Bekering volgens de nieuwe katechismus

Er zijn allerlei woorden die voor degene tot wie hij zich in een gesprek richt, een heel andere betekenis hebben dan voor de luisteraar. Dat is dan ook de oorzaak van veel misverstanden en van een ongerechtvaardigd pessimisme of optimisme aangaande de ontwikkelingen in andere kerken.

Een van die woorden is „bekering". Wie het register van de r.-k. Nieuwe Katechismus inkijkt, bemerkt dat dit boek meerdere malen over de noodzaak van bekering spreekt. Maar wanneer wij dan de aangegeven bladzijden naslaan, bemerkt men al gauw dat het hier niet gaat over de bekering in Bijbelse zin, zoals die door de reformatie steeds werd verstaan.

Op p. 83 lezen we: „Bekeert u! Dit is Johannes' roep. „Wendt uw geest om", staat er letterlijk: ga anders, nieuw, denken".

Volkomen juist, maar de vraag is: Wat behelst dat nieuwe, dat andere denken? Op p. 277 heet het: „Wel zijn we reeds gemaakt „naar Christus toe". En heel de werkelijkheid, ook wijzelf, zijn al met Hem in aanraking. Zo bevatten ons spontane aanvoelen, ons gezond verstand, ons talent voor liefde, onze menselijke vooruitgang vanzelf reeds veel van Christus. Maar wij kunnen ons toch niet op onze eigen werkelijkheid en ontwikkeling geheel verlaten". Niet geheel verlaten…" de Bijbel echter zegt: Wij kunnen ons in het geheel niet verlaten: „Tenzij dat iemand wederom geboren worde, kan hij het Koninkrijk Gods niet zien" (Joh. 3:3).

IS BEKERING HET OVERWINNEN VAN DREMPELS?

„De mens moet moeilijke drempels over om tot het geloof te komen", zo zegt de N.K. op p. 278. En verder: „Een drempel weerhoudt ons. De drempel van een lage ingang. Pas wie zich buigt, kan binnengaan. Dit buigen is: niet terugschrikken voor het feit dat Gods spreken zo gewoon is. God zelf heeft zo menselijk gesproken in Christus. Het is een vernedering dit te erkennen. Een bekering" (p. 280).

Daarna noemt de N.K. als tweede drempel die overwonnen moet worden, de aansluiting bij de kerk. Maar hier is elk besef van de verlorenheid vr.n de mens in zonde en bederf afwezig. Dit is volkomen het vroegere idee van de r.-k. theologie nl. dat de mens door de zonde wel wat geschonden is, maar verder toch nog heel wat kan. Als „de genade" hem nog een handje helpt, dan is hij er.

In dezelfde geest spreekt de N.K. ook over het „geloof". „Vaker dan over de liefde spreekt Jezus over het geloof. Deze gave van de Geest maakt dat wij geheel ons wezen overgeven aan Hem die groter is dan wij en ja zeggen op zijn boodschap" (p. 340).

Ook in de bladzijden die de N.K. over het geloof spreekt, is het Bijbelse idee van de bekering geheel afwezig. Het is niet de overgave aan Jezus als Zaligmaker, die onze schuld op Zich nam, Wiens gerechtigheid ons van buitenaf wordt toegerekend langs de weg van het geloof. Dat kan ook niet, want de N.K. ontkent op p. 330-332 het plaatsbekledende lijden en sterven van Christus.

Vergiftigde termen

Als ik de Nieuwe Katechismus lees, dan heb ik het gevoel te maken te hebben met iemand die geestelijk overspel bedrijft, een bezoedeling pleegt van heilige termen. Wanneer ik vanuit zulk een houding tot God zou naderen, zou ik het gevoel hebben mijzelf alleen nog maar onreiner te maken.

De reiniging van onze schuld gaat alleen door een ootmoedige houding van zelfaanklacht zoals van de tollenaar. Die durfde zijn ogen niet ten hemel te heffen. Hij wist alleen maar te stamelen: O God, wees mij, zondaar, genadig! Hij wist dat hij zich helemaal niet op eigen inzicht en natuurlijke hoedanigheden kon verlaten. „Een gebroken en verslagen hart zult Gij, o God, niet verachten" (ps. 51:19). Maar een hart dat tot God nadert in de geest van de N.K., zonder innerlijke verbrokenheid, zal de Here wél verachten.

Ik weet het, dit is harde taal. Maar ik moet zo spreken om hen te waarschuwen die menen met God verzoend te kunnen worden zonder de Bijbelse bekering. Ik — en iedere gelovige christen — moet de werken van de Boze ontmaskeren, die zich verschuilt achter mooie Bijbelse termen en ze vult met een vergiftige inhoud, opdat de mensen niet uit hun doodslaap zouden ontwaken, maar eenmaal de ogen zouden opslaan in de vlammen, als het voor goed te laat is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen