LIEFDE EN ORDE

In het artikel: „Ik beroep mij op de Schrift alleen" kwam zijdelings de kwestie ter sprake van de orde in de gemeente. De belangrijkste uitspraak hierover vinden we in 1 Kor. 14:40, waar staat: „Laat alle dingen eerlijk en met orde geschieden". Het lijkt mij echter goed om nog wat na te denken over die orde. Hoe moeten we die opvatten ? Dat is van wezenlijk belang, willen we een goede kijk krijgen op de inrichting (de struktuur) van de gemeente.

Orde in het huwelijk

Ik dacht dat we die orde enigszins kunnen vergelijken met de orde in een huwelijk. Daar dragen man en vrouw beiden de volle verantwoordelijkheid. Ze bespreken alle dingen samen. Ze laten de beslissingen rijpen. Ze dragen alles in hun hart. En in een goed huwelijk zullen man en vrouw bijna altijd tot een overeenstemming komen. Maar het kan zijn — ook in het beste huwelijk — dat man en vrouw toch een verschillende kijk houden op een bepaalde zaak. Dan zal een beslissing zo lang als maar mogelijk is, moeten worden uitgesteld. En ondertussen kan ieder er nog eens over nadenken en kunnen zij er opnieuw over van gedachten wisselen.

Maar als nu de dag is gekomen, dat een beslissing MOET genomen worden en er is geen uitstel meer mogelijk, terwijl man en vrouw toch verschillend blijven oordelen, wie moet dan de beslissing nemen, de man of de vrouw? De Bijbel zegt clat in dat geval de man de verantwoording moet nemen voor een beslissing en dat de vrouw die beslissing clan moet aanvaarden (Ef. 5: 22-24).

Meerderheid van stemmen

Zou het zo ook niet moeten gebeuren in de gemeente? Ook daar moet men proberen om elkaar te overtuigen. En als er verschil van mening is, moet men zo lang mogelijk met elkaar in gesprek blijven en naar elkaar luisteren.

Maar als ook in een gemeente de dag van de beslissing is gekomen en uitstel niet meer mogelijk is — ik denk b.v. over allerlei praktische kwesties zoals de bouw van een kerk, van een pastorie, of kwesties van meer geestelijke aarcl zoals het beroepen van een predikant, de liturgie, de psalmberijming —, wie moet dan de beslissing nemen? We zien in Hand. 1, dat daar het lot geworpen wordt. Dat is een mogelijkheid. De kerken van de reformatie hebben gemeend dat in zulk een geval de beslissing moet genomen worden met meerderheid van stemmen.

Zeker, ook dat kan ontaarden, evenals in een huwelijk. Wanneer een man denkt op grond van zijn hoofd-zijn van het gezin allerlei beslissingen te kunnen nemen, zonder daarover voldoende te hebben doorgepraat met zijn vrouw, dan zondigt hij tegen de bijbelse oproep: „Mannen, hebt uw vrouwen lief". Dan maakt hij de liefde dood, zo clie al niet verdwenen is.

Zo ook zal men in een gemeente slechts dan zijn toevlucht mogen nemen tot de beslissing door de meerderheid van stemmen, wanneer men toch niet meer via een gesprek tot een duidelijke eensgezinde mening kan komen. En ook in zo'n geval moet een dergelijke stemming gepaard gaan met een ootmoedig gebed en met de dringende smeking en de zekerheid dat het Hoofd van de gemeente die stemming leiden zal. Langs de weg van dit intense gebed komen we dan toch ook weer enigszins in cle buurt van het werpen van het lot in Hand. 1:24- 26.

Beslissing door de paus

In de r.k. kerk is het beslissingsrecht uitgegroeid tot een kerkelijk wetboek met 2414 canones, terwijl bovendien de paus de bevoegdheid heeft om volkomen zelfstandig (ex sese) allerlei besluiten te nemen. Gelukkig is daar verzet tegen gekomen binnen de kring van de r.k. theologen.

Men wijst er op dat aldus het karakter van de kerk als liefde-gemeenschap wordt aangetast

Men zegt: gezag moet zich niet opleggen, maar uit-leggen, d.w.z. het gezag moet zichzelf geloofwaardig maken door een duidelijke bijbelse motivering van de besluiten.

Wij zijn erg blij met deze ontwikkeling, al zien we ook de pogingen van het vatikaan om deze gedachte terug te dringen, omdat men het daar als een bedreiging aanvoelt van de hele r.k. kerk.

Deze ontwikkeling binnen de r.k. kerk dwingt echter ook ons om ons telkens opnieuw te bezinnen op cle vraag van orde en gezag in onze gemeenten. Zijn ook onze protestantse kerken niet vaak te „kerkrechtelijk" geworden? Wordt het principe van de beslissing door de meerderheid van stemmen niet vaak koud-juridisch gehanteerd? Funktioneren onze gemeenten wel voldoende als levende geloofs- en liefde-gemeenschap ? Groeien allerlei besluiten voldoende uit onderlinge gedachtenwisseling en vooral uit een gemeenschappelijk, voortdurend, intens gebed? Is bij ons cle geest te bespeuren van Fil. 2:3, waar staat: „Doet geen ding door twisting of ijdele eer, maar door ootmoedigheid achte de een de ander uitnemender clan zichzelf"?

Het lijkt mij goed, als wij deze vragen meenemen naar de binnenkamer van ons hart en er voor Gods aanschijn eerlijk een antwoord op geven, een ieder voor zichzelf. En de God der vertroosting zal ons sterken, als wij onze schuld voor Hem belijden en ons vertrouwen stellen in Jezus Christus, onze Heiland.

Een verroestende bromfiets

„Wanneer ik mijn bromfiets in een autogarage zet, dan wordt die bromfiets nooit een auto; integendeel, hij wordt ouder en roestiger. Zo word ik met mijn zondige, vieze hart nooit een kind van God door naar cle kerk te gaan, al bleef ik een jaar in die kerk zitten. Jezus zegt: „Voorwaar, voorwaar, gijlieden moet wederom geboren worden". Aldus E. Geneugelijk te Krimpen aan de IJssel. Inderdaad, een prachtig beeld om de noodzaak aan te geven van de bekering, cle innerlijke verandering, de wedergeboorte.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen