OP DE TWEESPRONG TUSSEN LEVEN DOOD

Ds. Hegger vroeg mij te vertellen, hoe ik de Heere gevonden heb. Maar een getuigenis is eigenlijk een omgekeerd verhaal nl. niet hoe ik de Heere gevonden heb, maar hoe Hij mij gevonden heeft.

De weg van de Heere was wonderbaar, zoals altijd en bij iedereen, want Hij is een God Wiens wegen onnaspeurlijk zijn. Maar de Heere gaat recht op Zijn doel af, ook al gebruikt Hij daarvoor soms vele middelen en vele jaren. Hij voert Zijn raadsbesluiten uit volgens Zijn gemaakt bestek en met vaste hand.

De eerste vijftien jaar van mijn leven ging ik regelmatig naar de kerk. Maar daarna begon ik steeds meer te voelen voor het voetballen en tot mijn achttiende jaar speelde ik elke zondag voetbal en ging niet meer naar de kerk. God verdween uit mijn gezichtskring.

Ik moest in dienst. Ik werd ingedeeld bij een groep, waarvan ook een jongen van de Pinksterbeweging deel uitmaakte. Deze broeder maakte een diepe indruk op mij. De eerste avond knielde hij, voor het slapen gaan, neer en bad zijn avondgebed, zonder zich te storen aan wat de anderen deden of zeiden. Ik voelde: dit is iemand die zichzelf durft zijn, een jongeman met ruggegraat, waar pit in zit. Vanaf die tijd had ik veel gesprekken met hem. Ik zei tegen hem dat ik bewondering had voor zijn durf, maar dat ik die moed niet kon opbrengen. Hij sprak mij altijd over de Zaligmaker, Jezus Christus. „Jij hebt Jezus nodig als je persoonlijke Verlosser", zei hij vaak.

De Heere toonde mij steeds duidelijker dat ik mij eigenlijk niet bekeren wilde. En op een avond lag ik in bed en kwam een hevige krisis over mij, terwijl de andere jongens rondom mij heen ook te bed gingen. Ik zag heel duidelijk dat toen het moment van de beslissing gekomen was. De Heere toonde mij volkomen helder dat, als ik mij in die minuten niet aan Hem wilde overgeven, ik voor eeuwig verdoemd zou zijn. De weg naar de eeuwige dood en de weg naar het eeuwige leven openden zich voor mij als een tweesprong. En ik schreeuwde naar de Heere vanuit de verzuchting van mijn ziel: Kom in mijn hart, o Heere!

En de Heere hoorde mijn geroep. Hij kwam in mijn hart en vervulde mij met zulk een intense vreugde dat ik mij gedrongen voelde van Zijn wonderbaar werk in mij te getuigen. Ik overwon mijn sterk gevoel van schaamte, stak mijn hoofd boven de dekens en vertelde aan mijn kameraden, dat ik tot bekering was gekomen en nu voor altijd door de Heere was gered. Ik deed het bevende, maar de overmacht van de Heere over mij was zo groot, dat ik het wel moest doen, want in mij zong het: „Ik ben voor altijd van de Heere. Ik heb het eeuwige leven ontvangen, om niet". Aldus br. Glenjoyce.

ZOEK HEM, NIET UZELF

Ik kon niet nalaten hem te vragen, wat er volgens hem nodig is voor een nieuwe opwekking, niet alleen in Wales, maar ook in Nederland, een opwekking over de gehele wereld.

Hij zei: „We zullen in elk geval bij ons gebed om een opwekking niet onszelf moeten zoeken. Het moet ons niet te doen zijn om allerlei ervaringen. Wij moeten vragen om een opwekking, opdat aldus Zijn Naam opnieuw wordt grootgemaakt. Alle roem moet de Heere alleen gelden".

Het was een verkwikking om met deze jonge ouderling van de Presbyteriaanse kerk te spreken. Sterk was onze verbondenheid in de vreugde des Heeren. Moge zijn bede om een algemene opwekking spoedig in vervulling gaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen