Nederland Irian Barat

Na de verschijning van ons vorige nummer ontvingen wij de reaktie op de brief van de Italiaanse ex-priestervrouw (zie ons oktobernummer p. 3) van mevr. Cath. van der Velden-Gebse.

Dit zendelingenechtpaar verricht prachtig werk in Irian Barat (het vroegere Nieuw-Guinea). Ds v.d. Velden schreef: „Het werk breidt zich hier sterk uit. Steeds meer dorpen worden er geopend en we mogen steeds verder het land intrekken voor de Woordverkondiging. We hebben nog wel een tekort aan goede inlandse medewerkers, maar we bidden dat de Here ook hierin zal voorzien".

Ik had aan ds v.d. Velden gevraagd of hij het antwoord van zijn vrouw zou willen vertalen. Maar mevr. v.d. Velden schreef: „Gelukkig ben ik de Nederlandse taal ook meester en dat is een heel gemak. Mijn man behoeft dus geen „vertaalwerk" te doen. (...) Ik zal u eerlijk zeggen: Wij treden niet graag in de „publiciteit". Wat er met ons gebeurd is, was louter genade en nog eens genade .. Wijzelf hebben eerder tegen- dan meegewerkt. Maar Zijn genade overwon. Je kunt er niet dankbaar genoeg voor zijn. Daarvan getuigenis afleggen is echter geen zelfverheerlijking, maar het: „Ere geven aan Wie ere toekomt", aan God en aan Hem alleen ... Daarom schreven wij.

Het tijdschrift „In De Rechte Straat" wordt hier ook met belangstelling en in stemming gelezen. Moge de Here uw werk blijven zegenen".

Hieronder volgt dan de eigenlijke reaktie van mevr. v.d. Velden op de brief van de Italiaanse dame.

Hij verspert haar de weg

„Mij bekroop een gevoel van diep medelijden met deze vrouw ... Zij zou tot God moeten schreien, maar kan dat niet, want bepaalde menselijke opvattingen en inzichten versperren haar de weg.

De gewezen priester staat nu niet naast haar, maar tussen haar en God. En dat is heel erg. Haar is een verering voor de priester bijgebracht, welke grenst aan bijgeloof. Zo alleen is te begrijpen haar geëxalteerd spreken over „priester" in onderscheid met „man", over zijn terugkeren tot zijn ambt, over de geweldige kloof tussen ons vrouwen en de priester ... zijn gewijde handen ... zoete boetedoening ... en zo meer.

De eerste dame die voor haar vriendin de actuele vraag stelde aan pater Mariano, had, dunkt me, wel iets beters mogen verwachten dan verwezen te worden naar een pover artikeltje van deze meelijwekkende schrijfster in het Turijns dagblad...

Mijn man is vroeger ook priester geweest in de roomse kerk. Het is alles lang verleden tijd. Wij zijn nu haast 10 jaar getrouwd, hebben vier kinderen, twee jongens en twee meisjes en zijn belijdend lid van de gereformeerde kerk (vrijgemaakt).

Samen mogen wij hier in de binnenlanden van Irian Barat werken aan de verbreiding van Gods Woord. Wij mogen spreken van en over God, zoals Hij zich in Zijn Woord aan ons mensen openbaart. Wij brengen de Blijde Boodschap en dat is de vreugdevolle arbeid van ons leven geworden.

En wij doen dat samen in de volle overtuiging dat de Heere ons samen daartoe roept, iedere dag opnieuw. Wat krijgt het „een hulpe de man gegeven" ook voor het werken in het Koninkrijk Gods, zo een diepe, zinvolle betekenis. Wij hebben ook geweten van een kloof, maar dan een tussen ons mensen en God. Wij geloven en belijden nu dat door het verlossende werk van de Heere Jezus Christus deze kloof niet meer bestaat.

Neen, de mis wordt hier niet opgedragen, wel met blijdschap verhaald van het eenmalig kruisoffer op Calvarie, waardoor zondaars tot kinderen Gods werden...

Gewijde handen... ach neen, laten wij heel gelovig mogen leren uit Gods Woord dat wij allen het eigendom zijn van onze Heere Jezus Christus, dat wij Hem geheel en al behoren toegewijd te zijn. En zo zullen wij ook niet eenzaam meer zijn, geen dag.

God heeft geen behagen in zoete boetedoeningen, maar Hij wil dat de zondaar zich bekeert en zich laat leiden door Zijn Woord alleen.

Als je zo'n ingezonden stukje leest, zo'n oproep aan alle „vriendinnen", dan moet je toch wel medelijden krijgen. Wat is dat alles ontstellend arm en leeg. Arme vriendinnen, die met zulke galmende woorden gewaarschuwd worden. Hoe laat pater Mariano zich kennen door te durven verwijzen naar zulk een „antwoord" op een serieus gestelde vraag. Hier werd niemand mee geholpen, integendeel.

De kreet „vriendinnen, komt niet aan de priesters" doet ons vragen: Laten wij bidden voor deze schrijfster, dat zij moge leren begrijpen dat het „niet afdoen en niet bijdoen" aan Gods Woord, het „handen af" van zijn gehele Woord, zoals het tot ons komt in de Schrift, de weg is naar het ware geluk, ook in het huwelijk ... ook in haar huwelijk.

Toch moet ik deze vrouw ook dankbaar zijn. Ongewild heeft zij ons onze rijkdom en onverdiend geluk nog eens scherp voor ogen gesteld. Daarom moest ik wel reageren, uiteindelijk gaat het om Gods eer."

Mevrouw Cath. van der Velden-Gebse

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen