Diskussie in DENEMARKEN over De Wartburg

In april 1963 publiceerde de Deense predikant Jens Eriksen Sjorslev een artikel in zijn kerkblad onder de titel: „Er leiden ook wegen van Rome". Daarin schreef hij over ons blad „In De Rechte Straat" en over ons ex-priesterhuis, De Wartburg. Dit artikel werd overgenomen door „Kristeligt Dagblad".

Hiertegen kwam een reaktie van de dominikaner-pater V. Duclos in „Katolsk Ugeblad" van 10 mei.

Een priester schrijft: Een r. katholiek kan in geweten verplicht zijn om protestant te worden.

In dit beslist waardige artikel schrijft pater Duclos o.a.:

„Maar er is geen enkele reden om een mens te verachten, die uit gewetensovertuiging zijn kerk verlaat en overgaat naar een andere om trouw te zijn aan Christus. De Belgische theoloog, mgr G. Philips, zegt: „Het gebeurt telkens, dat een broeder ons verlaat in de overtuiging dat hij Christus nader komt door het katholicisme te verlaten. Dat moet voor ons een reden zijn om ons duidelijk bewust te worden, hoe nodig het is, dat wij effektief en universeel zijn in onze naastenliefde".

Men heeft deze woorden van hem kunnen lezen in het tijdschrift Divinitas, dat er niet van beschuldigd kan worden vriendelijk gezind te zijn ten opzichte van de reformatie.

Er is natuurlijk geen diskussie mogelijk over het feit of wij de betrokken persoon gelijk kunnen geven in zijn besluit, dat hij genomen heeft. Wij zijn er volledig van overtuigd, dat hij zich vergist, maar wij respecteren de eerlijke bedoeling, wel wetende, dat het alleen de zichtbare verhouding tot de Kerk is, waarmee hij breekt. Het geloof dat verlost, is niet identiek met een uiterlijke verbondenheid met de Kerk maar is de persoonlijke verhouding tot Christus, die in zijn Kerk leeft. De Kerk houdt hen niet tegen hun wil vast, wanneer zij uit gewetensovertuiging uit willen treden. De Kerk leert daarentegen, dat zij verplidht zijn hun geweten te volgen, ook als dat, objektief gezien, dwaalt".

ZEER BELANGRIJK VOOR R. KATHOLIEKEN ! ! !

Inderdaad, wat pater Duclos hier schrijft, is de r.k. leer. Alleen is er dit grote onderscheid: De rk. kerk erkent de plicht van elk mens om zijn persoonlijk geweten te volgen voorzover het zijn innerlijk leven betreft (pro foro interno); echter niet voor wat het uitwendige leven betreft (pro foro externo). Daarom kon b.v. Thomas van Aquine schrijven, dat een ketter zijn ketterij op de brandstapel niet mag herroepen, als hij in zijn geweten overtuigd is, dat die ketterij de ware leer van God is. Hij zou zonde doen, wanneer hij dan tegen zijn geweten in het r. katholicisme zou erkennen. — Maar dat neemt niet weg, dat zelfde Thomas van Aquine leert, dat ketters ter dood moeten worden gebracht, omdat volgens hem de ketterij de pest is voor de zielen van de mensen. En als we de pest, die alleen maar een gevaar is voor de lichamen van de mensen reeds met alle kracht proberen uit te roeien, dan toch zeker de ketterij, die een gevaar is voor de zielen van de mensen. En als we de pest, die alleen maar een gevaar is voor de lichamen van de mensen reeds met alle k r a c h t proberen uit te roeien, dan toch zeker de ketterij, die een gevaar is voor de zielen van de mensen.

Het gevolg van de beschouwingen is dan, dat zowel de groot-inquisiteur in geweten verplicht is de brandstapel in de fik te zetten, als dat de ketter in geweten verplicht is zijn plaats op de brandstapel niet te verlaten via een erkenning van de r.k. leer.

Dit blijft echter een zeer gevaarlijke leer, daar immers ook Eichmann zich aldus op zijn geweten zou kunnen beroepen. Hij zou immers ook kunnen zeggen, dat hij meende verplicht te zijn het Jodendom als de pest voor het mensdom uit te roeien.

In onze tijd zijn er echter steeds meer r.k. theologen, die aan de protestanten niet slechts het recht toekennen om pro foro interno hun geweten te volgen, maar ook pro foro externo. En het ziet er zelfs naar uit, dat het concilie te Rome dit recht ook openlijk zal erkennen. Dat zou een behoorlijke stap in de goede richting zijn.

Maar belangrijk is wel voor r. katholieken, die innerlijk niet langer kunnen Instemmen met de r.k. leer en overtuigd zijn van de juistheid van de leer van Jezus Christ«is als de enige en volkomen Zaligmaker, dat zij volgens de rooms-katholieke leer zelf niet alleen mogen, maar zelfs moeten overgaan naai- de reformatie. Wanneer familieleden hun het leven zuur willen maken, vanwege hun voorgenomen overgang naar de reformatie, dan kunnen zij zich daar dus op beroepen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen