Alleen de Schrift!

In Velp heeft zich een comité gevormd, bestaande uit leden van verschillende kerken, onder de naam: „De Schrift alléén". Op 3 februari 1971 organiseert dit comité in „De Beukenhof" een voorlichtingsavond (om 8 uur), waarbij de bekende chr. gereformeerde predikant, ds J . H . Velema van Apeldoorn, zal spreken over het onderwerp: „De Schrift alleen". Iedereen is daarbij welkom. U vraagt zich misschien af: Waarom moet zulk een plaatselijk bericht in ons blad? Ziehier de reden.

Alles in beweging

In onze tijd is alles in beweging gekomen. Allerlei vragen komen op ons af en velen zijn in uiterste verwarring geraakt. Vroegere zekerheden worden met een schampere lach omvergestoten.

Wat is in deze tijd ons houvast? Is dat de publieke opinie, de grote stroom? Of misschien het gezag van synoden? Of ons menselijk denken, de filosofie, de wetenschap? Of is er nergens houvast te vinden en zijn wij, schepselen Gods, overgeleverd aan de volstrekte twijfel? Uit de naam van het comité blijkt wel, hoe zij erover denken: Ons enige houvast is de Heilige Schrift.

Het getuigenis

Maar… dit beginsel „Alleen de Schrift" mag niet verbleken tot een dor, abtrakt uitgangspunt zoals dat het geval is met axioma's in de wiskunde. Wanneer wij zeggen: „Alleen de Schrift", dan is dat ten diepste een getuigenis, de uitdrukking van ons geloof in de leiding Gods door Zijn Woord. Daarom is het goed dat de Schriftgelovigen zich steeds weer bezinnen op de rijkdom van dat beginsel om er levende inhoud aan te geven.

Vervolgens…… in onze tijd wordt het Schriftgezag op allerlei wijzen ingepeikt. Daartegenover moeten wij getuigen dat niets, maar dan ook niets, zich mag stellen boven het gezag van de Schrift: geen filosofie, geen wetenschap, geen menselijke traditie, geen religieus gevoel. Het Schriftgezag rijst boven dat alles uit en is onaantastbaar in zichzelf. Het is in alles de laatste en onfeilbare norm.

Zondige verdeeldheid

In de derde plaats… steeds meer gaan de Schriftgelovigen van allerlei kerken en kringen inzien dat onze verdeeldheid zondig is. In allerlei kerken zijn er gelovigen, die onder diepe zorgen gebukt gaan, omdat de situatie in hun kerken tot een dodelijke ernst is uitgegroeid: het water is hun tot de lippen gestegen. En niemand mag dan zeggen: „Ben ik mijns broeders hoeder?". Wij moeten elkaar tot steun zijn.

Dat kan nog niet door zo maar over te gaan tot vorming van één Schriftgetrouwe gemeente, maar wel door samenkomsten in de week, waar de Schriftgetrouwe leden van verschillende kerken elkaar ontmoeten en… elkaar gaan herkennen in Christus, die zij als hun éne Here en Zaligmaker belijden. En misschien zal de Here — en beslist niet wijzelf! — iets nieuws daaruit doen groeien, een nieuwe eenheid van Gods kinderen.

Hoe? Dat kunnen we aan onze Here overlaten, aan Zijn Geest, die door ons niet aan banden gelegd kan en mag worden.

Naar een nieuwe eenheid

En waarom we nu dit alles in I.R.S. publiceren? Omdat dit idee misschien ook iets is voor andere plaatsen. Zou het niet goed zijn, wanneer over heel Nederland dergelijke door-de-weekse samenkomsten worden gehouden? Overal zijn er verontrusten - in allerlei kerken, heus niet alleen in de gereformeerde kerken (syn.) - die 's zondags te weinig gevoed worden door het Woord Gods. Ze verkommeren geestelijk. Ze horen van hun predikant bijna uitsluitend een sociaal en verpolitiekt Evangelie. Maar „'t hijgend hert der jacht ontkomen schreeuwt niet sterker naar 't genot van de frisse waterstromen, dan mijn ziel verlangt naar God. Ja, mijn ziel dorst naar de Heer". En juist over die levende Here vernemen ze bijna niets meer.

Wat moeten ze beginnen? Zich afscheiden en een nieuwe kerk stichten? Liever niet, dat voelen ze zelf ook wel aan.

Overgaan naar een andere kerk? Maar dat is ook een grote stap en de vraag rijst dan bij hen: Zal ik mij daar wel thuis voelen? Er is helaas veel onderlinge diskriminatie onder de kerken. Er wordt zo vaak een karikatuur van elkaar gemaakt.

Daarom is het goed dat men elkaar eerst goed leert kennen. En daarvoor zijn die door-de-weekse samenkomsten een prachtige gelegenheid.

Zo kunnen we geleidelijk heengroeien naar een nieuwe eenheid van de Schriftgelovigen in Nederland, een eenheid, waar Gods Geest steeds meer beslag op legt, een eenheid die zich omzet in een beweging, in pinksterstormen die de verdorde kerken in nieuwe gloed zetten, tot lof en eer van de almachtige Koning der eeuwen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen