een woord van dank

Zeer geachte abonnees,

In het oktobernummer van 1967 stond dit kleine bericht: „De Italiaanse expriester, R. di Lorenzo, verlaat einde oktober de Wartburg om zich in de Bijbel te verdiepen aan de theologische fakulteit van Rome".

Bijna drie jaar zijn sindsdien verlopen en nu ben ik dan eindelijk klaar met mijn studies.

De methodistenkerk van Italië heeft mij als een van hun predikanten aanvaard. Mijn standplaats zal zijn Intra aan het Lago Maggiore, terwijl ik tevens de zorg heb voor de in die omgeving verspreid wonende gemeenteleden. Zo de Here wil, zal mijn bevestiging in Intra plaats hebben op 30 augustus.

Maar wie heeft dit mogelijk gemaakt? Wie bekostigde deze drie jaren van intense studie?

Dat hebt u gedaan! U maakte dat mogelijk, gedeeltelijk door uw abonnementsgeld, gedeeltelijk door uw vele giften.

U begrijpt, hoe dankbaar ik u daarvoor ben. Nu zal ik mij geheel kunnen gaan wijden aan de verkondiging van Gods Woord; dat Woord Gods dat steeds iets uitwerkt, dat nooit ledig weerkeert, wanneer het in getrouwheid gebracht wordt.

Ik ben overtuigd, dat achter de dank van mijzelf ook zal staan de dank van de gemeenten in Italië, waar de Here mij naar toe zal zenden; de dank ook van de rooms-katholieken hier, en met name van de priesters, die de Here wellicht op mijn weg zal plaatsen, en aan wie ik mag vertellen van de diepte en de rijkdom van de genade in Jezus Christus, die een volkomen Verlosser is voor verloren zondaars.

Hebt u daar wel eens aan gedacht, wanneer u uw gift naar Velp stuurt, welke vérstrekkende gevolgen dat kan hebben? Ja, net als een steentje dat in een vijver wordt gegooid. De kringen beginnen heel klein, maar worden groter en groter. Dat zijn de wonderen van de Here. Dat zijn de wonderen van de liefdeband van Gods kinderen, die Hij door Zijn Geest gesmeed heeft.

Naast dit woord van hartelijke dank zou ik graag nog een verzoek tot u willen richten: Zoudt u zo goed willen zijn om mijn land, Italië, in uw gebeden te gedenken? De tijden zijn moeilijk en overal is er geestelijke nood. Het kost strijd om het geloof en de verkondiging van het Evangelie ongeschonden te bewaren. En niet minder hier in Italië, waar de kerken van de reformatie zo gemakkelijk bloot staan aan de verleiding het Evangelie te brengen op een gemakkelijk „verteerbare" manier. Ook hier zijn protestantse bewegingen, die zich tot het uiterste inspannen om elke „aanstoot" voor de moderne mens uit het Evangelie weg te nemen. Helaas vormen de politieke en sociale toestanden in Italië een voortdurende verleiding voor de kerken. Bidt voor het Italiaanse protestantisme, ook al is het gering in aantal, opdat de gemeente van Christus hier steeds haar profetische oproep tot bekering, ook tot de kerk van Rome, laat horen. Bidt dat haar stem niet moge verzwakken, doordat zij zich laat inpalmen door een valse oecumene, en verwordt tot zo maar een kerk onder de kerken en niet meer is het licht op de kandelaar, dat schijnt in de duisternis van deze wereld.

Bidt, opdat de Here de vele priesters en ex-priesters, die nog verstrikt zitten in allerlei vragen en moeilijkheden, moge verlichten en sterken, zodat ze geen weerstand bieden aan de stem van Zijn genade. Velen zijn bang hun ambt neer te leggen, omdat ze dan de zekerheden en voorrechten van hun priesterschap kwijt zijn. Ze kunnen en durven maar moeilijk geloven dat God getrouw is en nooit zal beschamen wie op Hem zijn geloof vestigt. Ze leven aldus in een compromis, ze worden verteerd door twijfel en vertwijfeling of hebben alle strijd laten varen in een doffe berusting en worden met de dag geestelijk blinder en dover.

Geachte abonnees, ik kende vanuit mijn schooltijd een Holland van reprodukties van olieverfschilderijen. Een Holland als het land van tulpen en koeien, een Holland, bekend om zijn molens en klompen, zijn kaas en zijn dijken…

Maar nu ken ik een ander Holland: dat van Gods kinderen en ik zal de Here altijd dankbaar blijven omdat Hij mijn verblijf op de Wartburg in Holland gebruikt heeft om mij te voeren naar Zijn wondervol licht.

Lieve vrienden, broeders en zusters, nogmaals mijn oprechte en hartelijke dank. Graag zou ik willen eindigen met de broedergroet en zegenbede van de apostel Paulus: „Vrede zij de broeders en liefde met geloof, van God de Vader en van de Here Jezus Christus. De genade zij met allen die onze Here Jezus Christus onvergankelijk liefhebben" (Ef. 6:23 - 24).

COMITE I.R.S. CANADA

Het vorig jaar heeft de Here ds F. Kouwenhoven, die secretaris was van ons comité in Canada, tot Zich genomen. Dat was een groot verlies voor zijn familie in de eerste plaats, maar verder voor het kerkelijke leven van de emigrantengemeenten van Canada. Hij behoorde tot de Canadian Reformed Church (geref. kerk vrijgemaakt), maar genoot ook groot gezag buiten zijn eigen kring. Hij wist zijn overtuiging duidelijk en toch ook met grote mildheid onder woorden te brengen. Als we alleen bij ons verstand te rade zouden gaan, dan zouden we moeten zeggen: Hij kon echt niet gemist worden; hij was juist zo iets moois aan het opbouwen, vooral ook sinds zijn benoeming tot hoogleraar. Maar ook thans zullen wij in geloof Gods beslissingen moeten aanvaarden: „Hoe onnaspeurlijk zijn Zijn wegen" (Rom. 11:33).

U begrijpt dat het ook voor ons een grote slag was, toen aldus een lege plaats ontstond in het comité en we niet meer konden rekenen op zijn bezielende inzet voor ons werk.

Wij mogen thans een nieuwe broeder als secretaris begroeten, nl. dhr. J. de Koning, 20 Crispin Cres., Willowdale 450 (Ont.).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen