Na een landing op het eilandje...

Zoals wij reeds eerder schreven, is br. August de Berdt sinds de zomer van vorig jaar beroepen als predikant van de Chr. Ref. Church in Miami voor de evangelisatie onder de Cubaanse vluchtelingen. Ds. De Berdt heeft op onze kosten gestudeerd aan het Calvin Seminary in Grand Rapids en hij drukt zijn dankbaarheid daarover uit in het hier volgende artikel.
Boven: een afdruk van de voorpagina van zijn Spaanse kerkblad.

Het was wel een heel bizondere dag voor ons, toen wij vanuit het Noorden van de V.S. naar het uiterste Zuiden, Miami, Florida, vertrokken, om daar voor het eerst weer als officiééle zendelingen van de kerk, het Woord te verkondigen en de Sacramenten te bedienen. Op deze 2200 km lange trip door de Ooststaten van de V.S. kon ik niet nalaten verschillende malen terug te denken aan de tijd, toen wij voor het eerst contact kregen met de Wartburg. Wat een verandering, wat een weg!

Eilandje van de Geest

Terugkijkend op die lange weg, konden wij zo goed de hand Gods zien, de leiding van de Heilige Geest. Negen maanden lang mochten Christel en ik, tezamen met ons dochtertje Barbara, in de Wartburg wonen en daar met de ups and downs van een nieuwe beweging meeleven: leven in de afwachting en de zekerheid van een nieuwe toekomst. Gezien van waar ik nu sta, schijnt het mij toe alsof De Wartburg een klein eiland is, met eigen wetten, eigen levenswijze, waar de vliegtuigen van ons leven een landing hebben gemaakt om een nieuwe richting te krijgen: niet een pleziereilandje, waar men op vakantie is, maar veel meer een eilandje waaarin gewerkt, gezocht, gebeden, gestreden gelachen en gehuild wordt, maar vooral een eilandje waarop de Geest van God aanwez g is, zoekende naar nieuwe richtingen.

De Wartburg liet mij vrij

Op weg naar het Zuiden, langs de eindeloze Highways, heb ik aan mijn vrouw gezegd: „„Ik geloof dat het grootste in de Wartburg is, dat men iemand, vrij laat zijn weg te kiezen, of beter gezegd, dat men het aan de Geest van God overlaat de richting aan te geven". En dit is waar. Gelijk waar ik in contact kwam met christelijke groepen, heb ik dikwijls het gevoel gekregen, alsof men mij de wil van de Here wilde dicteren, alsof men ervan overtuigd was dat mijn plaats in Duitsland of in Belgié in Nederland was, of ergens anders. De Wartburg heeft mij nooit gedicteerd. De Wartburg heeft contacten gemaakt voor mij, mogelijkheden getoond, maar vooral—en dit was het voornaamste — mij gelegenheid gegeven te zoeken.

Vrucht van het werk

De Here heeft ons naar Miami geleid, voor een groot werk, dat echter niet gemakkelijk is. Misschien willen de lezers van In de Rechte Straat wel eens vrucht z en van hun werk. En zij hebben een bepaald recht daartoe. Hoewel wij alles proberen voor de Here te doen, toch hebben wij een recht naar de vruchten te verlangen... en zij het dan alleen maar om te zien of dat wat gedaan wordt, juist gedaan wordt. Ik geloof dat dit werk hier een vrucht ivan hun zorg, van hun bijdrage, van hun gebed.

Stroom van vluchtelingen

Toen in 1959 Fidel Castro het bewind van de Cubaanse Republiek in handen nam, dacht niemand er aan dat dit zou ontaarden in een communistische overname. Maar het bewind van Castro werd een communistisch bewind en in korte tijd verlieten duizenden Cubanen noodgedwongen hun land, in de hoop dat dit Castro-regiem niet lang stand zou houden. De V.S. opende haar poorten voor de stroom van vluchtelingen. Een tragisch gebeuren, verbonden met veel pijn en ellende voor de Cubaanse bevolking.

De vluchtelingen vertrokken naar Mexico, Spanje en naar Key West, het zuidelijkste gedeelte van, Florida. De bevolking van Miami groeide in korte tijd.

„„Watergordijn"

Toen werd de grens van Cuba door Castro gesloten. Zoals in Berlijn kon alleen maar met levensgevaar iemand vanuit Cuba weg. Twee van de drie die probeerden het land te verlaten, werden neergeschoten. Naast het IJzeren Gordijn en het Bamboe Gordijn ontstond een „Watergordijn". Sommigen konden het geld krijgen om naar Mexico te gaan en vandaar naar de V.S., of naar Spanje. Maar dit was zeer duur. In Miami leefden intussen 200.000 Cubaanse vluchtelingen.

Noodtoestand

Dit was een noodtoestand. Niemand was erop voorbereid. Verschillende evangelische kerken zagen de nood en brachten hulp. Het leven in de V.S. is niet eenvoudig. Wie gezond is, de taal kent en werkkracht heeft, kan een fortuin maken in korte tijd. Wie echter ziek is, de taal niet kent, is dikwijls overgeleverd aan een nijpende armoede. De regering verleende financiééle hulp, maar die was niet altijd doeltreffend. Die mensen kwamen echter naar de V.S. zonder iets. De kerken van het Noorden verzamelden kleren, medicamenten, geld, voedsel en twee centra voor hulp werden in Miami door de Christian Reformed Church georganiseerd.

Bijgeloof

Woordverkondiging, evangelisatie in de breedste en engste zin van het woord gingen hier hand in hand: woord en daad, een helpende hand en een geopenbaarde waarheid. De Cubaanse bevolking is voor 98 % rooms katholiek. Maar dit rooms katholicisme gaat niet veel verder dan hun doopsel en sommige bijgelovige praktijken. Wie de artikelen van ds. Hegger en van Spaanse expriesters over het rooms katholicisme in Spanje en Zuid-Amerika heeft gelezen, vindt daarin een treffend beeld van wat het roomse leven der Cubanen is.

Wonderen van Gods Woord

Het Woord van God is een tweesnijdend zwaard en heeft wonderen gewerkt in het leven van vele Cubanen. Hoe verwonderd zijn velen, wanneer de evangelist hen bezoekt voor de eerste keer, met hen Psalm 121, Psalm 23, Matth. 11:28-29, Handelingen 16:32 enz. leest, vertelt over de kracht van het bloed van Jezus over het wonder van de bekering...en dan bidt met hen in simpele woorden, zittende op een oude, geleende divan. En dan vertellen ze over hun land, over hun vader of echtgenoot die in de gevangenis zit in Cuba, die gefusilleerd werd, over hun financiééle, geestelijke problemen, over hun gebroken levens, hun ziekten, hun heimwee en over de vele moeilijkheden om zich aan het harde en koude amerikaanse leven aan te passen.

Sommigen hebben hun Mariabeeldje of hun Jozefbeeldje meegebracht, omdat ze niet alleen wilden zijn op hun tocht. En dan vertelt men hun dat Jezus aanwezig is en hun leven in Zijn hand nemen wil.

Dienstknecht van allen

Dit is groot, moeilijk, maar wonderlijk werk van de Here. De dominee heef niet veel overgehouden hier van zijn positie die hij in een ingeburgerde en wel georganiseerde kerk in Nederland of Amerika heeft. Hij is heel dikwijls het loopjongetje, de contactpersoon voor een job, taxichauffeur. Op zondagen preekt hij en houdt bijbelklassen. In de week gaat hij op huisbezoek, brengt zieken naar de dokter, naar het hospitaal, helpt een ziekbed naar een klein zolderkamertje verhuizen. In doorsnee rijd ik 1200 tot 1500 km per maand voor dit werk. Moeder de vrouw is heel dikwijls alleen thuis en Daddy komt heel zelden op tijd voor het middag- of avondeten. Men heeft rekening te houden met de zuidelijke mentaliteit, hun denkwijze, hun temperament....... Maar het is het werk van de Here en Hij doet wonderen dag na dag.

Smokkelwaar in gipsvoet?

Castro heeft de poorten van zijn land op 5 december 1965 weer geopend. Pet dag komen twee vliegtuigen vanuit Cuba binnen: 150 tot 160 personen. Men rekent dat het 14 jaar zal duren tot alle Cubanen die over willen komen, de gelegenheid hebben gehad hun land te verlaten. Meer dan hun kleren mogen ze niet meenemen. Cubaanse autoriteiten sneden vorige maand de gipsvoet van een jonge vrouw open, om te zien of ze geen geld of edelstenen vanuit Cuba meesmokkelde, en ze werd zo naar het vliegtuig gebracht. Wij kennen de toekomst niet, maar ꨮ ding is zeker: als christenen hebben wij hier een grote verantwoordelijkheid. Er is een unieke gelegenheid voor de verkondiging van het Woord.

Luis Serrano (ex-priester, die ook door de Wartburg werd opgevangen)

Enkele dagen geleden ontmoette ik Luis Serrano hier in Miami. De episcopaalse kerk van Nicaragua, waar hij als zendeling werkt, had hem voor enkele tijd naar Miami gestuurd voor contact met de Amerikaanse kerk. Wij hebben lang met elkaar gepraat over het werk van de Wartburg, over het grote dat gedaan werd door ,.In de Rechte Straat", over de dankbaarheid die wij hebben, dat zovelen ons hebben geholpen om nu in de bizondere dienst van de Here te staan.

Er mag heel veel kritiek op dit werk komen, en, zoals elk menselijk werk. staar het onder de invloed van de oude mens en zijn gebreken. Maar wanneer wij mogen kijken naar de positieve resultaten, dan mogen wij een loflied zingen t d t de Here, dankbaar voor de weg, die geleid heeft vanuit een verduisterde godsdienst naar het volle licht van het evangelie.

PAUSELIJKE DIPLOMATIE

Het is duidelijk, dat Paulus VI in zijn beleid een grote waarde hecht aan het gebruik van de diplomatie. Wij hebben ook in dit nummer daarop gewezen. Voor alle zekerheid herhalen wij nog eens —— misschien uit den treure ——, dat wij daarmee niet willen zeggen, dat Paulus VI daarmee zijn eigen eer zoekr. Het is best mogelijk, dat hij allereerst de grootheid van de r.k. kerk op het oog heeft en aldus meent de eer van Christus te bevorderen. Wij mogen niet over de harten oordelen.

Wij trachten echter voortdurend aan te tonen, dat de Kerk van Christus haar kracht nooit moet zoeken in verfijnde diplomatie, maar in de getrouwe prediking van het krachtige Woord van God.

PAUS VRAAGT KINDERLIJKE GEZEGGELIJKHEID

„„Wie denkt dat er een algehele herziening van de kerkelijke tucht moet komen, wie denkt dat de wetgeving van het canonieke recht achterhaald en uit de tijd is, bevindt zich niet op de goede weg. Zo iemand doet schande aan de Kerk, want hij maakt het geestelijke en sociale weefsel van de Kerk stuk. Hij doet ook schade aan zichzelf, want hij ontneemt zich de verdienste van de spontane, kinderlijke en mannelijke gezeggelijkheid (docilita) en van de troost van de nederigheid, van het goede voorbeeld en van het vertrouwen". Aldus Paulus VI tot de pastoors en vastenpredikers van Rome (Oss. Rom. 22 febr. 1966).

TE VEEL VAN HET GOEDE

Wij krijgen soms goederen toegezonden voor de Wartburg, zonder dat men vooraf vraagt of het nodig is. Wij waarderen deze spontaneïit, maar komen daardoor soms in verlegenheid. We kunnen maar een beperkt aantal ledikanten, stoelen enz. gebruiken. Als u dus ineens op het idee komt om ons een of ander meubel ten geschenke te geven, vraag dan eerst even of we het wel kunnen gebruiken. Het zou jammer zijn, als we uw goede gave ongebruikt op de zolder zouden moeten laten liggen, terwijl ook deze zolder slechts een beperkte ruimte heeft.

U HELPT ONS OOK

wanneer u bij ons een Wartburglepeltje bestelt ( f 3,— zonder, ƒ 3,25 mét doosje) of een van onze grammofoonplaten„ „Wartburgserie" 1 en 2, per stuk: f 4,50.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen