EEN TEKST SPRONG OP ROOD

Hij was vader van vijf kinderen. En ouderling. Hij trof haar alleen thuis. En hij was meteen weg van haar. Zijn ogen zogen zich aan haar vast.

En ook zij beantwoordde zijn hartstocht. Hij was de man op wie ze jaren lang gewacht had, zo beweerde ze.

En nu zat hij bij zijn dominee. Al weken had deze verhouding zich voortgesleept. Hij leefde als in een roes. En nu was hij dan vastbesloten om ook openlijk met haar als man en vrouw samen te gaan wonen. Liefst met echtscheiding, zodat ze ook een burgerlijk huwelijk zouden kunnen sluiten. Maar als zijn vrouw er niet in zou bewilligen, dan maar zo. De liefde kan toch immers niet afhangen van een briefje op het gemeentehuis, zo hield hij de dominee voor.

Hij praatte zenuwachtig. Een stortvloed van woorden. Hij haalde het hele Oude Testament erbij: David en Salomo; die hadden immers meerdere vrouwen. Waarom zou hij er dan niet een bij mogen?

De predikant luisterde en luisterde. Hij zei niets. Eindelijk was broeder-ouderling uitgedramd en keek hij vragend naar zijn dominee: „U zegt niets. Bent u het met mij eens? Natuurlijk zal ik mijn ambt als ouderling ter beschikking stellen. Ik begrijp dat de gemeente dat niet zal kunnen verwerken".

Stilte.

Toen keek de predikant hem doordringend aan en zei: „Ik heb slechts één woord van de Here voor u: Gij zult niet echtbreken!".

Dat was de genade-slag. Dat had hij niet verwacht. Het was of de bliksem en de donder van de Sinaï vlak bij hem waren ingeslagen. Was die dominee nu maar met hem gaan diskussiëren over David en Salomo, maar dit… „Gij zult niet echtbreken!". Het drong door tot zijn diepste zelf en haalde alles over hoop. Het bracht zijn geheime bedoelingen aan het licht.

Hij had het de predikant uiteengezet: Bij dat meisje had hij eindelijk zijn geluk gevonden, dat zijn vrouw hem nooit gegeven had en ook niet kón geven. Zijn vrouw was te koud, te houterig. Die voelde hem niet aan. Maar dit meisje! En nu ineens zag hij het vieze van deze romance. Ineens doorzag hij zijn grove zelfzucht: „Mijn vrouw heeft mij nooit gegeven wat ik nodig heb". Wat IK nodig heb … Ja, daar had hij zich heel zijn leven alleen om bekommerd, om zijn eigen ikje: als hij maar niets tekort kwam. Maar had hij zich wel eens ooit goed afgevraagd, wat zijn vrouw nodig had? En was zij daardoor misschien steeds kouder geworden, omdat ze zijn kale, vuile egoisme zo goed geproefd had?

„Gij zult niet echtbreken!". Hij zakte geestelijk in elkaar voor die woorden. Hij begon te walgen van al die lieve woordjes die hij tot dat meisje gesproken had: „Mijn liefste, mijn bloem, mijn schat, mijn alles!" en meer van die poespas.

Eindelijk begreep hij in bloedende werkelijkheid de verkondiging van de diepe ellende, van de totale verdorvenheid van onze natuur, én de noodzaak van het verzoenende bloed van Christus. Eindelijk begreep hij wat genade is. Zo werden die woorden voor hem de genade-slag en sprongen toch nog op groen. En de Here, de Barmhartige, maakte allee nieuw, zijn huwelijksleven én zijn ambt als ouderling.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen