Ik lijd om mijn kerk, ….die ik liefheb

„Ik vind heus de katholieke kerk niet altijd even lief, integendeel, soms „stik" ik van de kritiek.

Maar laat mij u dan ook zeggen, dat ik - hoewel ik mij niet gaarne een oordeel aanmatig over anderen - de katholieke kerk nooit zal of kan verlaten omdat zij voor mij, ondanks alles (en God alleen weet hoe ik daaronder kan lijden), is en blijft de voortlevende Christus, Zijn bruid en mystiek lichaam. De menswording was om zo te zeggen, een zwakte van God, Die ons niet nodig had - de Kerk, voortzetting van die zwakte van de menswording, is derhalve niet volmaakt en toch is zij Jezus' Lichaam, huist Gods Geest in haar. Dat geloof ik, ook, als ik niets meer zie, bitter ben, veel kritiek heb.

Christus in Zijn Kerk ervareny zijn Geest, zijn liefde, zijn goedheid. Het geloof ziet dwars door alle menselijke zwakheid heen, het ziet in de Kerk de „Grote Christus", d.w.z. het Hoofd met zijn ledematen. Ik zal deze liefde voor de komplete, de levende, de aktuele Christus, nooit kunnen opgeven zonder geestelijk zelfmoord te plegen. Het protestantisme als liberaal systeem zou mij nog kunnen aantrekken, maar dan niet in een orthodoxe gemeenschap, waar men, ondanks het vrije onderzoek, elkaar verkettert".

H. Wolters te D.

Worsteling om de Kerk van Christus

ONS ANTWOORD: In de eerste plaats wil ik wijzen op de grote liefde van onze briefschrijver voor de Kerk van Christus. Hier is iemand aan het woord, die het probleem van de Kerk als door Christus gewilde gemeente doorziet, die begrijpt, dat de Kerk meer is dan alleen maar de som van de gelovige individuën.

Dat doet weldadig aan. Hoe gemakkelijk maken sommigen zich van dit probleem af. Ik heb er zelfs ontmoet, die er zich op beroemen, dat ze tot geen enkele zichtbare kerk behoorden, bij wie geen enkele smart meer te beluisteren viel vanwege het geschonden gelaat van de Kerk van Christus op aarde, vanwege de vele „vlekken en rimpels" waarvan Christus haar nog altijd reinigen moet, die er helemaal niet onder lijden, dat de Kerk van Christus in haar zichtbare gestalte nog zo weinig „stralends" (Ef. 5:27) heeft.

Het leven en de orde van Christus

En toch meen ik, dat onze vriend, Wolters, de dingen niet juist ziet.

Het eerste vereiste opdat een gemeenschap van mensen Kerk van Christus kan zijn, is dat Christus werkelijk in hun harten woont door een levend geloof. Voor de bouw van Zijn Kerk wil Christus alleen „levende stenen" gebruiken (1 Petr. 2:5), mensen die uit de dood van de zonde zijn wedergeboren tot het nieuwe leven in Hem.

De tweede vereiste is dan, dat die levende stenen bij elkander gevoegd worden tot een juiste orde en niet zo maar als een losse hoop stenen erbij liggen.

Maar men moet die tweede vereiste niet voorop stellen. Christus kan en wil niets beginnen met dode stenen, met niet-wedergeboren mensen. De Kerk is het lichaam van Christus en niet zijn lijk.

En dat leven van Christus moet zich niet slechts openbaren in het feit, dat de gemeente bestaat uit wedergeboren christenen, maar ook in die orde zelf. Het leven van Christus moet zich openbaren in de juiste verkondiging van zijn levenwekkend Woord en in de juiste bediening van de sakramenten, die niet als dode, louter esthetische symbolen mogen gehanteerd worden, maar die temidden van de gemeente de levende tekenen en zegelen moet zijn van het bruidsverbond van de levende Christus in zijn eeuwige trouw en liefde.

Meer of minder Kerk van Christus

En naarmate een gemeenschap van christenen meer aan deze vereisten beantwoordt, naar die mate is zij meer of minder Kerk van Christus.

Ik meen, dat wij hier in het westen het begrip „kerk" veel te juridisch en te statisch hebben gehanteerd. In het Nieuwe Testament is de gemeente veel meer een kracht Gods in deze wereld, een zoutend zout, een zuurdesem enzovoort. Steeds dus beelden, waarin een werkzaamzijn wordt uitgedrukt. Zelfs als Paulus de gemeente vergelijkt met een gebouw - en wat lijkt er statischer en solieder dan een gebouw - , dan nog haast hij zich om toch ook nog te wijzen op de innerlijke groei- en spankracht van de gemeente: ,,In Hem wast elk bouwwerk, goed ineensluitend, op tot een tempel, heilig in de Here" (Ef. 2:21). Onze vriend Wolters vereenzelvigt het juridische gebouw van de r.k. kerk met de enige ware Kerk van Christus.

Ik ben echter van mening, dat juist de r.k. kerk het verste van het bijbelse beeld van de Kerk van Christus verwijderd is, zodat ik mij soms de vraag moet stellen: Kan men Rome nog wel echt kerk van Christus noemen?

Chirstus wil geen prachtig juridisch gebouw met dode stenen of met een dode leer of met een leer, waarin Hijzelf als levend Hoofd van de gemeente steeds verder wordt teruggedrongen door allerlei menselijke middelaars in hemel en op aarde en vooral door de strakke absolute hiërarchische macht van bisschoppen en in het bijzonder van het pausdom.

Moeder, ik klaag u aan

„Als ik aan u denk, beste dominee Hegger, moet ik steeds denken aan de titel van uw tweede boek: „Moeder, ik klaag u aan". Weet u, dominee, dat deze aanspraak van „Moeder" mij steeds diep ontroert? Zou het niet zo zijn dat u, ondanks alles en in allerdiepste wezen toch nog uw moeder weet te herkennen door het bolster van onbegrip, harteloosheid, enz. heen? Er is veel leed, veel spanning, veel leven in de r.k. kerk en er is ook ontzaggelijk veel moois, dat alle lijden doet vergeten. Er is bovenal het ideaal, het voorbeeld en de navolging van Jezus, onze Broeder, onze Vriend, die tot ons spreekt in evangelie, psalmen en in de schoonheid en harmonie van de liturgische teksten die de rome ins e liturgie bezit En dan is er de Geest, ondanks alles en misschien nu meer dan ooit, de Heilige Geest, de allerbeste Trooster, de Geest van liefde die iedere christen moet bezielen. Het is de liefde die telt. Dat heb ik in mijn leven ervaren.

Geheel de Uwe in Christus"

w.g. H. Wolters

ONS ANTWOORD: Alle lezers zullen wel getroffen zijn door de bijna hartstochtelijke liefde voor de Kerk van Christus die ook in deze woorden doorklinken. En ik denk dat menige protestant zal zeggen: Iets van dit worstelen om de Kerk van Christus, om de zichtbare openbaring van de volheid van Christus, moest ook meer bij ons gevonden worden. Zijn wij, protestanten, soms niet te individualistisch in onze vroomheid?

Maar op de vraag of ik in de r.k. kerk nog enigszins mijn moeder herken, moet ik antwoorden: in de bijbelse zin van de kerk als moeder der gelovigen, beslist niet. In louter psychologische zin wel.

Dat is immers heel begrijpelijk. Twee en dertig jaar rooms-katholicisme wis je niet meer uit je ziel weg.

We zien iets dergelijks toch ook in de Bijbel. Paulus b.v. wijst het farizeïsme volstrekt af. En toch kan hij zo hartstochtelijk bewogen zijn met dit farizeïsme, waaruit hij is voortgekomen. Vaak op de voorgrond, maar anders in elk geval op de achtergrond van zijn brieven is de polimiek met het wettische jodendom aanwezig, is er de bewogenheid naar de weg van het uitsluitend geloof in de gerechtigheid van Christus.

En tot dat geloof in de gerechtigheid van Christus, waardoor wij alleen gered worden, willen wij iedereen, protestant of r.katholiek, oproepen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen