Dagelijkse BEKERING

Er zijn mensen die oprecht tot bekering zijn gekomen. Hun hart werd door Gods Geest verbroken in schuldbesef. Ze hebben de vreugde van de gemeenschap met Christus ervaren. Er is ook wel enige vrucht van goede werken in hun leven zichbaar, maar… zo weinig.

Hoe komt dat? Waarschijnlijk omdat ze hun wil nog niet bewust aan Christus hebben overgegeven. Ze laten zich drijven door de mooie en rijke bevinding, die ze bij hun bekering hebben doorgemaakt. Maar die bevinding die het diepste van hun wezen heeft aangegrepen, moet ook rijpen in de hogere regionen van hun zieleleven, moet uitgroeien tot een nuchtere, maar onherroepelijke wilsbeslissing om voortaan niet meer zichzelf, niet meer eigen koninkrijkje, eigen eer en gemak, maar alleen Christus en Zijn Koninkrijk te zoeken.

Dat is eigenlijk hetzelfde wat de Heid. Kat. zo mooi beschrijft over de dagelijkse bekering in zondag 33. Onze eerste bekering, toen Gods Geest ons innerlijk veranderde, moet steeds meer uitgroeien tot afkeer jegens de zonde in zijn vele vormen. Egoïsme, liefdeloosheid, oneerlijkheid, ontucht, ontrouw; ze moeten bewust voor ons een gruwel worden. En van de andere kant moeten wij telkens weer God kiezen, Hem alleen willen, Hem alleen be-amen, ja zeggen tegen Hem, een ja dat uit ons diepste en hoogste ik voortkomt.

Deze afkeer van de zonde en deze heenkeer naar God gebeurt niet vanzelf. Ze vergt een voortdurend zelfonderzoek en een voortdurende strijd, rustig, geduldig, maar ook met taaie volharding. Lees eens wat Oswald Chambers hierover schrijft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen