Het adres van de gemeente

In een artikel van dr. W. Aalders in uw editie van maart lees ik o.a.:

„Maar ik vraag (en dat is toch de enige rechtmatige vraag!): Is er de gemeente van Christus die zó van Christus is, dat zij het lijden en de strijd van die ondoorgrondelijke raad van God om in de ivereld te moeten zijn (zij wil niet, maar zij moet, want zij is gezonden en heeft een opdracht) vervult?

Daar zou ik van willen zeggen: Die gemeente is er, ze is er altijd geweest".

„En wij weten ook wel dat er een gemeente is, die de wereld de wereld laat en de rug toekeert, en zich alleen maar in de eigen kring opsluit om de wederkomst af te wachten".

Nu zou ik het zeer op prijs stellen, als u mij de adressen kon verschaffen, waar deze bovengenoemde gemeenten in Rotterdam of elders vergaderen.

De eerstgenoemde gemeente zou ik gaarne willen bezoeken, omdat het de gemeente van Christus is en de tweede genoemde zou ik graag willen bezoeken om hen op het verkeerde van hun instelling te wijzen en hen attent te maken op de „Gemeente van Christus".

Rotterdam

ONS ANTWOORD: Dit is een zeer boeiende en tegelijk ernstige vraag. Ik meen echter dat we onderscheid moeten maken. Het adres van een geïnstitueerde gemeente is gemakkelijk te vinden in de jaarboekjes van de verschillende kerken. Maar kan men ooit zeggen: Dat is nu ook het adres van de Gemeente van Christus in die plaats?

Ik meen van niet. Om twee redenen. In de eerste plaats is de Gemeente van Christus, zoals die in de Bijbel beschreven wordt, een geestelijke grootheid. Ze is per definitie onzichtbaar, want ze wordt gevormd door de Heilige Geest, die de leden van de Gemeente samenbindt tot één lichaam onder het éne onzichtbare Hoofd Jezus Christus.

En in de tweede plaats is een adres de aanduiding van iets dat statisch is, in een zekere stilstand verkeert. Maar de Gemeente van Christus is krachtens haar wezenlijke opdracht steeds in beweging. Ze is op pelgrimsreis. Ze is Gods volk onderweg. Ze viert haar pasen, haar overwinningsfeest, maar staande, gereed om uit te trekken. Ze is altijd op uittocht, exodus, uit deze boze wereld.

Gemeente, wees ootmoedig!

Natuurlijk moet die Gemeente van Christus ook uiterlijk zichtbaar worden. Wij moeten getuigen van Hem, niet alleen als enkeling, maar ook als lichaam van Christus.

Bovendien zijn er bepaalde ambten verordend, die leiding moeten geven aan de Gemeente, voorzover die zichtbaar wordt.

Maar zodra wij naar buiten gaan tonen, wat wij innerlijk zijn, wordt alles gebrekkig en onvolmaakt. Daarom mag geen enkele geïnstitueerde gemeente zondermeer zeggen: Wij zijn de Gemeente van Christus in die of die plaats. Ik dacht dat dit in strijd was met de ootmoed die ons past, en voortkomt uit een gebrek aan zondebesef. Wanneer wij de heerlijkheid hebben gezien van de Gemeente van Christus, dan kunnen we als plaatselijke gemeente alleen maar zeggen: Hoe gebrekkig geven wij die heerlijkheid weer! En is dan ook niet op ons als plaatselijke gemeenten van toepassing de vermaning van Paulus: „Door ootmoedigheid achte de een de ander uitnemender dan zichzelf" (Fil. 2:3). Of mogen de plaatselijke gemeenten die raad van Paulus in de wind slaan en wél zichzelf boven de anderen verheffen?

Dit alles neemt niet weg dat ieder van ons persoonlijk geroepen is zich bij die plaatselijke gemeente te voegen, die naar onze overtuiging het Woord Gods het meest getrouw weergeeft in haar belijdenis en weerspiegelt in de beleving van die belijdenis. Maar dat is heel wat anders dan dat een plaatselijke kerk zelf mag roemen in haar uitnemendheid boven de anderen.

Het adres van de Heilige Geest

Tenslotte meen ik dat deze vraag eigenlijk voortkomt uit ons westerse logicistische denken. Op grond van een dergelijke redeneertrant heeft ook de r.-k. kerk steeds haar aanspraken laten gelden.

Zij heeft b.v. geredeneerd: De Heilige Geest leidt de Kerk van Christus. Welnu, de Heilige Geest moet zichtbaar worden in één persoon en dat is de paus. Hij is het adres van de Heilige Geest op aarde, want de paus mag bogen op Zijn onfeilbare bijstand. Daarom kan de r.-k. kerk niet dwalen. Daarom is zij de enige ware Kerk van Christus op aarde.

Wie echter de Bijbel heeft bestudeerd en zich heeft ingeleefd in de inhoud van de Bijbel, die zal, naar ik meen, moeten inzien dat er een innerlijke tegenspraak zit in het adres van de Heilige Geest op aarde. Maar om diezelfde reden meen ik dat er een innerlijke tegenspraak in zit, wanneer wij spreken over het adres van de Gemeente van Christus op aarde, die immers haar eenheid ontvangt niet door een belijdenis, maar door een Persoon, door de Heilige Geest die in haar woont als in een tempel.

Wij vroegen ook Dr. Aalders naar zijn mening. Zijn antwoord luidde:

De Heilige Geest laat zich niet bedotten

Dank voor uw artikel dat ik met instemming las. Maar dit voel ik toch wel met de vraagsteller mee, dat in de nieuwtestamentische tijd de gelovigen het adres in Corinthe, Efeze, enz. hadden kunnen geven. En dat ze dat hadden kunnen doen in oprechte ootmoed.

Tegelijk ben ik het met u eens dat het zelfbedrog is om zulk een adres nu nog te willen geven op grond van logicistische redeneringen of kerkordelij ke en confessionele argumenten. Daarmee kunnen wij onnozele zielen bedotten, maar de Heilige Geest niet!

Ik zie dit als een zeer abnormale toestand die grote schuld en grote nood inhoudt. Het is een toestand die lijkt op Israëls verval in de tijd van de afvallige koningen. Ook toen was er geen adres meer te geven van Gods gemeente. En toch was zij er! Zevenduizend die niet de knie voor Baal gebogen hadden.

In zulk een tijd moet men als gelovigen wel zeer behoedzaam leven. Ik ben geheigd om te zeggen: Waar men zich kerkelijk op de borst slaat en veel kerkelijke zelfdunk heeft, daar beseft men weinig van de huidige schuld en nood, en daar zou ik dus weinig hoop hebben om de gemeente van de zevenduizend te vinden. Maar waar men kerkelijk verslagen is van geest en gebroken van hart, omdat men zucht onder de huidige nood en schuld, daar zou ik hoop hebben om iets van die gemeente te vinden.

Met andere woorden, niet een kerkelijk jaarboekje met namen, adressen en telefoonnummers kan mij helpen. Maar de Heilige Geest. Leest u de geschiedenis van Naaman in 2 Koningen 5 nog eens.

DE MOEDERLIJKE BEZORGDHEID VAN DE PAUS

In het Jaarboek van de Werkzaamheden van de Heilige Stoel over 1969 wordt medegedeeld dat de paus in het afgelopen jaar 65 procent méér huwelijken ongeldig heeft verklaard dan in 1968. Men moet dit zien als „een buitengewone manifestatie van het moederlijke begrip van de Kerk en van de pastorale zorg van de paus", zo wordt daaraan toegevoegd. Het betreft hier ongeldigverklaring op grond van „niet-voltooiing van het huwelijk".

ONS KOMMENTAAR: Waar vinden we in de Bijbel dat de ongeldigverklaring van een huwelijk afhangt van een moederlijke of vaderlijke stemming van de ambtsdragers in de kerk?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen