EENHEID OVER DE ONDERLINGE VERSCHILLEN HEEN

Wat ons nu het meest bezighoudt in de toespitsing van de strijd is het vraagstuk van de eenheid der Schrift- en belijdenisgetrouwe gereformeerde gezindte! Wanneer ooit, dan is het de hoogste tijd allerlei barrières onder elkaar op te ruimen. Het is geheel en al in het belang van de dwaling ter linkerzijde, in het acute stadium van verval en strijd in de gereformeerde gezindte, vast te blijven zitten aan de vele scheidingmakende, secundaire verschil- en geschilpuntjes.

Is één van de oorzaken van het „succes" der dwaling niet de droevige gescheidenheid van de rechtzinnige gereformeerde gezindte?

De dwaling maakt zich sterk en is benijdenswaardig één; de rechtzinnigheid daarentegen dreigt steeds verder te versnipperen, als er geen leiders komen met een grote visie die over secundaire verschilpunten heenzien en werken.

Weliswaar worden de rechtgelovige gereformeerden door de nood meer en meer naar elkaar toegedreven, maar het moeten de herders zijn die uit hun egelstellingen stappen en elkaar de hand reiken, opdat de „kudde" kan volgen. De verontrusting is dan pas effectief, als de strijd tegen de gemeenschappelijke vijand belangrijker wordt geacht dan onderlinge verschillen waarin men zich reeds jaren heeft vastgebeten en die zo gemakkelijk ge-schillen worden.

Dit is in de eerste plaats een zaak van gebed der verantwoordelijken, van motievenonderzoek ook: waaróm men dikwijls nog voortgaat met de andere herders te strijden, terwijl de „kudden" in de kou staan. Zijn deze motieven wel altijd legitiem in het licht van de gemeenschap der heiligen? Kan men wel altijd voor God getuigen dat er niet dikwijls geldingsdrang, ijdelheid, zelfhandhaving en een min of meer neurotische angst in het spel zijn?

Er zijn leiders in de reformatorische kerken die onderlinge verschillen van niet primaire aard ondergeschikt willen maken aan de gemeenschappelijke strijd, maar ze worden nog al te veel belemmerd door kleine potentaatjes die op eigen altaar offeren. Wie regelmatig kerkelijke bladen en blaadjes leest, kan soms huiveren van de pedante, ongenaakbare, onverdraagzame en bijterige toon waarop gepolemiseerd wordt, een vreselijk zwelgen in haarkloverijen van de ergste soort. Polemieken zonder einde, waarin bedoelingen zonder einde misverstaan worden en weer rechtgezet om dan weer de correcties aan te vallen etc. etc. Een onwaardige en onwaarachtig, niet zelden belachelijk geschrijf, dat de „kudde' letterlijk „koud" laat (in de kou laat staan), dit vleselijk geknok van groepspotentaatjes over de hoofden van het kerkvolk heen!

Zal de Here voldoening hebben in het „gelijk" van zo'n „herder", als de kudde intussen is omgekomen?

Natuurlijk móeten sommige dingen uitgevochten worden! Bij voorbaat beken ik ongelijk als ik - noodzakelijkerwijs in het bestek van een artikel - generaliseer. Maar er is - in nood - soms een ongelijk dat tegelijkertijd waarheid kan zijn en everigens geldt ook hier de regel van de „passende schoen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen