Brief uit Canada

Orono (Ont.), 12 febr. 1967

Het is zondagavond. Buiten vriest het 55 graden celsius. Ik ben zo juist teruggekeerd van de avonddienst, waar ik weer gesterkt werd door Gods Woord. Ik heb er behoefte aan om zo maar wat met u te praten. Ik heb nl. vandaag het januarinummer van In De Rechte Straat gelezen.

Wijwater

Uw artikel over het wijwater deed mij denken aan vroeger. Eens per jaar stonden grote teilen vol wijwater bij de kerkdeur. Dan konden wij onze kannen vullen met dat wijwater. Thuis drenkten wij de op palmzondag gewijde palmtakjes met dat wijwater en zo konden ook wij als leken zegenen. Op palmzondag gingen vader en moeder na kerktijd naar de akkers. Elk veld kreeg dan een stukje van de gewijde palm: de rogge, de haver, de aardappelen, de moestuin. Als een koe ziek was, dan haalden wij soms de veearts erbij, maar we gaven altijd wat van de kruiden, die op het feest van Maria-ten-hemel-opname, 15 augustus, gewijd waren, aan het vee te vreten. Bij hevig onweer wierp moeder een stukje van de gewijde palmtak in het fornuis. Dat gebeurde onder het bidden van de rozenkrans. Als het onweer bleef duren, baden we ook nog de lange litanie van alle heiligen.

Zo was het vroeger

Tussen haakjes: Ik zei tegen mijn vrouw: „Ja, zo was het vroeger". Mijn zoontje vroeg toen: „Is it now the early days, daddy?" (= Zijn het nu de vroegere dagen?)

Ik schoot in de lach en moest hem even knuffelen en tegelijk gingen er allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik zei tegen hem: „Nee, jongen, vandaag is het een nieuwe dag". En ik wist het: De Here heeft alles in mijn leven nieuw gemaakt. Zie, het oude is voorbij. Straks komt de dag der dagen. Dan keert de Here weer en met Hem zal de nieuwe hemel op de nieuwe aarde dalen. Maranatha! Here Jezus, kom!

Dan werden we stil

Ik wil toch nog iets vertellen uit die „vroegere dagen". Toen ik hier in Canada kwam, leerde ik een protestantse jongen kennen, van mijn leeftijd, eerlijk en open. We diskussieerden niet over het geloof, maar hij gebruikte wel eens woorden die ik niet begreep en sprak over dingen, waarvan mij de diepe zin ontging. Het had te maken met de Bijbel en de liefde van Christus. Ik herinner me dat niet precies meer. Dan werden we beiden stil. Er kwam een zekere verlegenheid over ons, en dat terwijl we nog maar pas zo uitbundig waren geweest in ons plezier.

Wel sprak hij een enkele keer over het vagevuur. Dat zat hem blijkbaar nogal dwars. Hij kon zich dat maar moeilijk voorstellen, dat die „zieltjes" nu na het genoegzame kruisoffer van Christus nog zouden moeten knetteren in het vagevuur. Ik wist er niet veel op te zeggen, maar ik bleef toch maar mijn gebeden voor de arme zieltjes verrichten.

Een bedroefde moeder getuigt

Deze vriendschap heeft niet lang geduurd. Al spoedig riep de Here hem bij Zich. Een jonge man in de kracht van zijn leven, met een prachtige toekomst voor zich. Zo maar wég, verdronken, onder de ogen van zijn ouders.

Ja, wat was die moeder bedroefd. Ik trachtte haar te troosten, op mijn manier, wat onbeholpen. Ik beloofde haar, dat ik voor hem bidden zou; dan zou hij vast ook voor ons bidden.-Dat was te veel voor haar. Blijkbaar kon ze toen niet zwijgen. Ze moest getuigen. Ze zei: „Dank je wel, maar het is niet meer nodig voor Arend te bidden. AREND IS REEDS BIJ DE HERE".

Dit korte getuigenis maakte diepe indruk op mij. Ik bemerkte hoe onder de droefheid door er toch een blijdschap heerste op deze begrafenis.

Het protestantisme is anders

Tot die overtuiging was ik langzamerhand wel gekomen. Men had ons vroeger een verkeerde voorstelling daarvan gegeven. Ja, het was wel waar: Maria was aan heel die begrafenis niet te pas gekomen en ook geen enkele heilige. Er werd niet gesprenkeld met wijwater. Ik rook geen wierookgeur. De dominee droeg geen prachtige gewaden. Hij was in 'het zwart gekleed en droeg een stropdas zoals verschillende andere heren op die begrafenis. Het leek allemaal zo leeg en droog en verdrietig. En toch heeft een begrafenis mij nog nooit zo aangegrepen als toen. Ik voelde ergens een stuk blijdschap, waarvan ik de achtergrond maar moeilijk kon verstaan.

Met Christus ontving ik alles

U hebt destijds mijn getuigenis in „In De Rechte Straat" gepubliceerd. Ik ga dat niet meer herhalen. U weet, dat de Here ook mij tot diezelfde blijdschap heeft gebracht. Hij bracht mij in de duisternis. In mijn benauwdheid riep ik uit: Ik ben één brok ellende. Ik ben niet in staat om ook maar één echte goede daad te verrichten, een daad die áf is, waar God niets meer op heeft aan te merken; een goede daad die verricht wordt met de zuiverste bedoelingen, zonder enige zelfzucht, zonder enige bijbedoeling, ook niet in de schuilhoeken van mijn ziel; een goede daad, verricht uit pure liefde.

Maar de Here deed mij ook zien wie Jezus is. En Hij bracht mij ook tot de vertrouwvolle overgave aan Zijn Zoon, tot het steunen enkel op het volbrachte werk van Christus. En met Christus kwam de vreugde in mijn ziel. „Die ook Zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar voor ons allen heeft overgegeven, hoe zal Hij ons ook met Hem niet alle dingen schenken?" (Rom. 8:32). Gods naam zij geprezen voor altoos.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen