijke en zichtbare. De zonde huist in de wil" (a.w. bl. 40).

Dit is inderdaad ook steeds de leer van Rome geweest. Het is echter in strijd met wat de Bijbel zegt en in strijd met onze ervaring. De zonde loopt als een scheur door heel ons wezen. Heel ons onderbewustzijn is aangevreten door allerlei vormen van zelfzucht, angst, minderwaardigheidsgevoel, geldingsdrang, enz. In elk geval moeten we zeggen, dat de zonde geheel en al in ons woont, en haar voltooiing bereikt in de wil. Bovendien zucht ook heel de schepping onder de gevolgen van onze zonde (Rom. 8:19-21).

Ik kan het ook niet eens zijn met de konklusie van dr. Van Ruler, dat wij tot één grote wereldkerk moeten komen, desnoods met prijsgave van de presbyteriaanse kerkstruktuur. (Zie onze diskussie hierover met dr. Van Ruler in IRS dec. 1969.) Hij staat m.i. veel te onbevangen tegenover de wereld, waar de duivel nog steeds de overste van is, ook al is hij in beginsel door Christus overwonnen. In zijn oproep tot kerstening van de mensengemeenschap laat hij niet voldoende doorklinken de waarschuwing, dat wie een vriend der wereld wil zijn, metterdaad een vijand van God wordt (Jak. 4:4).

Nee, dan ben ik veel meer geboeid door de visie van dr. W. Aalders, die de Gemeente van Christus vooral tekent als de weduwe hier op aarde, die verlangend uitziet naar de volkomen vereniging met haar Geliefde, wanneer Christus wederkomt. Dat is in elk geval een grondtrek van de ware Gemeente van Christus, zoals de Bijbel haar tekent. Het „maranatha" moet een zucht zijn van de ziel van de Gemeente.

Maar daarnaast hebben wij toch ook de roeping tot kerstening van deze wereld, de roeping tot de kuituur, tot de verheerlijking van Gods Naam op zoveel mogelijk terreinen. OOK AL WETEN WE dat we daar nooit volledig in zullen slagen. Daarom heeft die kersteningsen kuituuropdracht iets weemoedigs. Je weet dat je hier geen blijvende woonplaats hebt en dat je toch niet slagen zult in de opdracht. Maar in het geloof ga je rustig aan het werk, zoals ook Paulus de Thessalonicenzen uitdrukkelijk voorhoudt.

Zou een enigszins verruimde Aalders of een wat afgeremde Van Ruler niet de juiste weergave zijn van de bijbelse boodschap? Laten we daar eens over doordenken en doorbidden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen