De rede van Prof Rogier

Zoals u in de pers hebt kunnen lezen, hield prof. Rogier een rede, waar enorm veel reakties op volgden. De aangevochten passage luidt:

„Wij mogen geen andersdenkenden in de waan laten, laat staan brengen, dat wij de hereniging verwachten van een soort geven-en-nemen. Wij verstaan haar als terugkeer tot de ENE Kerk onder de ENE Opperherder, een Kerk, die in haar struktuur en in haar aardse verschijningsvorm ingrijpend gewijzigd kan worden, maar niet in haar leer en leergezag. Het schijnt mij een dure plicht van christelijke liefde en waarlijk oecumenische zin andersdenkende christenbroeders op dit punt niet in het onzekere te laten."

In de oecumenische staart geprikt

Van r.k. zijde zijn hierover felle reakties, zowel pro als contra, verschenen. Ik citeer hier een stuk van pater E. v.d. Ven, S.J., in De Tijd:

„Je valt tegenwoordig van de ene verbazing in de andere. Een professor van naam en grote wetenscchappelijke kennis, zegt nu eens in heel gewone, onwetenschappelijke, duidelijke taal een waarheid als een koe, die iedere katholiek al lang wist (..) en ..een heel koor van niet-katholieken en..ja waarachtig, ook van katholieke mannen en kranten schiet, rechtop en voelt zich in de oecumenische staart geprikt.

Zuivering van de oecumenische lucht

Wij zijn het volkomen met pater v.d. Ven eens. Het is al te dwaas, dat r.katholieken zich boos maken op een professor, die een van de meest elementaire dogma's van de rk. kerk nu eens niet wil verdoezelen, zoals zovelen deden, maar dat dogma heel eenvoudig poneert.

Wij 'hebben daar juist zo vaak tegen gewaarschuwd, onlangs ook weer in ons meinummer, dat het oneerlijk en onwaarachtig is, om deze essentiële punten van de r.k. leer weg te moffelen.

De gebeurtenissen van de laatste maanden, en niet in het minst de rede van prof. Rogier, hebben de oecumenische lucht belangrijk gezuiverd. Wij menen, dat er nu veel meer kansen zijn voor een vruchtbaar gesprek dan vroeger. Wij hebben het steeds als tijdverlies beschouwd, wanneer men zich uitput in beschrijving van de dingen, waarin wij het met elkaar ééns kunnen zijn. Zeker, het kan goed zijn om eens een keer een inventaris op te maken van de punten waarin wij met elkaar overeenstemmen. Ik heb daar zelf ook een poging toe gewaagd in „Onder 'hetzelfde Kruis".

Maar veel belangrijker is het, als wij doorstoten naar de diepste verschillen om te zien of wij daar in de diepte elkaar kunnen vinden, ja of neen. En als dat onmogelijk blijkt te zijn, dan is het beter om te proberen elkaar te overtuigen. Helaas weet ik wel, dat er velen zijn, die niet met een ander van mening kunnen verschillen, zonder zich meteen boos te maken, als de ander hen niet gelijk wil geven. Maar het lijkt mij beter om dan een kruistocht te prediken tegen dit gebrek aan zelfbeheersing, dan om dit gebrek aan zelfbeheersing te camoefleren door het rookgordijn van oecumenische liefdoenerij.

„Anders noemen ze ons terecht „stiekemerds"

„De protestant wil met een eerlijke open en niet vermomde katholiek spreken, anders noemen ze ons terecht „stiekemerds". Een werkelijk oecumenisch gezinde protestant zal bij de formule „terugkeer tot de éne Kerk met de éne Opperherder" niet van de oecumenische gesprekstafel weglopen". Aldus pater v.d. Steegt in De Tijd van 6 juni. We zijn het volkomen met hem eens.

Minder waarschuwen, méér gesprek

In elk geval menen wij, dat wij in ons blad voortaan minder behoeven te waarschuwen en meer aandacht kunnen besteden aan het rechtstreekse intensieve getuigende gesprek met Rome en met onze r.k. medemensen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen