Reformatorische geluiden bij Rome

In ons vorige nummer namen we een gedeelte over uit een artikel van pater Arts in de Nieuwe Linie en spraken onze vreugde erover uit, dat wij in dat artikel niet slechts te maken hadden met een reformatorisch geluid, maar zelfs met een reformatorische belijdenis, waardoor in feite de leer van Trente over de transsubstantiatie werd teruggetrokken.

U zult echter inmiddels wel in de pers vernomen hebben, dat de drie paters, die meewerkten met de redaktie van De Nieuwe Linie, zich op bevel van de generale overste van de jezuïeten in Rome uit die redaktie moeten terugtrekken. Er is edhter in r.k. kringen een duidelijk verzet gerezen tegen dit autoritaire ingrijpen van Rome. En daarin mogen we dan wel weer echte reformatorische geluiden beluisteren, die ons goed doen. Een voorbeeld daarvan is een artikel in De Bazuin, getiteld:

„De nieuwe linie en de grens van ons geduld".

Ik citeer daaruit:

„Er doet zich echter een bepaald soort — want er bestaan soorten! — „gesloten" katholicisme gelden, dat wel uiterst negatief gezind is jegens de noodzakelijke vernieuwing der Kerk. In weerwil van het gezag van Paus Johannes XXIII, in weerwil van de zakelijk dwingende argumenten voor die vernieuwing, wil dit soort „gesloten" katholicisme op zn gunstigst nog wel de voorgevel wat bijschilderen, maar tegen alles wat verder wil gaan, biedt het keihard verzet om niet te zeggen — er is aanleiding daartoe — dat het hetzij grof hetzij geraffineerd saboteert. Dit soort „gesloten" katholicisme is overigens tot alle goeds bereid, voorbeeldig bereid zelfs. Maar niet tot kritiek op zichzelf, omdat het zich eens en voor goed in het bezit acht van het toevertrouwde pand der waarheid, vastgelegd en uitgelegd in kerkelijk gesanctioneerde formules in een niet meer veranderde, wijl dode, taal, het latijn. Dit soort „gesloten" katholicisme staat gevolglijk ook afwijzend tegenover ieder werkelijk gesprek, aan welke afwijzing het zijn predikaat „gesloten" vóór al het andere te danken heeft. Een dialoog met Moskou opent eerder perspektieven dan een gesprek met dit soort „gesloten" katholicisme....

Het Romeinse ingrijpen in de redactie van „De Nieuwe Linie" getuigt van een geslotenheid, die zich weliswaar niet dekt met de zojuist benaderde, doch meer dan genoeg gelijkenis daarmee vertoont. (..)

Voor de zoveelste keer ook zijn hierdoor eisen gesteld aan ons aller geduld, waarvan niet met rede kan worden verondersteld, dat het zich eindeloos in zijn beste en gerechtvaardigde verwachtingen laat teleurstellen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen