De bevoegdheden van de kerk

Zoals u wellicht weet, is in Italië de echtscheiding op geen enkele wijze mogelijk. De Italiaanse regering is gebonden aan het concordaat dat Mussolini met Pius XI sloot. En daarin is dat vastgelegd.

(In dat konkordaat is ook vastgelegd - wij hebben daar reeds vaker op gewezen - de diskriminatie van ex-priesters. Krachtens § 2 van art. 5 kan een priester die zijn ambt heeft neergelegd, nooit meer een betrekking ontvangen, waardoor hij in kontakt komt met het publiek. Hij is daardoor officieel gebrandmerkt als een voor staat en gemeenschap gevaarlijk individu).

Volgens de meeste protestantse exegeten heeft Christus duidelijk één echtscheidingsgrond aangegeven, nl. huwelijksontrouw: „Maar Ik zeg u dat zo wie zijn vrouw verlaat, anders dan om hoererij, en een ander trouwt, die doet overspel" (Matth. 19:9). De r.-k. kerk leert dat echtscheiding ook dan niet geoorloofd is. In Italië is die bepaling van het konkordaat al oorzaak geweest van meerdere kabinetskrisissen.

In september zal het Italiaanse parlement opnieuw moeten beslissen of de echtscheiding totaal onmogelijk blijft ja of nee. De toestand van de Italiaanse vrouw is dikwijls erg triest. De Italiaanse psychologe-publiciste, G. Parca, heeft daarover een boek geschreven: „Le italiane se confessano", waarin zij zegt, „dat de verschillende moraal die voor mannen en vrouwen geldt, het grootste sociale onrecht is in Italië. En Zavattini die het boek een voorwoord meegaf, zegt kort maar krachtig: Italië is één grote harem" (IRS okt. 1965, p. 25).

Zo verwonderde het mij niet erg, toen wij in een zijstraat bij de beroemde Piaza Navona in Rome een wagen zagen staan, waarop de de aankondiging dat hier twee vrouwen in hongerstaking waren gegaan uit protest tegen de vrouwendiskriminatie in Italië, met name tegen het feit dat het Vatikaan de mogelijkheid van wettige echtscheiding nog steeds blijft verhinderen in Italië, waardoor de vrouwen het moeten aanzien en er niets tegen kunnen doen, wanneer de mannen de ene huwelijksontrouw na de andere begaan.

Toen wij in Rome waren, was het de veertiende dag van hun hongerstaking. Ik vernam later dat ze het tot de negentiende dag hebben uitgehouden.

Er waren allerlei spotprenten aangebracht, die zich allen keerden tegen de inmenging van het Vatikaan in de Italiaanse regeringszaken. U ziet de foto's die ik ervan maakte. Op de ene foto ziet u een man, die half als priester en half als senator (parlementslid) is afgebeeld. Daarnaast staat te lezen: „Het is thans het uur om te kiezen: óf senatoren óf priesters".

De bedoeling is duidelijk: Zijn onze parlementsleden uitvoerders van de wil van het volk dat hen gekozen heeft, of alleen maar onderdanige dienaars van het Vatikaan, uitvoerders van de wil van de paus?

Op de andere foto: „emendamenti" = vernieuwingen. Die vernieuwingen worden weggetrokken door de priesters die er onder staan. Een pijltje wijst naar het quirinaal (= het Italiaanse parlement), het andere naar het Vatikaan.

Het broeit in het land van de pausen.

OOK ELDERS DRUKKERE BEDEVAARTPLAATSEN

Vlak over de grens in Noord-Limburg ligt de Duitse bedevaartplaats Kevelaer, waar Maria vereert wordt „als hulp voor de christenen". In 1969 kwamen daar „in totaal per trein, bus, auto, fiets of te voet 359.950 bedevaartgangers. Met 1958 autobussen werden 71.500 buitenlandse pelgrims aangevoerd, waarvan verreweg het grootste gedeelte uit Nederland". Aldus „Waarheid en Leven", sept. 1970.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen