DR. SIMONIS

De storm die ontstaan is door de benoeming van dr. Simonis tot bisschop van Rotterdam, heeft wel enkele voordelen.

1. Opnieuw is daardoor de aandacht gevestigd op de vraag naar de mondigheid van het kerklid en van de plaatselijke kerken. Zeer scherp werd die vraag geformuleerd door dr. M. de Kroon pr. in een ingezonden stuk in De Tijd: „Kan dr. A. Simonis thans in werkelijkheid, echt („geldig") bisschop van Rotterdam worden? Is de aanvaarding van gelovigen niet een onmisbare wezenlijke voorwaarde om werkelijk leider, episcoop, over haar te kunnen zijn? Als een mondig wordende kerk de heer Simonis niet als bisschop aanvaardt, wordt dan een handoplegging, door welke bisschop ook, niet een zinledig, nietszeggend gebaar?

Een mondig wordende kerk kiest haar leider zelf en stelt de bisschop van Rome, als drager van het Petrusambt, in kennis van haar keuze, zoals het in de kerk der eerste eeuwen te doen gebruikelijk was".

Is dit echter ook niet aanleiding voor de christenen uit de reformatie zich de vraag te stellen of onze wijze van verkiezingen wel goed is.

Ds. Van Mechelen heeft aan deze vraag veel aandacht besteed in Waarheid en Eenheid.

2. Door de interpellatie van de twee P.v.d.A.-kamerleden is de dwaasheid van onze diplomatieke betrekkingen met het Vaticaan weer zichtbaar geworden. Wij scheppen daardoor als Nederlanders met z'n allen de mogelijkheid dat een paus, die zich de plaatsbekleder van Christus op aarde en het hoofd van alle christenen, ook van de protestanten, noemt, via een gezant die de diplomatieke onschendbaarheid geniet, kan ingrijpen in de aangelegenheden van de Nederlandse r.-k. kerk. Dat de paus de Nederlandse r.-katholieken zoveel mogelijk wil controleren en onder de duim houden, is zijn zaak en die van de Nederlandse r.-katholieken. Daar hebben wij als niet-r.-katholieken niets mee te maken. Maar omdat hij daartoe gebruik maakt van een functionaris die bij de Nederlandse regering geaccrediteerd is als behorende bij het Corps Diplomatique, gaat het ons allen aan. Ik denk dat in onze tijd de meeste r.-katholieken van Nederland blij zouden zijn, wanneer aan die diplomatieke betrekkingen een eind werd gemaakt.

Eerder kan immers de r.-k. kerk moeilijk aanspraak maken op evangelische geloofwaardigheid.

Op de foto twee bisschoppen die elkaar de vredeskus gaan geven. De rechtse is zojuist tot bisschop gewijd. Dat zullen straks ook de Nederlandse bisschoppen aan dr. Simonis moeten doen. Hopenlijk zullen ze daarbij wat eenvoudiger gekleed zijn, zodat ze elkaar ook broederlijk tegemoet kunnen treden en niet als kerkvorsten, die onder elkaar om de macht vechten.

ER IS EEN OPVALLENDE ANALOGIE, OFTEWEL OVEREENKOMST TUSSEN DE BEIDE HIERONDER GENOEMDE SCHRIFTGEDEELTEN.

Genesis 3:1-24 is historische werkelijkheid

Markus 1:12-13 is historische werkelijkheid

Wie Genesis 3 aantast, het als absoluut historisch gebeuren verwerpt, tast Markus 1:12-13 en de overeenkomstige verhalen uit de beide andere Evangeliën aan „DE SCHRIFT KAN NIET GEBROKEN WORDEN"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen