Wat zit achter de

In ons februarinummer hebben we veel aandacht besteed aan de snel voortvretende Schriftkritiek. Maar laat men nu niet denken dat die Schriftkritiek de OORZAAK is van alle kwaad; zij is reeds een GEVOLG van iets anders.

Achter die Schriftkritiek zit positief de wereldgelijkvormigheid en negatief het gemis aan voldoende verootmoediging voor Gods aanschijn.

Ik kan mij onmogelijk voorstellen dat iemand tot zulk een Schriftkritiek komt, wanneer hij in die Schrift heeft ontdekt, dat hij waard is voor eeuwig verdoemd te worden, dat hij innerlijk dóór en dóór zonde, schuld en bederf is; wanneer hij daar voor Gods aanschijn staat, gebroken over zijn eigen ongerechtigheid, schreiend in zijn verbrijzelde hart om de misdadigheid van zijn leven, zijn opstand tegen de heilige God. Dan kan hij alleen maar het gevoel hebben dat hij zijn vingers verbrandt, zodra hij begint te manipuleren aan dat Woord, want in dat Woord verschijnt de levende God hem als in het brandende braambos en roept hem toe: „Nader hier niet toe; trek uw schoenen uit van uw voeten, want de plaats waarop gij staat, is heilig land" (Ex. 3:5).

Ik kan mij evenmin voorstellen dat iemand tot zulke Schriftkritiek komt, wanneer hij ervaren heeft wat genade is; wanneer het overweldigende besef tot hem is doorgedrongen dat God Zijn eigen Zoon in de verschrikking van Golgotha heeft laten sterven om ons te redden en dat die Zoon ten volle Zich gesteld heeft achter deze offerande, omdat Hij zowel als de Vader mij uit pure verkiezende barmhartigheid heeft liefgehad van voor de grondlegging der wereld. Iemand die deze „onuitsprekelijke vreugde" ( 1 Petr. 1:8) over het heil persoonlijk heeft gesmaakt, kan volgens mij zulk een houding niet aannemen tegenover de Heilige Schrift, waarin deze liefde Gods als een zee van kristal hem tegenstraalt.

Ik kan mij dat wél voorstellen van iemand die slechts een vaag zondebesef heeft, die wel bereid is te verklaren: „Wij zijn allemaal zondige mensen en er is niemand volmaakt", maar die nooit ZICHZELF direkt gezien heeft voor Gods heilig aanschijn, die als schuldige, verloren persoon zichzelf nooit gesteld heeft in die oneindige afstand tegenover de Persoon van God, de Heilige, de eeuwige Rechter.

En iemand die alleen maar zulk een vaag en algemeen zondebesef heeft, komt natuurlijk tot wereldgelijkvormigheid. Zijn hart is immers niet gegrepen door God, maar ligt in de greep van de wereld en van de boze.

Overigens begrijp ik dergelijke mensen moeilijk. Ze belijden, althans met de mond, dat God Zijn Zoon gaf om onze straffen door een vreselijk lijden en sterven uit te boeten; ze belijden deze heel persoonlijke gaven van een goddelijk en menselijk Persoon; maar tezelfdertijd menen ze dat die God tevreden is met een vage, algemene en ON-persoonlijke belijdenis van onze schuld en eenzelfde soort ON-persoonlijk geloof. En dat, terwijl ze heel goed weten dat zelfs een huwelijk van mensen onder elkaar volkomen schipbreuk lijden moet, wanneer daarin de overgave aan elkaar ook alleen maar vaag, algemeen, lichamelijk, en verder on-persoonlijk is. Ze erkennen dat voor de diepe liefde tussen twee mensen een volstrekt persoonlijke overgave beslist noodzakelijk is, maar ze menen blijkbaar dat de heilige God Zich maar tevreden moet stellen met wat wazig gepraat en geredeneer van ons.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen