VRAGEN OVER ONZE EX-PRIESTERS

ONS ANTWOORD:

Veel ex-priesters kunnen dat niet. Wél in Nederland, maar niet in de r.-k. landen. Toen ik in Brazilië besloten was om uit te treden, stonden er voor mij maar twee mogelijkheden open: Ofwel hulp aanvaarden van niet-roomsen, ofwel verhongeren.

Ook ik was bereid om door arbeid in een fabriek in mijn direkte levensonderhoud te voorzien en om vandaaruit mij op te werken tot een betrekking die beter zou passen bij mijn grote vooropleiding. (Ik doceerde filosofie en geschiedenis van de filosofie.) Maar ik had niet eens geld om een burgerpakje te kopen. En stel u vóór dat ik in dat roomse land bij een fabrieksdirekteur of een personeelschef zou aankloppen in mijn wapperende priestertoog met het verzoek om een betrekking als ongeschoolde arbeider! Zij zouden meteen mijn klooster opbellen en vragen: „Is die pater niet goed snik? Is het niet gevaarlijk om hem zo te laten rondlopen? Is het niet beter dat hij in een psychiatrische inrichting wordt opgesloten?". En als dat zou gebeurd zijn, dan zou ik een van de velen zijn die ook nog in de twintigste eeuw zulk een lot hebben ondergaan. Denkt u maar aan het boek van ds. M. de Craene dat hij heeft geschreven vóór zijn uittreden uit de r.-k. kerk: „Vermoorden leven onder ons" (uitverkocht).

Bovendien geeft onze stichting de steun voor ex-priesters die zich willen bekwamen voor een diploma, zodat ze een of andere betrekking kunnen krijgen in het maatschappelijke leven, in de vorm van een studiebeurs, een renteloze lening die ze later (binnen tien jaar) moeten terug betalen. Maar het lijkt ons volkomen in strijd met Jak. 2:14-16, wanneer wij hen ook de kleding, de kost en de inwoning die wij hen hebben geschonken in de eerste weken na de grote stap die zij gezet hebben, zouden laten terugbetalen.

Wanneer het gaat over ex-priesters waarvan wij menen dat zij geroepen zijn tot het ambt als dienaar des Woords, dan menen wij dat wij de bekostiging van hun studie NIET mogen terugvragen.

In de eerste plaats omdat een ex-priester die dat kan, het wel uit eigen beweging zal terugbetalen, wanneer hij zich werkelijk een geroepene des Heren weet. Dan zal hij vanzelf ons ex-priesterfonds in zijn giften ruim bedenken, opdat wij daardoor in staat zijn anderen te helpen, zoals wij ook hem geholpen hebben.

En vervolgens de meeste van onze expriesters zijn buitenlanders. Als ze predikant of zendeling worden, dan is dat meestal in r.-k. landen. Ze moeten van een zeer klein salaris rondkomen. En dan zou het niet juist zijn, wanneer wij, hun broeders en zusters, zulk een zware financiële druk op hen zouden leggen.

Vraag 2: Zijn al deze ex-priesters ook geroepen met een goddelijke roeping om de herdersstaf op te nemen in Christus' wijngaard?

H. te D.

ONS ANTWOORD:

Heel zeker niet. W e hebben daarom in het verleden enkele ex-priesters die theologie wilden studeren, moeten afwijzen. De meesten van hen hadden daar begrip voor. Overigens voegden wij er steeds bij: „voor zover wij als mensen met een beperkt begrip dat kunnen beoordelen, hebt u geen roeping voor het predikambt. Daarom voelen wij ons in geweten niet verantwoord, wanneer wij toch de gelden van ons expriesterfonds beschikbaar zouden stellen voor uw theologische opleiding. Maar wij kunnen ons vergissen en wij nemen u het allerminst kwalijk, wanneer u het toch nog bij ander instanties, bv. een of andere kerk, gaat proberen". Een enkele nam het ons wél kwalijk en verbrak later elk kontakt met ons.

INDERDAAD AFSCHUWELIJK

In het Hervormd Kerkblad van Breda schreef de bekende NCRV-dagsluiter, ds. v.d. Bosch:

„Afschuwelijk dat in onze (r.-k.) zusterkerk in sommige parochies zó laagkerkelijk wordt gedacht dat bij sommige Diensten het Altaar zelfs wordt weggehaald. Wat wordt er zó veel weggegooid wat later met moeite weer moet worden terugveroverd, getuige van wat wij nü moeten terugveroveren van wat in de Reformatie tijd achteloos is verloren gegaan!"

Dus, terwijl wij als gelovigen van de reformatie blij moesten zijn dat de roomskatholieken van Nederland het maaltijdkarakter van het Avondmaal herontdekt hebben en steeds meer verlegen zijn met de leer van Trente dat de mis een waar en echt offer is, roept een dominee hen toe: Nee, behoud het altaar! Inderdaad afschuwelijk!

Er zijn ook dominees die hun armoedige Woordverkondiging wat proberen op te vullen met stola's in allerlei kleuren. Ze bedienen het Avondmaal in aparte paramenten (= r.-k. benaming voor liturgische gewaden).

Dat zij daarbij gelovigen die alleen door het Woord gevoed willen worden, pijn doen, interesseert hen niet. Ze offeren de gemeente op aan hun persoonlijke hobbies. Straks schrijden ze statig als een sinterklaas met de staf — ze zijn immers herders — de kerk binnen en laten zich, zoals de priesters in de plechtige hoogmis, bewieroken. In de r.-k. sakramentenkerk heeft dit alles zijn zin, maar in de protestantse Woordkerk is dit ronduit belachelijk, poppekasterij.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen