Het zelfbewustzijn van de reformatie ondergraven?

Prof. dr. J. Leibowitz schrijft in Nieuw Israëlitisch "Weekblad van 10 jan. j.l. naar aanleiding van het bezoek van de paus aan Israël over „de nieuwste methode van het vatikaan tegenover de joden". Hij zegt: „men probeert de joden te overtuigen, hoe dicht we in feite bij elkaar staan", en dat jodendom en r. katholicisme „in de grond van de zaak twee zusterreligies zijn". „Dat betekent, althans in de eerste fase, nog niet dat de joden christenen worden, maar wel dat het zelfbewustzijn en de eigen aard van de joden wordt ondergraven". Wij zijn van oordeel dat dit ook opgaat van de reformatie. Rome suggereert steeds weer, dat de verschillen niet zo groot zijn. De protestanten mogen al het eigene van de reformatie bij Rome binnenbrengen, mits ze maar het opperherderschap van de paus willen erkennen.

Duidelijk heeft Paulus VI dat gezegd tijdens zijn rede te Bethlehem: „De deur van de schaapskooi staat open. Allen worden loyaal en hartelijk verwelkomd; verlangen is sterk en geduldig. De beschikbare ruimte is groot en aangenaam". Inderdaad, wanneer een r.k. priester op 31 oktober op de kansel van onze protestantse kerken komt, — zoals dat o.a. gebeurd is in de Eusebiuskerk van Arnhem —, dan ligt in een dergelijke manifestatie opgesloten de suggestie, dat de reformatie wel haar goede werk heeft verricht, maar dat nu de tijd is gekomen om de breuk weer te helen. Inderdaad, als de verschillen zo weinig meer zijn, dat we Rome rustig een „zusterkerk" kunnen noemen, dan heeft Rome de oudste rechten en mag zij ons terugroepen naar haar.

Verraad aan de reformatie

Er is dan ook een bepaald soort litteratuur dat door Rome nu zeer gewaardeerd wordt. Wilt u een frapant voorbeeld?

In De Tijd wordt uit het boek van ds. W. Meyer, „Eenheid in Christus" aangehaald: „Wij zijn de mening toegedaan, dat de katholieke Mis in onze West-Europese regionen met hun gemengde confessies nog altijd de meest getrouwe herinnering en het indrukwekkendste aanschouwelijke onderricht ervan is, dat het breken van het brood behoort tot het leven van de Kerk, en dat wij, Protestanten, hier een gaping te vullen hebben".

De Tijd noemt dit „een voorbeeld van noodzakelijke en goede voorlichting" en „een moedige bijdrage". Wij kunnen dit beslist niet moedig noemen. Als men inderdaad overtuigd is van de juistheid van de r.k. Mis, dan moet men lid worden van de r.k. kerk. Deze r.k. gedachten propageren met het gezag van het ambt als predikant binnen de reformatie is niet moedig, maar is verraad.

Het is dan ook te loven, dat het boek van deze Zwitserse dominee in zijn Nederlandse vertaling slechts kon verschijnen bij een roomse uitgeverij, n.l. van H Nelissen te Bilthoven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen