De leer van het (im)perfectionisme

Zij weten wel dat er aan hun geestelijk leven veel ontbreekt; dat de lust tot bijbellezen en gebed vrij gering is; dat zij weinig of geen kracht en moed hebben om anderen tot Christus te roepen en te leiden; dat zij niet samen met anderen durven bidden en op ziekenbezoek bij elkander geen gebed voor de zieke durven doen; dat de vreugdevolle beleving van Gods gemeenschap heel erg ondiep is in hun leven; dat ze in verschillende opzichten erbarmelijk te kort schieten, enz. Maar zij troosten zich met de gedachte dat het volmaakte hier op aarde nu eenmaal niet te bereiken is.

Zij zijn natuurlijk vreselijk tegen de leer van het Perfektionisme: dat een christen hier op aarde al volkomen heilig zou kunnen worden. En zij hebben gelijk.

Maar intussen bezondigen zij zich aan een leer die nog veel meer schade heeft aangericht in de kerk; die van wat men zou willen noemen Imperfektionisme: Een mens wordt toch nooit volmaakt in dit leven en wat heeft het dan voor zin om naar de volmaaktheid te jagen! Alsof Paulus dat niet juist wel deed (Phil. 3:12) en alsof God niet van al Zijn kinderen eist dat zij volmaakt en heilig zijn, gelijk Hij Zelf het is (Matth. 5:48; 1 Petrus 1:15, 16).

Aldus Prof. dr. J. Schep in: „Geestesgaven en tongentaal"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen