De Wartburg in de steigers

In een van de vorige nummers schreven wij over de vernieuwing van de pannen op het dak van de Wartburg. Dat was beslist noodzakelijk, want de leien waren geheel versleten na 60 jaar. Elke reparatie zou maar lapwerk blijven. Er moesten nieuwe leien of pannen komen.

Maar....... toen de steigers er eenmaal stonden en de architekt dus ook behoorlijk het dak kon bekijken, kwam hij tot de volgende ontdekkingen:

De schoorstenen en de voorgevel waren geheel verweerd. Ze zouden afgebroken moeten worden en weer opnieuw opgebouwd. Het zou levensgevaarlijk zijn wanneer we dat niet deden. Want een gedeelte van de stenen zat helemaal los. En wanneer er een hevige storm zou opsteken en over de Wartburg zou waaien, dan zou een gedeelte van de voorgevel zo maar ineens naar beneden kunnen komen. Datzelfde zou ook kunnen plaatshebben door de doorgaande verwering via bevriezen, ontdooien en weer bevriezen.

U begrijpt dat het bestuur het risico niet mocht nemen, dat een bewoner van de Wartburg of een bezoeker die aan de voordeur aanbelt, ineens een stuk van de gevel op zijn hoofd zou krijgen. Daarom werd opdracht gegeven om dat alles te herstellen. Op de foto van de voorpagina ziet u dan ook het gat in de voorgevel. Tot zover moest de voorgevel worden afgebroken om vandaaruit weer opnieuw te worden opgebouwd.

Maar ook het platdak was versleten. Het zinkwerk moest helemaal vernieuwd worden. En toen men het zink wegnam en de planken en balken zichtbaar werden, bleek dat het hout bijna geheel verstikt was. doordat men — zo bouwde men vroeger — geen rekening had gehouden met de noodzaak dat het hout ook moet kunnen ademen. Ook het houtwerk moest dus vernieuwd worden.

Maar nog was dit niet het einde van de noodzakelijke veranderingen. De ketel van onze centrale verwarming begon steeds meer barsten te vertonen. De architekt haalde er een deskundige bij en deze constateerde, dat het niet zeker was of hij nog wel een hele winter zou branden. Ook dat risico mocht het bestuur niet nemen, dat midden in de winter de kachel het zou begeven. Besloten werd de oude, die met cokes werd gestookt, te vervangen door een gasinstallatie.

En terwijl de steigers er nog stonden, kregen we zoveel aanvragen van priesters, dat wij ze beslist niet meer in de Wartburg zouden kunnen herbergen, als we niet tot uitbreiding zouden overgaan. Daarom besloot het bestuur om een houten vloer op de zolder aan te leggen, waar de mogelijkheid bestaat van het bouwen van twee bescheiden kamers. Wanneer al die priesters (een achttal) zouden komen, dan zouden we hen voorlopig op de zolder kunnen laten slapen en dan meteen overgaan tot de bouw van de twee kamers.

Maar..... toen wij de eindrekening opmaakten, kwamen we aan een bedrag van ongeveer f 35,000.— (vijfendertig duizend gulden). Om van te schrikken. Maar ja, we konden toch niet anders.

Als u bovenstaande leest, zou u tot de gedachte kunnen komen of ons pand „De Wartburg" dan in zulk een vervallen staat was. Dit was beslist niet het geval. De tand des tijds knaagt nu eenmaal aan elk gebouw en elk pand heeft onderhoud nodig.

Deskundigen hebben ons verzekerd, dat ,De Wartburg" verder in uitstekende staat is en nu weer jaren mee kan zonder hoge onderhoudskosten.

Wel zullen wij aan het interieur geleidelijk wat moeten veranderen. Er zal hier en daar wat verf op moeten komen en wat behang. Dit wisten wij echter toen wij het gebouw kochten.

Wij kunnen zeggen, dat wij heel blij zijn met „De Wartburg" en dat dit pand zich bijzonder goed leent voor ons doel.

Al zat achter elke pan een duivel

Toen ik van de architekt hoorde van de levensgevaarlijke toestand van de schoorstenen en de voorgevel, dacht ik aan de woorden van Luther, die hij sprak vóór zijn vertrek naar de Rijksdag te Worms.

„Iedereen en alles probeerde hem op het laatste moment tegen te houden. Luther zei: ik ga. Hij zag achter al die pogingen de duivel. Daarom ik ga, juist daarom.

Al waren er in Worms zoveel duivelen als pannen op de daken! Later, in een van zijn tafelgesprekken zegt hij: „Ik was onverschrokken, ik was nergens meer bang voor God. God kan een mens soms zo dol maken. Ik weet niet of ik nu nog zo moedig zon zijn".

Hij ging. Von Hutten heeft na afloop gezegd: u zag het beter dan ik. Dat komt omdat ik nog teveel naar de mensen keek, u hebt gelet op God alleen". (Luther, zijn weg en werk, Dr. W. J. Kooiman, bl. 62).

Rondom Jeruzalem zijn bergen

„Die op de HEERE vertrouwen, zijn als de berg Zion. die niet wankelt, maar blijft in eeuwigheid. Rondom Jeruzalem zijn bergen; alzo is de HEERE rondom Zijn volk, van nu aan tot in der eeuwigheid". Zo lezen we in ps. 125:1-2 (S.V.). De kinderen Gods kunnen getuigen, dat dit beloftewoord van God toch in vervulling gaat, ook al moeten zij soms door verdrukking en benauwdheid heen.

En zo weten ook wij, dat de Here zal voorzien in al onze behoeften. Het is een geweldige som: ƒ 35.000,—. Maar Hij zal er voor zorgen. „Een vaste burcht is onze God, een toevlucht voor de Zijnen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen