Waarom uit een rib?

Wij zijn geroepen na te denken over Gods Woord, de achtergronden van Gods SheiMiandelen te doorvorsen. Onze belijdenisgeschriften zijn b.v. een neerslag van het gelovige denken over de Bijbel.

En met dat overwegen van wat God zegt in Zijn Woord, komen vanzelf ook allerlei vragen naar de zin van Zijn handelen. Een vworbeeld. We lezen in Gen. 2 hoe de Here een diepe slaap over Adam liet komen en uit een ribbe van Adam de ,,manninne", Eva, bouwde. En dan gaan we nadenken: Waarom deed God dat? Het was voor Hem toch genoeg een woord te spreken en Eva zou er reeds zijn. Waarom dit omslachtige?

De moderne Bijbelkritiek is zo klaar met een antwoord: Natuurlijk is dit niet zo gebeurd. Dit was alleen een dichterlijke inkleding van de schrijver van Genesis, waarmee hij tot uitdrukking wilde brengen dat man en vrouw behoren tot eenzelfde mensengeslacht, dat de vrouw wel ondergeschikt is aan de man, maar dat de man zijn vrouw- behoort lief te hebben als zijn eigen vlees.

Wij zijn het ermee eens, dat dit de strekking is van 'het verhaal. Maar waarom moeten wij nu meteen maar konkluderen, dat het alleen maar een dichterlijke inkleding is geweest en dat het dus niet de weergave is van een werkelijke gebeurtenis? Omdat zulk een ingrijpen niet zou passen bij de 'hoogheid van God? Laten wij toch voorzichtig zijn: onze zwaarwichtigheid en wetenschappelijkheid is nog helemaal niet de wijsheid Gods.

Die wijsheid Gods heeft blijkbaar iets speels, iets jeugdigs. Ze is ook daardoor onnaspeurlijk. Wij kunnen die wijsheid niet volgen met onze logge redeneringen. Leest u maar eens de prachtige verzen in Spreuken 8 over de Wijsheid. „Ik ben van eeuwigheid af gezalfd geweest, van de aanvang, van de oudheden der aarde aan. Ik was geboren, als de afgronden nog niet waren, als nog geen fonteinen waren, zwaar van water. Aleer de bergen ingevest waren, vóór de heuvelen was Ik geboren."

Maar dan volgt dit verrassende: „Toen was Ik een voedsterling (troetelkind) bij Hem, en Ik was dagelijks Zijn vermakingen, te allen tijde voor Zijn aangezicht spelende; spelende in de wereld van Zijn aardrijk, en Mijn vermakingen zijn met de kinderen der mensen." (vs. 30-31).

De eeuwige Wijsheid, spelend voor Gods aanschijn, vermaakt zich met de kinderen der mensen, met ons. En het is door die Wijsheid dat de wereld geworden is en alles werd geschapen. "Waarom zou het dan niet mogelijk zijn, dat die eeuwige "Wijsheid op speelse wijze die ribbe uit de zijde van Adam nam en er de vrouw, Eva, uit vormde?

En zou het niet kunnen zijn, dat die "Wijsheid ook ons tot kinderen wilde maken van God, spelend voor Gods aanschijn, door op zulke speelse wijze om te springen met Zijn scheppingsmacht? Wij zijn immers geroepen om te worden als de kinderen en in eenvoudig geloof te aanvaarden, wat de Here ons in Zijn Woord openbaart. Wanneer wij alleen maar Gods openbaring willen aanvaarden, dndien we het 'kunnen inpassen in ons wetenschappelijk denksysteem, waar blijft dan de kinderlijke overgave van het geloof? Waar blijft dan de kinderlijke vreugde in de gemeenschap met onze hemelse Vader? "Waar is dan nog de vrede, het leven, het licht, de genade en de heerlijkheid Gods?

„Nu dan, kinderen, hoort naar Mij. . Welgelukzalig is de mens die naar Mij hoort, dagelijks wakende aan Mijn poorten, waarnemende de posten mijner deuren. Want die Mij vindt, vindt het leven en trekt een welgevallen van de Heere" (Spr. 8:32-35).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen