Ontroerend meeleven

Tot onze grot e verrassi ng ont vi ngen wij een gift ter waar de van f 10,— via mevr. Gubler-van Woerden van de zondagsschoolkinderen van Reus, met als bijschrift: „voor het ex-priesterfonds".

Wij kennen allemaal de moeilijke omstandigheden, waaronder de evangelische kerken in Spanje moeten werken. Dat zij, en met name deze kinderen van de zongdagsschool, ook nog aan onze arbeid kunnen denken, vonden we zo ontroerend, dat wijmevrouw Gubler vroegen om daar iets meer over te schrijven. Voor degenen die het niet weten: Mevr. Gubler werkt van heel nabij mee in de evangelisatie-arbeid tesamen met haar man, die predikant is in Reus. Hieronder volgt haar brief:

Reus, 10 juni 1963

Zeer geachte Broeder in Christus,

Vriendelijk dank voor uw brief van 21 mei j.1. waarin u mij vroeg hoe onze zondagsschool ertoe kwam u een gift te sturen.

"

Wel, dat is heel eenvoudig. Daar ik In De Rechte Straat ontvang, heb ik hen verteld over uw waardevolle werk. Om het hen wat nader bij te brengen knipte ik de foto' s van de spaanse ex-priesters uit en plakte die, met de Wartburg-kaart op een groot cart on, samen met drie zendelingen, die we ook met onze (helaas heel bescheiden) gaven en in de voorbede gedenken. Maar al is het resultaat hiervan dan ook erg klein, de kinderen leren hierdoor toch al vroeg het voorrecht van de samenwerking kennen en benutten.

Ieder van de kinderen heeft één van de personen op het carton „geadopteerd" en wil daar dagelijks voor bidden. Ik schrijf expres „wil",want er bekent wel eens de een of ander met heel berouwvol gezicht: „Senora, nu heb ik het toch de hele week weer vergeten! " Maarze leren het toch.

We zijn dan ook blij , als we hier en daar weer een berichtje lezen over de vroeger genoemde ex-priesters, zodat we actueel kunnen blijven in onze priesterdienst voor hen.

Met vriendelijke groeten, ook van onze zondagsschoolkinderen, blijf ik,

hoogachtend, w. g. Cocky Gubl er- van Woerden.

Spaanse kloosterbroeder kwam tot het Licht

Wanneer kloosterbroeders in Spanje tot het licht komen van het zuivere Evangelie, is het voor hen lang zo moeilij k niet om in Spanje te blijven, als dat voor priesters het geval is. Wij raden hun dat dan ook aan.

Een van deze kloosterbroeders, die wij geholpen hebben is Luis Berinudo. Hij schreef ons vanuit zijn klooster in Cadiz.

Wij hebben hem toen aangeraden om te corresponderen met ds Samuel Vila van Tarrasa. Deze predi kant kreeg, evenals wij, de beste indrukken van hem. Wij zonden toen naar deze predikant het nodige geld voor aanschaf van kleding en voor de eerste levens behoeften.

Luis Bermudo heeft intussen allang belijdenis gedaan van zijn geloof, en is een blij getuigend lid geworden van de gemeente van Tarrasa. Ds Vila schreef ons, dat hij in de eerste maanden maar 1.200 peseta's verdiende per maand en vroeg of wij hem misschien nog wat wilden steunen. Vanzelfsprekend hebben wij dat graag gedaan. Thans heeft hij een betere betrekking en heeft onze steun nietj meer nodig. (Een peseta is 6 cent).

Jezus is de enige weg tot God

In een van z'n brieven vanuit het klooster schreef br. Bermudo ons:

„Door het lezen van het heilig Evangelie kwam in mij het verlangen op om mij geheel aan Christus te geven. In Spanje echter meent men, dat het van dichtbij volgen van Christus betekent dat men in het klooster treedt. Zodoende besloot ik om kloosterbroeder te worden.

Maar later had ik daar veel spijt van. Want ik bleef het Evangelie lezen. En hoe meer ik mij daarin verdiepte, hoe meer ik tot de ontdekking kwam, dat het kloosterleven niet in overeenstemming is met Gods Woord.

Het was vooral de uitbundige Mariaverering, die mij stootte. Ik las dat Jezus de weg, de waarheid en het leven was. Maar als Hij de enige weg is, waarom is er dan nog een andere weg nodig om tot God te gaan, n.l. Maria? En er staat toch alleen van Jezus geschreven, dat Hij onze voorspreker is in de hemel en daar voor ons pleit? En Jesaja zegt toch slechts van Hem, dat „Hij al onze krankheden gedragen en al onze smarten op zich heeft genomen?

En als ik de priesters hieromtrent om uitleg vroeg, dan kreeg ik antwoorden, die mij nooit bevredigden.

En zo heb ik enkele jaren van kloosterleven geleif waarin ik steeds meer gedesillusioneerd werd.

Thans wil ik zo spoedig mogelijk het klooster verlaten, wil ik deze duisternis en deze dwaling ontvluchten om mij in werkelijkheid geheel aan Christus te geven. Helpt u mij daarbij a.u.b."

Geen mooi e praatjes om mensen te vangen

Wij hebben op dit ogenblik geen behoefte aan mooie praatjes, maar aan een boodschap die ons tot in het diepst van ons wezen treft. Wij zijn veel te bang om mensen in onrust te brengen, maar de Heilige Geest wenst geen prediker die daar bang voor is. Dee aanblik welke Golgotha bood, was het tegenovergestelde van lieflijk. Daar stond het kruis en hing het bebloede lichaam van Jezus. Bij Jezus ging het om de zonde der wereld. Daar behoort het bij ons ook om te gaan. Deze tijd wordt niet gediend met mooie praatjes en prettige verhoudingen.

Duncan Campbell - „De Stem in de Woestijn", aug. '63.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen