DAGBOEK VAN EEN KIND

Onlangs publiceerde de Aktion Ulm het hier volgende Dagboek van een Kind, dat nooit geboren werd.

1 Juli. Vandaag begon mijn bestaan en al ben ik nog kleiner dan de punt achter deze zin, ik ben er.

7 juli. Nu ben ik één week oud, maar men herkent mij nog niet. Ik zie eruit als een tros met 150 druiven en zoek mij een vast plaatsje in het kamertje van mijn moeder om te groeien.

9 juli. Mijn lichaampje begint zich te vormen. De 150 cellen van eergisteren zijn nu vele duizenden geworden, waaruit zich organen beginnen te ontwikkelen.

15 juli. Mijn eerste aders zijn er en mijn kopje wordt steeds mooier.

25 juli. Mijn hartje begint te kloppen. Het is nog wel heel klein, maar toch in verhouding tot mijn hele lichaampje negen keer zo groot als dat van jouw, lieve Mama.

27 juli. Mijn armpjes groeien snel, maar mijn beentjes hebben moeite om dit tempo bij te houden.

30 juli. Ik ben nu al 10.000 keer groter als op de eerste dag. Zo groot ben ik met mijn vier millimeter weliswaar nog niet, maar alles is er al: ogen en oren, mond en hersenen, nieren en lever.

2 augustus. Vandaag heb ik allerliefste vingertjes gekregen. Daarmee zal ik mij goed aan je vasthouden, lieve Mama.

6 augustus. Nu heb ik een snoezig neusje. Mijn oren zijn ook helemaal klaar en lijken op die van jou.

14 augustus. Men zou mij al kunnen fotograferen; ik zie er al net zo uit als bij mijn geboorte. In de kaken vormen zich al melktandknoppen. De hersenen zenden al impulsen uit naar andere organen. Het hart slaat snel, de maag, de lever en de nieren werken goed.

16 augustus. Vandaag heeft Mama ondervonden, dat ik bij haar ben. Waarom maakt zij zich zorgen?

27 augustus. Ik heb oogleden gekregen. De stembanden zijn ook gevormd. Als ik lucht had, zou ik van vreugde willen kraaien, want men kan het al duidelijk zien, ik ben een meisje.

29 augustus. Ik kan pijn voelen. Oogleden en handpalmen reageren op aanraking. Dan trek ik even met mijn oogjes of maak een echte vuist.

30 augustus. Ik kan mijn voorhoofd al fronsen, net alsof ik na wil denken. Dat doe ik dan ook nu, want ik kan mij echt niet voorstellen, waarover Mama zich zorgen maakt.

3 september. Het is wonderlijk. Ik adem, ik slik vloeistof in en toch doet me dat niet stikken, want Mama zorgt immer voor de nodige zuurstof. Onder ons gezegd is dat slikken belangrijk voor de vorming van longblaasjes.

18 september. Nu kan ik al „duimen", lieve Mama. En dat doe ik ook, om alles goed met ons beidjes te laten gaan. Als ik de bovenlip ophef, is het net, of ik lach. De geleerden zeggen wel, dat het alleen maar een vóórstadium is van het zuigreflex. Maar voor jou is het toch echt lachen. Want ik voel me bij jou geborgen en volkomen gelukkig.

19 september. Vandaag wil Mama mij, op aandringen van anderen, laten doodmaken. Doe het toch alsjeblieft niet, lieve Mama, er zijn toch zoveel mensen, die je in je zorgen willen bijstaan

Uit: „Waarheid en leven".

En daartegenover staat prof. Kuitert (en anderen) met zijn keiharde uitspraak: „Als een vrouw absoluut geen kind meer wil, dan heeft ze het absolute recht om die abortus te vragen" (Gezond Gezin, okt. 1969). „Baas in eigen buik", zo zeiden de Dolle Mina's, maar die zijn dan ook dol. Kent deze professor die zo vaak door het dolle heenslaat, dan niet de gelijkenis van de Heere Jezus over de vogelen in de lucht en de lelies in het veld? Of beschouwt hij die woorden van Jezus als onwezenlijke sprookjes en goedkope dooddoeners? „Zijt niet bezorgd, zeggende: Wat zullen wij eten of wat zullen wij drinken of waarmee zullen wij ons kleden? Want al deze dingen zoeken de heidenen; want uw hemelse Vader weet dat gij al deze dingen behoeft" (Matth. 6:31-32).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen