Protestanten opnieuw vervloekt

In de Oss, Rom. van 10 jan. 1967 stond de „Apostolische Constitutie" afgedrukt, waarin Paulus VI enkele wijzigingen afkondigde in de praktijk van de aflaat, maar de leer van de aflaat opnieuw inscherpte.

Wat ons bijzonder verbaasde, was dat Paulus VI de vervloekingen, die Trente heeft uitgesproken over hen, die de leer van de aflaat ontkennen, zonder enig kommentaar heeft overgenomen.

Hij herhaalt wat Trente uitsprak: „De Kerk leert en schrijft voor dat het gebruik van de aflaten in de Kerk bewaard moet blijven, want dat gebruik is zeer heilzaam voor het christenvolk en is bekrachtigd door het gezag van de Concilies. De Kerk veroordeelt met vervloeking (anathemate damnat) hen die beweren dat de aflaat van geen nut is of die ontkennen dat de Kerk de macht zou hebben om aflaten te verlenen".

De Vrome Moeder, de Kerk

Zulk een vervloeking doet wel bijzonder vreemd aan in onze tijd, nadat het tweede Vatikaanse Concilie ons, die de aflaat als strijdig met de leer van de Bijbel verwerpen, met de naam „afgescheiden broeders" heeft vereerd.

Vreemd is die vervloeking ook, wanneer je wat verderop leest, hoe de paus zijn eigen aldus vervloekte kerk „een vrome moeder" noemt (pia Mater Ecclesia). „De vrome Moeder, de Kerk, schenkt welwillend aan een stervende de gunst om in het stervensuur een volle aflaat te verdienen, zonder de vervulling van de nodige ceremoniën, als er geen priester bij geroepen kan worden, — mits hij gedurende zijn leven de gewoonte had om enkele gebeden te verrichten". Waren de voorgangers van Paulus VI dan niet vroom en niet welwillend? Zij immers verleenden die volle aflaat aan de stervenden alleen als een priester aanwezig was, die de voorgeschreven ceremonies vervulden.

Na 450 jaar

Paulus VI heeft blijkbaar gewacht tot het jaar 1967, nu wij herdenken dat Luther 450 jaar geleden zijn proteststellingen tegen de aflaat verspreidde, om die leer van de aflaat nog eens opnieuw onder het uiten van de oude vervloekingen erin te hameren.

Gouddekking van de aflaten

Natuurlijk rijst de vraag: „Waaruit blijkt dat de aflaten die de pausen verlenen, waardepapieren zijn? Wat is hun gouddekking? Dat is „de schatkist van de Kerk" (thesaurus Ecclesiae)", zegt Paulus VI.

Wat zit er in die schatkist? Allereerst „de oneindige en onuitputtelijke prijs" van de verdiensten van Christus, em vervolgens „de waarlijk onmetelijke en onmeetbare prijs (pretium vere immensurri et incommensurabile), die altijd weer nieuw is, die de gebeden en de goede werken van de Zalige Maagd Maria en van alle heiligen voor God hebben".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen