Huwelijk van ex-priesters

Wij kregen enkele brieven, waarin de verwondering werd uitgesproken over het feit, dat ex-priesters soms al een jaar na hun uittreden trouwen.

Iemand schreef b.v. „Wat zegt Rome van een spoedig huwelij k van ex-priesters: Ze wilden trouwen. Dat was de reden van hun uittreden. U hebt toch okkkele jaren gewacht, voordat u trouwde. U bent toch ook pas getrouwd, toen u uw studies achter de rug had en een beroep had ontvangen als predikant".

Dat is ook zo. Maar we moeten niet allen over één kam scheren. Geval voor geval is weer anders. En voor vreemdelingen is het toch wel van grote waarde, dat ze ver van hun vaderland iemand hebben, die volledig naast hen staat. Ze hebben tcch al moeten breken met hun familie. Ze zijn daardoor helemaal alleen komen te staan. Zeker, wanneer ze liefdevol door gelovige reformatorische christenen worden opgenomen, dan is dat al een zekere kompensatie voor het verlies van de liefde van de eigen familie. Maar daar blijft dan toch altijd nog de moeilijkheid van de vreemde taal. Spaans en Nederlands verschillen erg veel van elkaar.

Hoe het ook zij, wij moeten de bepaling van de datum van een huwelijk niet aan Rome overlaten. Wanneer een huwelijk op het menselijk niveau is toe te juichen, dan moet het niet achterwege gelaten worden vanwege wat Rome er van zeggen zal. We moeten Rome tenslotte toch niet de eer laten, dat we ons leven door Rome laten bepalen, ook nadat we die kerk hebben verlaten. Bovendien:

Wie een hond wil slaan, vindt licht een stok

Dat heeft de ex-priester, ds. A. Lauwers, ondervonden. Hij wilde ook niet trouwen, om aan Rome niet de kans te geven om te zeggen: Zie je wel, hij trad uit omdat hij naar een huwelijk verlangde.

Hij was al elf jaar uitgetreden en had nog steeds geen trouwplannen. Toen ontving hij bezoek van een r.k. meisje, dat verkering had met een protestantse jongen. Dat meisje ging daarna praten met haar pastoor en vertelde, dat ze gesproken had met een priester, die dominee was geworden.

„O, dan is hij zeker al lang getrouwd", zei de pastoor. „Neen", antwoordde het meisje, „hij is al elf jaar geleden uitgetreden, en is nog niet antwoordde getrouwd." „Nou", zo luidde het wederwoord van de pastoor, „een afvallige priester, ongetrouwd, en dan in zo' n wufte wereldstad als Brussel leven. Dan zal het nog wel veel erger zijn".

Daar zat ds Lauwers met zijn goede gedrag. Twee jaar later is hij dan toch maar in het huwelijksbootje gestapt, Rome of geen Rome.

„Maar de Geest zegt nadrukkelijk dat in latere tijden sommigen zullen afvallen van het geloof, ....leugensprekers, die het huwelijk verbieden" (1 Tim. 4:1,3)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen