Ons bezoek aan Spanje

( vervolg)

Toen wij 's morgens in Valencia in de kerk zaten, hoorden we ineens het lawaai van ge weldige ontploffingen. De andere kerkgangers bleven er heel rustig onder. Daaruit konkludeerde ik maar dat er geen onmiddellijk levensgevaar dreigde.

Inderdaad vernamen we na de dienst, dat deze explosies teweeg werden gebracht, omdat het die gag palmzongad was. Waarschijnlijk weten de lezers wel, dat het maken van lawaai stamt uit de primitieve tijden, toen men meende aldus de boze geesten te kunnen verdrijven. Men treft deze opvatting nu nog aan bij heidense stammen.

Zelf herinner ik mij nog van het klooster van Wittem, dat ook daar nog met dergelijk lawaai werd gewerkt, wanneer de sakramentsprocessie van Mechelen bij ons gedurende enkele minuten stilhield voor de aanbidding en voor de zegen met het geconsacreerde brood. Op het moment van de zegen werden knalpotten tot ontploffing gebracht via een lont.

Die avond sprak ik over „de schipbreuk" (Rom. 3:9 - 28), en vertelde iets over mijn eigen overgang naar de reformatie en over de verschillende Spaanse ex-priesters die wij reeds hebben opgevangen.

Na de dienst konden we nog met enkele broeders en, zusters spreken. Een van hen. die in zijn vrije tijd dienst doet als evangelist, vertelde mij, dat hij reeds twee keer gedurende 15 dagen in de gevangenis had gezeten vanwege het verspreiden van folders. Dat is nu al jaren geleden. „Maar mochten ze mij nu het vesrpreiden van folders weer verbieden op straffe van gevangenis, ik zou er mij niet door laten weerhouden. Het is een vreugde voor de Here te mogen lijden".

Ergens was ik jaloers op deze broeder. Wat leven wij in Nederland niet dikwijls in een lauwe omgeving. Het is allemaal zo gemakkelijk voor ons. Waar blijft die stalen geestdrift, die ik zag blinken in de ogen van deze gelovige, van dit kind van God?

Een priester van 69 jaar doet belijdenis

De dominee had afgekondigd, dat de daarop volgende zondag er vijftien zouden worden gedoopt (het was een baptistenkerk), waaronder ook een ex-priester. Hij kwam na de dienst naar mij toe. Dertig jaar geleden was hij al uit de kerk getreden. „Wat ik in die tijd heb moeten doorstaan......, het zou een hele roman worden, als ik dat allemaal moest opschrijven. Telkens weer werd ik gebroodroofd, belasterd, achternagezeten. Nu heb ik eindelijk de vrede gevonden in Jezus Christus, een vrede die geen mens mij meer ontnemen kan". Er kwamen tranen in zijn ogen. toen hij mij dat vertelde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen