Het tweede vatikaanse concilie

Van prof. A. Alimonta kregen wij een brief, die wij vertaald hieronder laten volgen. Intussen ben ik vanuit Rome vertrokken naar Zürich in Zwitserland om daar in dienst van de Evangelische Zending voor Buitenlands Arbeiders (MEOS) te gaan werken als evangelisatiepredikant.

In Zwitserland leven tienduizenden Italiaanse gastarbeiders, die geestelijk helemaal aan hun lot zijn overgelaten. Ik hoop dat de Here mij wil helpen iets goeds op te bouwen voor mijn landgenoten, zodat ik hen de rijkdom van het Evangelie kan ontvouwen.

Elke dag voel ik mij meer bevestigd in de juistheid van mijn beslissing, toen ik de r.-k. kerk verliet.

Na het concilie was een voorzichtige hoop ontstaan dat de r.-k. kerk eindelijk de noodzaak zou inzien van een bekering, van een radikale reformatie. Maar voor die hoop is nu geen enkele grond meer. Het is irreëel om thans nog met de mogelijkheid van zulk een reformatie, van een terugkeer naar de leer van de Schrift, rekening te houden.

Zeker, in Nederland spookt het. Maar de Nederlandse kerk is niet de r.-k. kerk. In feite is zij een verdwijnende minderheid in vergelijking met de grote wereldkerk. En in de wereldkerk, in de r.-k.-kerk van de paus en de curie, is in feite niets veranderd. De r.-k. kerk is in het defensief gegaan en verdedigt met hardnekkigheid slechts zichzelf, haar eigen instellingen, haar traditie. Ze staat op de bres voor haar eigen belangen die dikwijls zo nauw verweven zijn met de economische strukturen van de kapitalistische maatschappij. Daardoor is zij een oorzaak van ergernis in deze wereld.

Daarom kunnen wij haar oproep tot terugkeer naar de Bijbel niet ernstig nemen. We moeten dat wel beschouwen als een taktische zet, als een verandering van strategie. De kerk wil „aggiornarsi" (= bij de dag zijn), maar de aggiornamento betekent voor haar dat ze eigen macht wil handhaven en uitbreiden door ze in overeenstemming te brengen met de stromingen en mogelijkheden van deze tijd. In deze zin is de r.-k. kerk niet van gisteren, maar bij de pinken. Er is geen sprake van dat zij haar macht zou willen opheffen om in plaats daarvan de getuigende eenvoud van het Evangelie te stellen.

Weer is het volk Gods bedrogen en in slaap gesust. Men heeft geprobeerd de „gelovigen" gerust te stellen door hier en daar wat uiterlijke veranderingen aan te brengen die echter op geen enkele wijze de struktuur van de kerk en haar leer raken. Zo wil de kerk haar ware aard verbergen. Zo gaat zij voort met haar streven naar de absolute macht, naar het politieke aanzien. Zo stelt zij haar menselijke belangen tegenover het enige, voltrekt geldende, heilige en bevrijdende gezag van de Here.

Het zijn volkomen lege woorden, wanneer Paulus VI altijd weer herhaalt dat de Here die eenmaal uit de doden is opgestaan, Zijn leven zou voortzetten in de paus als Zijn plaatsvervanger, in de priesters, in de sacramenten, in de r.-k. kerk. Want zo heeft de kerk de Here gemaakt tot een onzichtbare gevangene, waarover zij vrij kan beschikken. Deze Here is echter een schaamteloze uitvinding, waarachter geen enkele werkelijkheid schuil gaat, want de levende, machtige Here laat niet zo over Zichzelf beschikken. Hij is de Soevereine, aan Wie alle macht gegeven is in hemel en op aarde. De r.-k. kerk gebruikt deze verzonnen Christus, dit theologische gespinsel, als een alibi (bewijs van onschuld) voor haar vele ontrouw aan de leer van de Schrift.

De Here van het Evangelie is geheel anders. De Christus in wie wij geloven, laat Zich niet binden door een gemeenschap van zondige mensen. De Here is een enig God, voor wie wij slechts in diep ontzag ons kunnen neerbuigen en in Wie wij kunnen rusten in een blij en volstrekt vertrouwen, juichend om Zijn barmhartigheid in Jezus Christus.

Ieder die in eenvoud des harten en zonder vooroordelen de Schrift leest, zal het bemerken. En als hij dat eenmaal ontdekt heeft, dan wordt heel dat afgodische apparaat van de kerkelijke macht, die handel in de tempel, weerzinwekkend voor hem en absoluut onaanvaardbaar.

De geschiedenis van onze tijd is een bevestiging van wat theologisch reeds lang duidelijk was, nl. dat de r.-k. kerk niet bij machte is zichzelf te hervormen. Zij kan dat niet, want krachtens haar eigen aard, haar hele struktuur, is zij slechts erop aangelegd om zichzelf handhaven, ook al is zij in de loop der eeuwen dermate misvormd dat haar leer niets meer met het Evangelie van Gods vrije genade in Jezus Christus te maken heeft. Integendeel, ze heeft de blijde boodschap van de rechtvaardigmaking door geloof en genade alleen onder vervloeking afgewezen op het concilie van Trente. Tegenover deze kerk staat de eis van de bekering, waaraan zij geen gehoor kan geven; de oproep om zich oog in oog te stellen tegenover het Woord Gods, zonder daarbij te zoeken naar uitvluchten en theologische spitsvondigheden. Zij kan dat niet, omdat ze zichzelf onfeilbaar heeft verklaard, „irreformabilis", niet vatbaar voor reformatie. De r.-k. kerk is een aardse instelling geworden. Ze heeft een geweldige kerkrechtelijk en massapsychologisch systeem opgebouwd, dat spot met de eenvoud van het Evangelie. Van haar gelden de woorden: „Het bedenken van het vlees is vijandschap tegen God; want het onderwerpt zich niet aan de wet Gods; het kan dat ook niet: zij die in het vlees zijn, kunnen Gode niet behagen" (Rom 8:7-8). Zolang de r.-k. kerk deze .vleselijke", aardse struktuur heeft, kan zij zich niet aan Gods wet onderwerpen, kan zij geen bijbelse vernieuwing ondergaan, is zij inderdaad „irreformabilis", niet vatbaar voor reformatie.

Opnieuw moeten de christenen die in het Evangelie van Christus geloven, er zich bewust van worden, dat zij geroepen zijn om zich met alle kracht te stellen tegenover de r.-k. kerk in haar typische roomse uitingen, d.w.z. afdwalingen.

De oecumenische beweging, althans zoals die zich veelal openbaart in onze dagen, is op een betreurenswaardige manier in handen gevallen van de r.-k. hiërarchie. De r.-k. kerkleiders gebruiken deze beweging om de kontrasten te camoufleren, om de behoeften van de echte gelovige op een dwaalspoor te brengen, om niet te behoeven antwoorden op lastige polemische vragen die vanuit de Bijbel aan haar gesteld worden.

De echte bijbelse „beweging" eist van ons de duidelijke stellingname, de profetische ontmaskering, het vrijmoedige en openlijke getuigenis, de onvermoeibare poging om gewetens te bevrijden, die in slaap zijn gesust en op een bedrieglijke wijze tot slavernij zijn gebracht. Indien het protestantisme niet meer met onverschrokken moed zijn geloof belijdt in de heerschappij van Christus en de vrijheid van de christenmens, dan is dat een teken dat ook wij Christus hebben verlaten om wat miserabele politieke en economische voordelen na te jagen, die uit deze lafhartige „godsdienstvrede" voortvloeien. Dan hebben wij in naam van de broederschap, de dialoog, het begrip, een houding aangenomen die ten diepste alleen maar ontrouw, compromis, leugen is. Dan zijn wijzelf aan de twijfel vervallen. Dan zien wij de zin niet meer van de heilige strijd voor de zaak des Heren, een strijd die offers en pijn van ons vergt, een strijd die wij voeren moeten met de inzet van onze hele persoon.

Naar mijn vaste overtuiging moeten wij terugkeren naar de beslistheid, de vasthoudendheid, de kracht en de duidelijkheid van de eerste reformatoren. Het lijkt erop dat de protestanten in onze dagen de laatste en beslissende veldslag aan het verliezen zijn. Het concilie van Trente is met zijn hardheid er niet in geslaagd de reformatie uit te doven. Maar misschien slaagt het tweede Vatikaanse concilie daar wél in. Want dat concilie hanteerde het wapen van de schijnbare zachtheid, van het berekende opportunisme. Je hoeft alleen maar te denken aan het Dekreet over de Godsdienstvrijheid, waar men in feite de hand mee licht, zoals nog pas gebeurd is door de instruktie van Paulus VI over het gemengde huwelijk. Dit concilie triomfeerde in de theologie van het compromis, ook al werd die soms bitter bevochten. Het kleedde zijn uitspraken in een aantrekkelijke bijbelse terminologie die echter tot krachteloosheid is gedoemd. Wel is de r.-k. kerk door dit concilie in een krisissituatie terechtgekomen, maar het heeft geen waarachtige reformatie gebracht. En tevens zijn de kerken van de reformatie daardoor in verwarring en in nieuwe onderlinge verdeeldheid geraakt, want zij missen blijkbaar de kracht, de moed of het profetische inzicht om deze onwaarachtigheid te ontmaskeren.

Moge de Here ons aangorden met Zijn kracht om de goede strijd te strijden, om het Evangelie op heldere wijze te verkondigen en met betoon van Geest en kracht.

NIEUWE MEDEWERKER

Ook dr. A. Alimonta is graag bereid als vaste medewerker voor ons blad op te treden. Hij zei ons bovendien. „Graag wil ik in Zwitserland uw werk zoveel mogelijk steunen, bijv. door werk te zoeken voor ex-priesters". Het is fijn dat we nu ook een „bruggehoofd" in Zwitserland hebben.

NADERT TOT GOD

Velen lonken wel eens met begerige blikken naar wat zij horen of zien van de grote blijdschap, de stralende zekerheid, de warme toewijding en het heilig enthousiasme in het leven van met Gods Geest vervulde christenen, maar zij bekeren zich niet grondig van datgene wat in hun eigen leven aan het grondig ontvangen van die rijkdom in de weg staat. Zij moeten zich niet verwonderen dat hun gebeden niet verhoord worden.

Ook in verband met de vervulling met de Heilige Geest geldt de regel van Jac. 4:8-10: „Nadert tot God en Hij zal tot u naderen". Reinigt uw handen, zondaars, en zuivert uw harten, gij die innerlijk verdeeld zijt. Beseft uw ellende, treurt en weent, uw gelach moet veranderen in treurigheid en uw vreugde in neerslachtigheid. Vernedert u voor de Here en Hij zal u verhogen".

DRINGEND! DRINGEND!

Mevr. T. van het Kaar - Braaksma en mevr. H. de Weerd - Beekman gaan begin oktober ons kantoor verlaten. De reden is een aanstaande blijde gebeurtenis.

Vanzelfsprekend verheugen ook wij ons over deze verwachte gezinsuitbreiding, maar… we zien deze trouwe hulpen node vertrekken.

Intussen hebben wij reeds veel advertenties geplaatst, maar zonder resultaat. Daarom doen wij een dringend beroep op onze abonnees: Wie is bereid de plaats van deze dames in te nemen? Of wie weet iemand anders, die dat zou willen en kunnen doen? Typediploma is wel gewenst, maar niet noodzakelijk. We wachten op een telefoontje: 0 8302-4959. Hartelijk dank!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen